ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਰਾਜਯੋषਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼ਿषਾ ਸਹ
ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਖੇਰ-ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਭੀ ਭੇਜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤਵ ਪਾਦਾਭਿਵਂਦਨਮ੍ । ਨਿਵੇਦਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਭਰਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਭਰਤ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਜੀ ਖੇਰ-ਮੰਗ ਅਤੇ ਸੁਭਾਸ਼ੀਸ ਸੁਭਾਗਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭਿਰਪਿ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਦਤ੍ਤਾਸ਼ੀਃ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਃ ਕृਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਨਕਿ
ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਖੇਰ-ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਜਾਨਕੀ।
ਆਕਾਰਯਤਿ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕੇਨ ਚਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਅਲਭ੍ਯਾਨ੍ਯਰਤਿਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੁਆਮੀ ਤੈਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਏਵ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਰੋਦਿਤਿ ਨਾਥੋ ਨੋ ਰੋਦਯਨ੍ਨਿਤਰਾਨਪਿ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁੰਨੀਆਂ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਰੋਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਂਦਾ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਰਾਘਵਃ । ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਤੁ ਤਮੇਵਾਸੌ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਦੇਹਜੇ
ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ, ਦੇਵੀ, ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਰਾਘਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਧਨ੍ਯੋऽਯਮਾਸ਼੍ਰਮੋ ਜਾਤੋ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰ੍ਯਤ੍ਰ ਜਾਨਕੀ । ਕਾਲਂ ਕ੍ਸ਼ਪਤਿ ਵਾਰ੍ਤਾਭਿਰ੍ਮਦੀਯਾਭਿਰ੍ਵਦਨ੍ਨਿਤਿ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਦਾ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਕੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਯਦ੍ਰੁਦਨ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਵ੍ਯਕ੍ਤੀਭਵਤਿ ਵਕ੍ਤੁਰ੍ਯਦ੍ਧृਦ੍ਗਤਂ ਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਆਖਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸੁਣ। ਜੋ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਲੋਕਾ ਵਦਂਤਿ ਮਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਦृष੍ਟਮੇਵੈषਾਂ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੁਵੇ
ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਵਰ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਦृष੍ਟਮੇਵ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋऽਪ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਈਸ਼ਨੀਯਾਃ ਕੁਤੋ ਨੈਤਦਨ੍ਵੀਯੁਃ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਸਭ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ?
ਧਨੁਰ੍ਭਂਗੇ ਮਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ੇ ਕੈਕਯ੍ਯਾ ਮਰਣੇ ਪਿਤੁਃ । ਅਰਣ੍ਯਗਮਨੇ ਤਤ੍ਰ ਹਰਣੇ ਤਵ ਵਾਰਿਧੇਃ
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ, ਮਤਿ ਭਟਕਣ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਕੈਕੇਈ ਵਲੋਂ, ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ-ਵਾਸੀ ਵਲੋਂ ਹਰਨ—
ਤਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮਾਰਣੇऽਪਿ ਰਣੇਰਣੇ । ਸਹਾਯੀਭਵਨੇ ਮਹ੍ਯਮृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਿੱਛਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਣਾ—
ਲਾਭੇ ਤਵ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯਾਃ ਸਤ੍ਯਤ੍ਵੇ ਚ ਸਤੀਮਣੇ । ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਬਂਧੁਸਂਬਂਧੇ ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਸਤਿ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣੇ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਸੁੰਦਰਿੇ—
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਵਿਯੋਗੇ ਚ ਕਾਰਣਂ ਯਦਵਾਰਣਮ੍ । ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਤਦੇਵਾਦ੍ਯ ਸਂਯੋਗੇ ਪੁਨਰਾਵਯੋਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਹੀ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਵੇਦੋऽਨ੍ਯਥਾ ਕृਤੋ ਯੇਨ ਲੋਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿ ਲਯੌ ਯਤਃ । ਲੋਕਾਨਨੁਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਹਾਂ।
ਅਦृष੍ਟਮਨੁਵਰ੍ਤਂਤੇ ਲੋਕਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿਬੋਧਕਾਃ । ਭੋਗੇਨ ਜੀਰ੍ਯਤੇऽਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਤਦ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਨੇ
ਲੋਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭੋਗ ਨਾਲ ਘਿਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੋਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨੇਹੋऽਕਾਰਣਕਃ ਸੀਤੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਮਮ ਤ੍ਵਯਿ । ਲੋਕਾਦृष੍ਟੇ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤ ਆਦਰਾਤ੍
ਸੀਤੇ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇਨਾਪਿ ਦੋषੇਣ ਸ੍ਨੇਹਨੈਰ੍ਮਲ੍ਯਮਜ੍ਜਨਮ੍ । ਭਵਤੀਤਿ ਸ ਵੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਆਸ੍ਵਾਦ੍ਯੋ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਦਾ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਧੋਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਰਸ ਭਰੀ।
ਸ੍ਨੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕृਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਮਂਤਵ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਪ੍ਯੇष ਲੋਕਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾ
ਭਦਰੇ, ਇਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਆਵਯੋਰ੍ਨਿਂਦਯਾ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ । ਲੋਕੋ ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਸਂਮੂਢਸ਼੍ਚਰਿਤੈਰ੍ਮਹਤਾਮਯਮ੍
ਦੇਵੀ, ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਭਟਕ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਆਵਯੋਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਵਯੋਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲੋ ਰਸਃ । ਆਵਯੋਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲੌ ਵਂਸ਼ਾਵਾਵਯੋਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਰਸ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਯੁਰਾਵਯੋਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਗਾਯਕਾ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਭੁਵਿ । ਆਵਯੋਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਂਤੋ ਯੇ ਤੇ ਯਾਂਤ੍ਯਂਤੇ ਭਵਾਂਬੁਧੇਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਕੀਰਤੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵਤੀ ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੇਨ ਤੇ ਗੁਣੈਃ । ਪਤ੍ਯੁਃ ਪਾਦਾਂਬੁਜੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਰੋਤੁ ਸਦਯਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਵੇ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ । ਅਂਗਰਾਗਸ੍ਤਥਾ ਗਂਧਾ ਮਨੋਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਯੋਜਿਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਵੱਡੇ ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਰਥੋ ਦਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਮੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਉਤ੍ਸਵਾਯਤੇ । ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਚਾਮਰੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਗਜਾ ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਰਥ ਤੇ ਦਾਸੀਆਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹਨ; ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਮਰ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਆਏ ਹਨ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਂਦਿਭਿਃ । ਵਂਦ੍ਯਮਾਨਾ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਯੋਦ੍ਧृਭਿਃ
ਤੂੰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਵਾਚਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪੈਃ ਸਂਛਾਦ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਦੇਵੀਦੇਵਾਂਗਨਾਦਿਭਿਃ । ਧਨਾਨਿ ਦਦਤੀ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੇਵ-ਅੰਗਨਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਗਜਾਰੂਢੌ ਕੁਮਾਰੌ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਮਯਾਨੁਗਮ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਗਚ੍ਛਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨਿਜਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸਂਗਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਰਾਜਨਾਰੀਣਾਮਾਗਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਉਥੇ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਰਾਜ-ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਜੋ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ
ਸਰ੍ਵਾਸਾਮृषਿਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਕੌਸਲਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਮਂਗਲੈਰ੍ਵਾਦ੍ਯਗੀਤਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
—ਸਾਰੀਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਕੋਸਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ—ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਵਾਜਿਆਂ, ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ।