ਰਾਜਾਵੀਰਮਣਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਵਤ੍ਯਾ ਮਨੋਜ੍ਞਯਾ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਃ ਕੋਮਲਯਾ ਰਿਪੁਤਾਪੋਂਗਸੇਨਯਾ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਮਨੋਹਰ ਸ਼੍ਰੁਤਵਤੀ ਨਾਲ ਸੀ; ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਕੋਮਲਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਿਪੁਤਾਪਾ ਓਂਗਸੇਨਾ ਨਾਲ ਸੀ।
ਵਿਭੀषਣੋ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤੀਤਯਾ । ਉਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵਃ ਕਾਮਗਮਯਾ ਨੀਲਰਤ੍ਨੋਧਿਰਮ੍ਯਯਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਮਹਾਮੂਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਤਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ; ਉਗ੍ਰਾਸ਼ਵ ਕਾਮਗਮਯਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨੀਲਰਤਨ ਉਦਿਰਮਯਾ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸੁਰਥਃ ਸੁਮਨੋਹਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾ ਮੋਹਨਯਾ ਕਪਿਃ । ਇਤ੍ਯਾਦੀਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਸਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਸੁਰਥਾ ਨੂੰ ਸੁਮਨੋਹਾਰਿਆ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਕਪੀ ਨੂੰ ਮੋਹਨਯਾ ਮਿਲੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਰਯੂਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਣ੍ਯਜਲਾਪ੍ਲੁਤਾਮ੍ । ਉਦਕਂ ਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪਯਃ ਪੁਨੀਹ੍ਯਮੁਂ ਵਾਹਮੁਦਕੇਨ ਮਨੋਹृਤਾ । ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ
ਹੇ ਵਾਹਕ, ਇਹ ਦੁੱਧ ਮਨੋਹਰ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਉਦਕਂ ਤਨ੍ਮੁਨਿਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਾਦਯੋ ਨृਪਾਃ । ਆਜਹ੍ਰੁਰ੍ਮਂਡਪਤਲੇ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯੈਰੁਪਸ੍ਤੁਤੇ
ਉਹ ਜਲ, ਜੋ ਮੁਨੀ ਨੇ ਛੋਹਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪਯੋਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਵਾਜਿਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਰਾਮ ਹਸ੍ਤੇਨ ਕੁਂਭਜਃ
ਕੁੰਭ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਪੁਨੀਹਿ ਮਾਂ ਮਹਾਵਾਹ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮਾਕੁਲੇ । ਤ੍ਵਨ੍ਮੇਧੇਨਾਖਿਲਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਣਂਤੁ ਪਰਿਤੋषਿਤਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ, ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਭਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪੋ ਰਾਮਃ ਸੀਤਯਾ ਸਮਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ । ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਮਨ੍ਯਂਤ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਨਾਲ, ਕੌਤੁਹਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਸਮਝਿਆ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਯਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਨਰਾਃ । ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਸ ਰਾਮਃ ਕਿਂ ਵਦਤ੍ਯਹੋ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਇਹ ਰਾਮ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਵਾਹ!'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਭੂਮੀਸ਼ੇ ਰਾਮੇ ਕੁਂਭੋਦ੍ਭਵੋ ਮੁਨਿਃ । ਕਰਵਾਲਂ ਚਾਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਦਦੌ ਰਾਮਕਰੇ ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਭੂਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਵਾਲੇ ਧृਤੇ ਸ੍ਪृष੍ਟੇ ਰਾਮੇਣ ਸ ਹਯਃ ਕ੍ਰਤੌ । ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਹਾਯਾਸ਼ੁ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਤੇ ਛੋਹੀ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਘੋੜਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਵੈਜਯਂਤ੍ਯਾ ਵਿਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਵਾਜਿਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਂ ਵਰਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਰਤੌ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਜੀਵ, ਜੋ ਘੋੜਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਨਞ੍ਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਰਾਨ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਤਂ ਸੁਰਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਿਤਾਂ ਗਤਃ । ਕਥਂ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਿਤਃ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ? ਤੂੰ ਘੋੜਾ ਕਿਉਂ ਬਣਿਆ? ਇਥੇ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਦੱਸ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਹਸਨ੍ਮੇਘਰਵਾਂ ਵਾਣੀਮਵਦਤ੍ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਭੂਮੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਬੋਲ ਕਿਹਾ।
ਤਵਾਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਚਾਰਿਣਃ । ਤਥਾਪਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਪੁਰਾਭਵੇ ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਅਚਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਵੈ ਵੇਦਸ੍ਯ ਰਿਪੁਤਾਪਨ
ਰਾਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ; ਪਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਵੇਦ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਧੁਤਪਾਪਾਯਾਸ੍ਤੀਰੇऽਹਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਅਨੇਕਵृਕ੍ਸ਼ਲਲਿਤੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸੁਮਨੋਰਮੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ, ਮੈਂ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤृਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਜਨਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤੇ । ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਂਚਨਾਰ੍ਥਾਯ ਦਂਭਮੇਨਮਕਾਰਿषਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਰੱਖਿਆ।
ਅਨੇਕਕ੍ਰਤੁਸਂਭਾਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਮਜਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਸੋਭਿਸ਼੍ਛਾਦਿਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਚषਾਲਾਦਿਯੁਤਂ ਮਹਤ੍
ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਅੰਗਣਾ ਭਰ ਗਿਆ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋਧੂਮਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਭਸੋਂਗਣਮ੍ । ਚਕਾਰ ਰਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾਰਿਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਠੀ ਧੂੰਹ ਉਪਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਧਰਤੀ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਿਸਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨੇਕਤਿਲਕਸ਼੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂਗੋ ਮਹਤ੍ਤਪਾਃ । ਦਰ੍ਭਸ਼ੋਭਃ ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਿਰ੍ਦਂਭੋ ਮੂਰ੍ਤਿਧਰਃ ਕਿਮੁ
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦਰਭਾ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਜਿਵੇਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਂ ਪਰ੍ਯਟਞ੍ਜਗਤੀਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧੂਤਪਾਪਸਰਿਤ੍ਤਟੇ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦਂਭਕਰਂ ਮੌਨਧਾਰਿਣਮਗ੍ਰਤਃ । ਅਨਰ੍ਘ੍ਯਕਰਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਮਸ੍ਵਾਗਤਵਚਃ ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ, ਨਿਕੰਮਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਗਲ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤੀਵ ਕ੍ਰੁਧਾਕ੍ਰਾਂਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ । ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਸੌ ਮੁਨਿਸ੍ਤੀਵ੍ਰੋ ਦਂਭਿਨਂ ਮਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਦਂਭਂ ਕਰੋषਿ ਚੇਤ੍ਤੀਰੇ ਸਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤਾਪਸਾਧਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਝੂਠਾ ਪੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ, ਨਿਕੰਮਾ ਤਪਸਵੀ, ਅਜੋਕੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਤਦਾਭਵਮ੍ । ਅਗ੍ਰਾਹਿषਂ ਪਦੇ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।