ਨ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਵਰੇਣਾਸ੍ਤਿ ਨਰਕੋऽਹਂ ਤਥਾਪਿ ਚ । ਅਨ੍ਯਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਵृਣੇऽਹਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਰਕ ਹਾਂ। ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।'
ਮृਤਾਹਨਿ ਤੁ ਮੇ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਯੇ ਨਰਾ ਮਂਗਲਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਨ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ਵੇਵਂ ਭਯਾਪਹ
'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਭ ਸਨਾਨ ਕਰਨ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਾ ਮਿਲੇ—ਇਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹਰੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਰਦਂਬੁਜ ਸਨ੍ਨਿਭੌ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਇਹੀ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ—
ਚਰਣੌ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯ੍ਯਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤੌ । ਅਰ੍ਚਿਤੌ ਵਿਧਿਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਪੈਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਅਤੇ ਵਿਡੂਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਸੀ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਹੀਪੁਤ੍ਰਃ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਗਮਦ੍ਧਰੇਃ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਾਃ
ਮਹੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ—
ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ—
ਬਲਾਤ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਕੁਂਡਲੇ ਦੇਵਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵੋ ਹਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਗਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਜਿਤ੍ਵਾऽਸੌ ਨਰਕੋ ਬਲੀ । ਕਨ੍ਯਾषੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਹृਤਵਾਨ੍ਨਰਕਸ੍ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਨਰਕ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਰਕਾਂਤਃਪੁਰੇ ਤਦਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਂਦਰ੍ਪਸ਼ਤਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਰਕ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ; ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਕੰਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਵ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਗੋਵਿਂਦੋऽਨਂਤਰੂਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ—
ਤਾਸਾਂ ਕਰਗ੍ਰਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਿਨਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਨਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹੀਂ ਤਦਾ
ਉਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ, ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ—
ਗੋਵਿਂਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਨਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਘृਣਾਨਿਧਿਃ । ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਾਕ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਨਰਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਦੇਵਦੂਤੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੇਵਦੂਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਨਤੇਯਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਯਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਦੇਵਮਾਤਰਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਨਤੇਯ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰਾਜ੍ਞੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਿਆ।
ਵਵਂਦੇ ਮਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਵਂਦ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਦਿਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨਮੁਖ੍ਯੇ ਤੁ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਦਿਤਯ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼ਚੀਗृਹਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਕੀਤੀ। ਉੱਤਮ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ ਸਤਭਾਮਾ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਯਾ ਸਮਰ੍ਚਿਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਮਾਸੀਨਾ ਸੁਖਾਸਨੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਸੁਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤਭਾਮਾ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਸ਼ਚ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਦਦੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚੋਦਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸ਼ਚੀਦੇਵੀ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਗਏ। ਸੁੰਦਰ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ।
ਨੀਲਨਿਰ੍ਮਲਕੇਸ਼ੇ ਚ ਬਬਂਧ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਅਵਮਾਨ੍ਯ ਸ਼ਚੀ ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਲਏ। ਉਥੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਯਸ਼ਵੰਤ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਰ੍ਹਾ ਮਾਨੁषੀ ਚੇਯਂ ਦੇਵਾਰ੍ਹਂ ਕੁਸੁਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਤਸ੍ਯੈ ਨ ਦਦੌ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਔਰਤ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮੁਵਾਚ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਤਭਾਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਸਤ੍ਯੋਵਾਚ- ਏषਾ ਸ਼ਚੀ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਾ । ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਮ ਗੋਵਿਂਦ ਬਬਂਧ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਿਆ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਸਤ੍ਯਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਗਰੁਡੋਪਰਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਯਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵੈਨਤੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਨਗਰੀਂ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ । ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਸੁਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣੈਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਵਸੂਆਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਵृषੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਮੇਘਾ ਇਵ ਮਹਾਚਲਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।