ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨृਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੀਨ੍ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਰਤ੍ਨੌਘੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭਾਰੈਰਨੇਕਧਾ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦਾਤ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰਤੌ ਰਾਮੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ਂਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਤ੍ਵਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਦਵੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੱਖ-ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਦੌ ਦਾਨਮਨੇਕਧਾ । ਯਥਾਸਂਤੋषਵਿਹਿਤੈਰ੍ਵਿਤ੍ਤੈ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਧਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੋਜਨਾਨਿ ਮृਦੂਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਅੰਜਨ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਭੋਜਨ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵੋਪਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਅਤ੍ਯਂਤਮਭਵਦ੍ਧृष੍ਟਂ ਪੁਰਂ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮਾਵृਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਦਾਨਂ ਦਦਂਤਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਂਭੋਦ੍ਭਵੋ ਮੁਨਿਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਪਰਮਪ੍ਰੀਤਿਂ ਯਯੌ ਕ੍ਰਤੁਵਰੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਘੜੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾਭਿषੇਕਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪਾਨੀਯਮਮृਤੋਪਮਮ੍ । ਆਨੇਤੁਂ ਚ ਚਤੁਃषष੍ਟਿ ਨृਪਾਨ੍ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਚੌਂਠੀ-ਚੌਂਠੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬੁਲਾਇਆ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨੇਤੁਮੁਦਕਂ ਯਯੌ । ਘਟੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣੇਨ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਯਾ
ਰਾਮ ਜੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਗਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਘੜਾ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਲੈ ਕੇ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਪ੍ਯੂਰ੍ਮਿਲਯਾ ਮਾਂਡਵ੍ਯਾ ਭਰਤੋ ਨृਪਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਾਂਤਿਮਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਕਲਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਉਰਮਿਲਾ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਅਤੇ ਭਰਤ ਰਾਜਾ ਮਿਲੇ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਸਾਥੀ ਹੋਏ।
ਸੁਬਾਹੁਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਵੀਰਭੂषਯਾ । ਸੁਮਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਾ ਚ ਵਿਮਲੋ ਨृਪਃ
ਸੁਬਾਹੁ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਵੀਰਭੂਸ਼ਾ ਮਿਲੀ; ਉਥੇ ਸੁਮਦ ਨੂੰ ਸਤਕੀਰਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਿਮਲ ਨੂੰ ਰਾਣੀ ਮਿਲੀ।
ਰਾਜਾਵੀਰਮਣਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਵਤ੍ਯਾ ਮਨੋਜ੍ਞਯਾ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਃ ਕੋਮਲਯਾ ਰਿਪੁਤਾਪੋਂਗਸੇਨਯਾ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਮਨੋਹਰ ਸ਼੍ਰੁਤਵਤੀ ਨਾਲ ਸੀ; ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਕੋਮਲਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਿਪੁਤਾਪਾ ਓਂਗਸੇਨਾ ਨਾਲ ਸੀ।
ਵਿਭੀषਣੋ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤੀਤਯਾ । ਉਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵਃ ਕਾਮਗਮਯਾ ਨੀਲਰਤ੍ਨੋਧਿਰਮ੍ਯਯਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਮਹਾਮੂਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਤਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ; ਉਗ੍ਰਾਸ਼ਵ ਕਾਮਗਮਯਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨੀਲਰਤਨ ਉਦਿਰਮਯਾ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸੁਰਥਃ ਸੁਮਨੋਹਾਰ੍ਯਾ ਤਥਾ ਮੋਹਨਯਾ ਕਪਿਃ । ਇਤ੍ਯਾਦੀਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਸਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਸੁਰਥਾ ਨੂੰ ਸੁਮਨੋਹਾਰਿਆ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਕਪੀ ਨੂੰ ਮੋਹਨਯਾ ਮਿਲੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਰਯੂਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਣ੍ਯਜਲਾਪ੍ਲੁਤਾਮ੍ । ਉਦਕਂ ਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪਯਃ ਪੁਨੀਹ੍ਯਮੁਂ ਵਾਹਮੁਦਕੇਨ ਮਨੋਹृਤਾ । ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ
ਹੇ ਵਾਹਕ, ਇਹ ਦੁੱਧ ਮਨੋਹਰ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਉਦਕਂ ਤਨ੍ਮੁਨਿਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਾਦਯੋ ਨृਪਾਃ । ਆਜਹ੍ਰੁਰ੍ਮਂਡਪਤਲੇ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯੈਰੁਪਸ੍ਤੁਤੇ
ਉਹ ਜਲ, ਜੋ ਮੁਨੀ ਨੇ ਛੋਹਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪਯੋਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਵਾਜਿਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਰਾਮ ਹਸ੍ਤੇਨ ਕੁਂਭਜਃ
ਕੁੰਭ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਪੁਨੀਹਿ ਮਾਂ ਮਹਾਵਾਹ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮਾਕੁਲੇ । ਤ੍ਵਨ੍ਮੇਧੇਨਾਖਿਲਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਣਂਤੁ ਪਰਿਤੋषਿਤਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ, ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਭਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪੋ ਰਾਮਃ ਸੀਤਯਾ ਸਮਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ । ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਮਨ੍ਯਂਤ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਨਾਲ, ਕੌਤੁਹਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਸਮਝਿਆ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਯਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਨਰਾਃ । ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਸ ਰਾਮਃ ਕਿਂ ਵਦਤ੍ਯਹੋ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਇਹ ਰਾਮ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਵਾਹ!'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਭੂਮੀਸ਼ੇ ਰਾਮੇ ਕੁਂਭੋਦ੍ਭਵੋ ਮੁਨਿਃ । ਕਰਵਾਲਂ ਚਾਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਦਦੌ ਰਾਮਕਰੇ ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਭੂਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਵਾਲੇ ਧृਤੇ ਸ੍ਪृष੍ਟੇ ਰਾਮੇਣ ਸ ਹਯਃ ਕ੍ਰਤੌ । ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਹਾਯਾਸ਼ੁ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਤੇ ਛੋਹੀ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਘੋੜਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਵੈਜਯਂਤ੍ਯਾ ਵਿਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਂ ਵਾਜਿਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਂ ਵਰਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਰਤੌ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਜੀਵ, ਜੋ ਘੋੜਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਨਞ੍ਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਨਰਾਨ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਤਂ ਸੁਰਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਿਤਾਂ ਗਤਃ । ਕਥਂ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਿਤਃ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ? ਤੂੰ ਘੋੜਾ ਕਿਉਂ ਬਣਿਆ? ਇਥੇ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਦੱਸ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਹਸਨ੍ਮੇਘਰਵਾਂ ਵਾਣੀਮਵਦਤ੍ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਭੂਮੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਬੋਲ ਕਿਹਾ।
ਤਵਾਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਚਾਰਿਣਃ । ਤਥਾਪਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਤੂੰ ਜਿਹੜਾ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਪੁਰਾਭਵੇ ਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਅਚਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਵੈ ਵੇਦਸ੍ਯ ਰਿਪੁਤਾਪਨ
ਰਾਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ; ਪਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਵੇਦ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਧੁਤਪਾਪਾਯਾਸ੍ਤੀਰੇऽਹਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਅਨੇਕਵृਕ੍ਸ਼ਲਲਿਤੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸੁਮਨੋਰਮੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ, ਮੈਂ ਗਿਆ।