ਧਨੁਰ੍ਭਂਗੇ ਮਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ੇ ਕੈਕਯ੍ਯਾ ਮਰਣੇ ਪਿਤੁਃ । ਅਰਣ੍ਯਗਮਨੇ ਤਤ੍ਰ ਹਰਣੇ ਤਵ ਵਾਰਿਧੇਃ
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ, ਮਤਿ ਭਟਕਣ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਕੈਕੇਈ ਵਲੋਂ, ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ-ਵਾਸੀ ਵਲੋਂ ਹਰਨ—
ਤਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮਾਰਣੇऽਪਿ ਰਣੇਰਣੇ । ਸਹਾਯੀਭਵਨੇ ਮਹ੍ਯਮृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਿੱਛਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਣਾ—
ਲਾਭੇ ਤਵ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯਾਃ ਸਤ੍ਯਤ੍ਵੇ ਚ ਸਤੀਮਣੇ । ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਬਂਧੁਸਂਬਂਧੇ ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਸਤਿ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣੇ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਸੁੰਦਰਿੇ—
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਵਿਯੋਗੇ ਚ ਕਾਰਣਂ ਯਦਵਾਰਣਮ੍ । ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਤਦੇਵਾਦ੍ਯ ਸਂਯੋਗੇ ਪੁਨਰਾਵਯੋਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਹੀ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਵੇਦੋऽਨ੍ਯਥਾ ਕृਤੋ ਯੇਨ ਲੋਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿ ਲਯੌ ਯਤਃ । ਲੋਕਾਨਨੁਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਹਾਂ।
ਅਦृष੍ਟਮਨੁਵਰ੍ਤਂਤੇ ਲੋਕਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿਬੋਧਕਾਃ । ਭੋਗੇਨ ਜੀਰ੍ਯਤੇऽਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਤਦ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਨੇ
ਲੋਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭੋਗ ਨਾਲ ਘਿਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੋਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨੇਹੋऽਕਾਰਣਕਃ ਸੀਤੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਮਮ ਤ੍ਵਯਿ । ਲੋਕਾਦृष੍ਟੇ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤ ਆਦਰਾਤ੍
ਸੀਤੇ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇਨਾਪਿ ਦੋषੇਣ ਸ੍ਨੇਹਨੈਰ੍ਮਲ੍ਯਮਜ੍ਜਨਮ੍ । ਭਵਤੀਤਿ ਸ ਵੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਆਸ੍ਵਾਦ੍ਯੋ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਦਾ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਧੋਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਰਸ ਭਰੀ।
ਸ੍ਨੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕृਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਮਂਤਵ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਪ੍ਯੇष ਲੋਕਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾ
ਭਦਰੇ, ਇਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਆਵਯੋਰ੍ਨਿਂਦਯਾ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ । ਲੋਕੋ ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਸਂਮੂਢਸ਼੍ਚਰਿਤੈਰ੍ਮਹਤਾਮਯਮ੍
ਦੇਵੀ, ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਭਟਕ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਆਵਯੋਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਵਯੋਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲੋ ਰਸਃ । ਆਵਯੋਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲੌ ਵਂਸ਼ਾਵਾਵਯੋਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਰਸ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਯੁਰਾਵਯੋਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਗਾਯਕਾ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਭੁਵਿ । ਆਵਯੋਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਂਤੋ ਯੇ ਤੇ ਯਾਂਤ੍ਯਂਤੇ ਭਵਾਂਬੁਧੇਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਕੀਰਤੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵਤੀ ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੇਨ ਤੇ ਗੁਣੈਃ । ਪਤ੍ਯੁਃ ਪਾਦਾਂਬੁਜੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਰੋਤੁ ਸਦਯਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਵੇ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ । ਅਂਗਰਾਗਸ੍ਤਥਾ ਗਂਧਾ ਮਨੋਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਯੋਜਿਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਵੱਡੇ ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਰਥੋ ਦਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਮੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਉਤ੍ਸਵਾਯਤੇ । ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਚਾਮਰੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਗਜਾ ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਰਥ ਤੇ ਦਾਸੀਆਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹਨ; ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਮਰ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਆਏ ਹਨ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਂਦਿਭਿਃ । ਵਂਦ੍ਯਮਾਨਾ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਯੋਦ੍ਧृਭਿਃ
ਤੂੰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਵਾਚਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪੈਃ ਸਂਛਾਦ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਦੇਵੀਦੇਵਾਂਗਨਾਦਿਭਿਃ । ਧਨਾਨਿ ਦਦਤੀ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੇਵ-ਅੰਗਨਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਗਜਾਰੂਢੌ ਕੁਮਾਰੌ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਮਯਾਨੁਗਮ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਗਚ੍ਛਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨਿਜਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸਂਗਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਰਾਜਨਾਰੀਣਾਮਾਗਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਉਥੇ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਰਾਜ-ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜੋ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ
ਸਰ੍ਵਾਸਾਮृषਿਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਕੌਸਲਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਮਂਗਲੈਰ੍ਵਾਦ੍ਯਗੀਤਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
—ਸਾਰੀਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਕੋਸਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ—ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਵਾਜਿਆਂ, ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ-। ਇਤਿਵਿਜ੍ਞਾਪਨਾਂ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਤਮਾਹ ਸਾ । ਨਾਹਂ ਕੀਰ੍ਤਿਕਰੀ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਪਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਾਕ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।'
ਕਿਂ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸਾਧ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸ਼ੂਨ੍ਯਯਾ । ਸਤ੍ਯੇਵਂ ਭਵਤਾਂ ਭੂਪੇ ਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਿਰਂਕੁਸ਼ੇ
'ਮੈਂ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਸੱਚਮੁੱਚ, ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੋषਾ ਮਨਃਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਨ ਵਾਚ੍ਯਾ ਜਾਤੁ ਮਾਦृਸ਼੍ਯਾ ਕਲ੍ਯਾਣਕੁਲਜਾਤਯਾ
'ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਚਾਹੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਣ ਜਾਂ ਲੁਕੀਆਂ, noble family ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।'
ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਕਾਲੇ ਮੇ ਯਦ੍ਰੂਪੋ ਹृਦਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਦ੍ਰੂਪੋ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਾਸੌ ਕਦਾਚਿਦਪਸਰ੍ਪਤਿ
'ਜਦ ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ, ਜੋ ਰੂਪ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੂਪ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਮੌ ਕੁਮਾਰੌ ਮੇ ਤਤ੍ਤੇਜੋਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵੌ । ਵਂਸ਼ਾਂਕੁਰੌ ਮਹਾਸ਼ੂਰੌ ਧਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਦੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੂਰੇ ਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।'
ਨੀਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਤੁ ਲਾਲਨੀਯੌ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਤਪਸਾਰਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਂ ਕਾਮਮਿਹ ਸ੍ਥਿਤਾ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਵਾਚ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਪੂਜ੍ਯਪਾਦਾਭਿਵਂਦਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚਾਪਿ ਗਤ੍ਵੇਤੋ ਮਦਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
'ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਓਰੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਨੀ ਹੈ।'
ਪੁਤ੍ਰੌ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਸੀਤਾ ਗਚ੍ਛਤਂ ਪਿਤੁਰਂਤਿਕਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੀਯ ਏਵਾਸੌ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪਦਪ੍ਰਦਃ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਉਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾਵਪ੍ਯਨਿਚ੍ਛਂਤੌ ਤੌ ਕੁਮਾਰੌ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਵਚਨਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗ੍ਮਤੁਸ਼੍ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਆਗਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰੇਵ ਪਾਦਾਬ੍ਜਸਮੀਪਂ ਤਤ੍ਸੁਤੌ ਗਤੌ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਪਿ ਵਵਂਦੇ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਏ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।