ਯਥਾਕਥਂਚਿਦ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇਨਿਰੇ ਨਿਜਮ੍ । ਯਦ੍ਰਾਮਚਰਣਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹਯਰੂਪਧਰੇ ਪੁਰਾ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੀਨ੍ਵੇਦਵਿਦੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹਯੋ ਨष੍ਟੋ ਗਤਃ ਸੁਖਮ੍ । ਹੋਮਃ ਕਥਂ ਪੁਰੋਭਾਵੀ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਤਰ੍ਪਕਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਘੋੜਾ ਖੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਰਸਂਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾ ਮੇ ਮਖ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਮੁਨਯੋ ਯਥਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਣ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਗਾਦ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਾਭਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਬੋਲਿਆ।
ਕਰ੍ਪੂਰਮਾਹਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਰਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਵ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਂਤਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰੇਰਿਤਾਧੁਨਾ
ਤੁਰੰਤ ਕਪੂਰ ਲਿਆਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਣਗੇ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਪਾਹਰਤ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਬਹੁਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਹੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਕਪੂਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੀ।
ਤਦਾ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨਾਹ੍ਵਯਦਦ੍ਭੁਤਾਨ੍ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਪਰੀਵਾਰਸਂਵृਤਾਃ
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਾਧਾਰਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ- ਪਰਿਸ੍ਵਾਦਨ੍ਕ੍ਰਤੌ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਰਸਂਯੁਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਲੋਕਪਾਲਕਾਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਦੇਵ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਹਵਿਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਰ੍ਹਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਇਵ ਭੋਜਨਾਤ੍
ਉਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਨ ਦੀ ਚਖਣੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਭੁੱਖੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਹਵਿषਾ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ । ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਚਰਤ੍
ਉਹ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਾਨਸਂਤੁष੍ਟਾ ਹਵਿਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸੁਰਾਵਰਾਃ । ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਕਂ ਭਾਗਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਯਯੁਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਣ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ऋषਿਭ੍ਯੋ ਹੋਤृਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਰਾਮਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਦਦੁਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵਰ੍ਧਾਪਯਂਤੁ ਭੂਮੀਸ਼ਂ ਯਾਗਪੂਰ੍ਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਣੀਆਂ ਭੂਮਿ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯੱਗ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ।'
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਾਜੈਰਵਾਕਿਰਨ੍ਮੁਦਾ । ਲਾਵਣ੍ਯਜਿਤਕਂਦਰ੍ਪਂ ਮਹਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਾਜ਼ਾਂ ਛਿੜਕੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇਪਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋऽਵਭृਥਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਯਯੌ ਰਾਮਃ ਸਹਸ੍ਵੀਯੈਃ ਸਰਯੂਤੀਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਯੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਰਯੂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਅਨੇਕਰਾਜਕੋਟੀਭਿਃ ਪਰੀਤਃ ਪਾਦਚਾਰਿਭਿਃ । ਜਗਾਮ ਸ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵृਂਦਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਾਰਾਪਤਿਰਿਵ ਸ੍ਵਾਭਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ਵृਤ ਉਤ੍ਪ੍ਰਭਃ । ਵਿਰੋਚਤੇ ਤਥਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਰਾਮੋ ਰਾਜਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਵੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦੁਤ੍ਸਵਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਯਯੁਰ੍ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਰਾਯੁਤਾਃ । ਸੀਤਾਪਤਿਮੁਖਾਲੋਕਨਿਸ਼੍ਚਲੀਭੂਤਲੋਚਨਾਃ
ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਂ ਸੀਤਯਾ ਸਾਕਂ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਸਰਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਿਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨੇਕ ਨਟਗਂਧਰ੍ਵਾ ਗਾਯਂਤੋ ਯਸ਼ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੀਸ਼ਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਅਨੇਕ ਨਟ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕੀਰਤੀ ਗਾ ਕੇ, ਭੂਮਿ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ।
ਨਰ੍ਤਕ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਂਤ੍ਯਃ ਪਤੇਰ੍ਮਨਃ । ਜਲਯਂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਚਂਤ੍ਯੋ ਯਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸੇਵਨਮ੍
ਉਥੇ ਨਰਤਕੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੱਲ ਗਈਆਂ।
ਮਹਾਰਾਜਂ ਵਿਲਿਪਂਤ੍ਯੋ ਹਰਿਦ੍ਰਾ ਕੁਂਕੁਮਾਦਿਭਿਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਲਿਪਂਤ੍ਯੋ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮਹਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਲਦੀ, ਕੁੰਕਮ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਕੁਚਯੁਗ੍ਮੋਪਰਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸਂਮृष੍ਟਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਂਡਲਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਣੇ ਸਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੋਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨੇਕਨਰਨਾਰੀਭਿਃ ਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਚਰਨ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ਸਰਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਿਵਪੁਣ੍ਯਜਲਾਪ੍ਲੁਤਾਮ੍
ਅਨੇਕ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਈ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਜਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਾਦਿਭਿਰਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨੋ ਜਨਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾ ਪੂਤਜਲਂ ਲੋਕੈਕਵਂਦਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਸਿਂਚਂਤੋ ਜਲਯਂਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ । ਸੁਸ਼ੋਣਨਯਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮਨੋਧਿਕਮ੍
ਮਨੋਹਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਮਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।