ਤਦਾ ਮੇ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜੋऽਨੁਗ੍ਰਹਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਜਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਮਖੇ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਤਾਪਸ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ: 'ਤਪਸਵੀ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਯਾਹਿ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਰ੍ਮਨੋਹਾਰਿ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਂਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੋਪਿਸਂਦਿष੍ਟੋ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਤਾਂ ਗਤਃ । ਯਦਹਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੀਸ ਬਣ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਛੂਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਯਦੇਵ ਰਾਮ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਂ ਬਹੁਜਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਰਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ, ਰਾਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਛੂਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਮਹਤ੍ । ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵ ਦੁਃਖਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਨ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਜਰਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਲਝਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹਤ੍ । ਅਨੇਕਰਤ੍ਨਖਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਵਂਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਉੱਤਮ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗਤੋऽਸੌ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਥਾਨਂ ਰਾਮਪਾਦਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੋਕਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਤੇਨ ਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਤਰੇ ਜਨਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਦੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸ਼ृਣੁ ਦ੍ਵਿਜਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦਂਭੇਨਾਪਿ ਸ੍ਮृਤੋ ਹਰਿਃ । ਦਦਾਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਤਰਾਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦਂਭਵਰ੍ਜਨਾਤ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਦੰਭ ਨਾਲ ਵੀ ਜੇਕਰ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਦੰਭ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਥਾਕਥਂਚਿਦ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇਨਿਰੇ ਨਿਜਮ੍ । ਯਦ੍ਰਾਮਚਰਣਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹਯਰੂਪਧਰੇ ਪੁਰਾ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੀਨ੍ਵੇਦਵਿਦੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹਯੋ ਨष੍ਟੋ ਗਤਃ ਸੁਖਮ੍ । ਹੋਮਃ ਕਥਂ ਪੁਰੋਭਾਵੀ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਤਰ੍ਪਕਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਘੋੜਾ ਖੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਰਸਂਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾ ਮੇ ਮਖ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਮੁਨਯੋ ਯਥਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਣ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਗਾਦ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਾਭਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਬੋਲਿਆ।
ਕਰ੍ਪੂਰਮਾਹਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਰਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਵ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਂਤਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰੇਰਿਤਾਧੁਨਾ
ਤੁਰੰਤ ਕਪੂਰ ਲਿਆਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਣਗੇ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਪਾਹਰਤ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਬਹੁਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਹੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਕਪੂਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੀ।
ਤਦਾ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨਾਹ੍ਵਯਦਦ੍ਭੁਤਾਨ੍ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਪਰੀਵਾਰਸਂਵृਤਾਃ
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਾਧਾਰਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ- ਪਰਿਸ੍ਵਾਦਨ੍ਕ੍ਰਤੌ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਰਸਂਯੁਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਲੋਕਪਾਲਕਾਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਦੇਵ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਹਵਿਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਰ੍ਹਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਇਵ ਭੋਜਨਾਤ੍
ਉਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਨ ਦੀ ਚਖਣੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਭੁੱਖੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਹਵਿषਾ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ । ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਚਰਤ੍
ਉਹ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਾਨਸਂਤੁष੍ਟਾ ਹਵਿਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸੁਰਾਵਰਾਃ । ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਕਂ ਭਾਗਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਯਯੁਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਣ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ऋषਿਭ੍ਯੋ ਹੋਤृਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਰਾਮਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਦਦੁਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵਰ੍ਧਾਪਯਂਤੁ ਭੂਮੀਸ਼ਂ ਯਾਗਪੂਰ੍ਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਣੀਆਂ ਭੂਮਿ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯੱਗ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ।'
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਾਜੈਰਵਾਕਿਰਨ੍ਮੁਦਾ । ਲਾਵਣ੍ਯਜਿਤਕਂਦਰ੍ਪਂ ਮਹਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਾਜ਼ਾਂ ਛਿੜਕੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇਪਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋऽਵਭृਥਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਯਯੌ ਰਾਮਃ ਸਹਸ੍ਵੀਯੈਃ ਸਰਯੂਤੀਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਯੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਰਯੂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਅਨੇਕਰਾਜਕੋਟੀਭਿਃ ਪਰੀਤਃ ਪਾਦਚਾਰਿਭਿਃ । ਜਗਾਮ ਸ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵृਂਦਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਾਰਾਪਤਿਰਿਵ ਸ੍ਵਾਭਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ਵृਤ ਉਤ੍ਪ੍ਰਭਃ । ਵਿਰੋਚਤੇ ਤਥਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਰਾਮੋ ਰਾਜਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਵੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।