ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਭੂਮੀਸ਼ੇ ਰਾਮੇ ਕੁਂਭੋਦ੍ਭਵੋ ਮੁਨਿਃ । ਕਰਵਾਲਂ ਚਾਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਦਦੌ ਰਾਮਕਰੇ ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਭੂਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਵਾਲੇ ਧृਤੇ ਸ੍ਪृष੍ਟੇ ਰਾਮੇਣ ਸ ਹਯਃ ਕ੍ਰਤੌ । ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਹਾਯਾਸ਼ੁ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਤੇ ਛੋਹੀ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਘੋੜਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਵੈਜਯਂਤ੍ਯਾ ਵਿਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਵਾਜਿਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਂ ਵਰਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਰਤੌ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਜੀਵ, ਜੋ ਘੋੜਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਨਞ੍ਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਰਾਨ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਤਂ ਸੁਰਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਿਤਾਂ ਗਤਃ । ਕਥਂ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਿਤਃ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ? ਤੂੰ ਘੋੜਾ ਕਿਉਂ ਬਣਿਆ? ਇਥੇ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਦੱਸ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਹਸਨ੍ਮੇਘਰਵਾਂ ਵਾਣੀਮਵਦਤ੍ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਭੂਮੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਬੋਲ ਕਿਹਾ।
ਤਵਾਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਚਾਰਿਣਃ । ਤਥਾਪਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਪੁਰਾਭਵੇ ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਅਚਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਵੈ ਵੇਦਸ੍ਯ ਰਿਪੁਤਾਪਨ
ਰਾਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ; ਪਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਵੇਦ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਧੁਤਪਾਪਾਯਾਸ੍ਤੀਰੇऽਹਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਅਨੇਕਵृਕ੍ਸ਼ਲਲਿਤੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸੁਮਨੋਰਮੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ, ਮੈਂ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤृਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਜਨਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਂਚਨਾਰ੍ਥਾਯ ਦਂਭਮੇਨਮਕਾਰਿषਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਰੱਖਿਆ।
ਅਨੇਕਕ੍ਰਤੁਸਂਭਾਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਮਜਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਸੋਭਿਸ਼੍ਛਾਦਿਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਚषਾਲਾਦਿਯੁਤਂ ਮਹਤ੍
ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਅੰਗਣਾ ਭਰ ਗਿਆ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋਧੂਮਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਭਸੋਂਗਣਮ੍ । ਚਕਾਰ ਰਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾਰਿਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਠੀ ਧੂੰਹ ਉਪਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਧਰਤੀ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨੇਕਤਿਲਕਸ਼੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂਗੋ ਮਹਤ੍ਤਪਾਃ । ਦਰ੍ਭਸ਼ੋਭਃ ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਿਰ੍ਦਂਭੋ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਃ ਕਿਮੁ
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦਰਭਾ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਜਿਵੇਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਂ ਪਰ੍ਯਟਞ੍ਜਗਤੀਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧੂਤਪਾਪਸਰਿਤ੍ਤਟੇ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦਂਭਕਰਂ ਮੌਨਧਾਰਿਣਮਗ੍ਰਤਃ । ਅਨਰ੍ਘ੍ਯਕਰਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਮਸ੍ਵਾਗਤਵਚਃ ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ, ਨਿਕੰਮਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਗਲ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤੀਵ ਕ੍ਰੁਧਾਕ੍ਰਾਂਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ । ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਸੌ ਮੁਨਿਸ੍ਤੀਵ੍ਰੋ ਦਂਭਿਨਂ ਮਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਦਂਭਂ ਕਰੋषਿ ਚੇਤ੍ਤੀਰੇ ਸਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਧਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ, ਨਿਕੰਮਾ ਤਪਸਵੀ, ਅਜੋਕੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਤਦਾਭਵਮ੍ । ਅਗ੍ਰਾਹਿषਂ ਪਦੇ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਮੇ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜੋऽਨੁਗ੍ਰਹਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਜਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਮਖੇ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਤਾਪਸ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ: 'ਤਪਸਵੀ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਯਾਹਿ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁਰ੍ਮਨੋਹਾਰਿ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਂਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੋਪਿਸਂਦਿष੍ਟੋ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਤਾਂ ਗਤਃ । ਯਦਹਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸੀਸ ਬਣ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਛੂਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਯਦੇਵ ਰਾਮ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲਭਂ ਬਹੁਜਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਰਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ, ਰਾਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਛੂਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਮਹਤ੍ । ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵ ਦੁਃਖਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਨ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਜਰਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਲਝਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹਤ੍ । ਅਨੇਕਰਤ੍ਨਖਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਵਂਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਉੱਤਮ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗਤੋऽਸੌ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਥਾਨਂ ਰਾਮਪਾਦਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੋਕਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਤੇਨ ਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਤਰੇ ਜਨਾਃ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਦੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸ਼ृਣੁ ਦ੍ਵਿਜਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦਂਭੇਨਾਪਿ ਸ੍ਮृਤੋ ਹਰਿਃ । ਦਦਾਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਤਰਾਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦਂਭਵਰ੍ਜਨਾਤ੍
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਦੰਭ ਨਾਲ ਵੀ ਜੇਕਰ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਦੰਭ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇਗੀ।