ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤृਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਜਨਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਂਚਨਾਰ੍ਥਾਯ ਦਂਭਮੇਨਮਕਾਰਿषਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਰੱਖਿਆ।
ਅਨੇਕਕ੍ਰਤੁਸਂਭਾਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਮਜਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਸੋਭਿਸ਼੍ਛਾਦਿਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਚषਾਲਾਦਿਯੁਤਂ ਮਹਤ੍
ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਅੰਗਣਾ ਭਰ ਗਿਆ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋਧੂਮਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਭਸੋਂਗਣਮ੍ । ਚਕਾਰ ਰਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾਰਿਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਠੀ ਧੂੰਹ ਉਪਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਧਰਤੀ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨੇਕਤਿਲਕਸ਼੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂਗੋ ਮਹਤ੍ਤਪਾਃ । ਦਰ੍ਭਸ਼ੋਭਃ ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਿਰ੍ਦਂਭੋ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਃ ਕਿਮੁ
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦਰਭਾ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਜਿਵੇਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਂ ਪਰ੍ਯਟਞ੍ਜਗਤੀਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧੂਤਪਾਪਸਰਿਤ੍ਤਟੇ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦਂਭਕਰਂ ਮੌਨਧਾਰਿਣਮਗ੍ਰਤਃ । ਅਨਰ੍ਘ੍ਯਕਰਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਮਸ੍ਵਾਗਤਵਚਃ ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ, ਨਿਕੰਮਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਗਲ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤੀਵ ਕ੍ਰੁਧਾਕ੍ਰਾਂਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ । ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਸੌ ਮੁਨਿਸ੍ਤੀਵ੍ਰੋ ਦਂਭਿਨਂ ਮਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਦਂਭਂ ਕਰੋषਿ ਚੇਤ੍ਤੀਰੇ ਸਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਧਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ, ਨਿਕੰਮਾ ਤਪਸਵੀ, ਅਜੋਕੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਤਦਾਭਵਮ੍ । ਅਗ੍ਰਾਹਿषਂ ਪਦੇ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਮੇ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜੋऽਨੁਗ੍ਰਹਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਜਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਮਖੇ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਤਾਪਸ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ: 'ਤਪਸਵੀ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਯਾਹਿ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਰ੍ਮਨੋਹਾਰਿ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਂਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੋਪਿਸਂਦਿष੍ਟੋ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਤਾਂ ਗਤਃ । ਯਦਹਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੀਸ ਬਣ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਛੂਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਯਦੇਵ ਰਾਮ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਂ ਬਹੁਜਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਰਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ, ਰਾਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਛੂਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਮਹਤ੍ । ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵ ਦੁਃਖਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਨ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਜਰਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਲਝਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹਤ੍ । ਅਨੇਕਰਤ੍ਨਖਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਵਂਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਉੱਤਮ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗਤੋऽਸੌ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਥਾਨਂ ਰਾਮਪਾਦਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੋਕਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਤੇਨ ਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਤਰੇ ਜਨਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਦੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸ਼ृਣੁ ਦ੍ਵਿਜਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦਂਭੇਨਾਪਿ ਸ੍ਮृਤੋ ਹਰਿਃ । ਦਦਾਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਤਰਾਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦਂਭਵਰ੍ਜਨਾਤ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਦੰਭ ਨਾਲ ਵੀ ਜੇਕਰ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਦੰਭ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਥਾਕਥਂਚਿਦ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮੇਨਿਰੇ ਨਿਜਮ੍ । ਯਦ੍ਰਾਮਚਰਣਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹਯਰੂਪਧਰੇ ਪੁਰਾ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੀਨ੍ਵੇਦਵਿਦੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹਯੋ ਨष੍ਟੋ ਗਤਃ ਸੁਖਮ੍ । ਹੋਮਃ ਕਥਂ ਪੁਰੋਭਾਵੀ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਤਰ੍ਪਕਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਘੋੜਾ ਖੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਰਸਂਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾ ਮੇ ਮਖ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਮੁਨਯੋ ਯਥਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਣ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਗਾਦ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਾਭਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਬੋਲਿਆ।
ਕਰ੍ਪੂਰਮਾਹਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਰਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਵ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਂਤਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰੇਰਿਤਾਧੁਨਾ
ਤੁਰੰਤ ਕਪੂਰ ਲਿਆਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਣਗੇ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਪਾਹਰਤ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਬਹੁਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਹੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਕਪੂਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੀ।
ਤਦਾ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨਾਹ੍ਵਯਦਦ੍ਭੁਤਾਨ੍ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਪਰੀਵਾਰਸਂਵृਤਾਃ
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਾਧਾਰਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ- ਪਰਿਸ੍ਵਾਦਨ੍ਕ੍ਰਤੌ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਰਸਂਯੁਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।