ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵੇਪਮਾਨਾਖਿਲਾਂਗਕਃ । ਉਤ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਹ੍ਵਲਯਾ ਸ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਰਾਣੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਃ ਸੌਮ੍ਯ ਵਨਂ ਮੁਨਿਜਨਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਕੁਸ਼ਲੀ ਦੇਵਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮੌਕ੍ਤਿਕਃ
ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਕੀ ਰਾਜਾ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਸੰਤਾਨ, ਠੀਕ ਹੈ?
ਅਰੋषੋ ਮਯਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਕੇਵਲਯਾਦृਤਃ । ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਸਾਗਰਃ
ਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਹੀ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ? ਉਹ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਭੀਤਿਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਯਦਿ ਤਤਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇषੁ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਲਾਭਵਤ੍
ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀ।
ਮृਤ੍ਵਾਪਿ ਪਤਿਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਾ ਮੇ ਹਿ ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ । ਪਤਿਸਾਮੀਪ੍ਯਮੇਵਾਸ਼ੁ ਭੂਯਾਦੇਵ ਹਿ ਦੇਵਰ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾਓਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਭਰਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਯਾਪਿ ਮਯਾ ਤੇਨ ਨਾਸੌ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਨਾਗਪਿ । ਫਲਂ ਹਿ ਸਾਧਨਾਯਤ੍ਤਂ ਹੇਤੁਃ ਫਲਵਸ਼ੋ ਨ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਯਤਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾਸ਼ਲ੍ਯਸ਼ੂਨ੍ਯਾਸੌ ਕृਪਾਪੂਰ੍ਣਾ ਸਦਾ ਮਯਿ । ਆਸ੍ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਿਨੀ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਲਕਃ
ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਸ਼ਲਿਨਃ ਸਂਤਿ ਭਰਤਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਦਹਂ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਹਨ—ਭਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਮਿਤਰਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ।
ਮਦ੍ਵਤ੍ਕਿਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਕੀਰ੍ਤਯੇ । ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਿਂ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਪਿ ਯਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਕੀ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ? ਰਾਜਾ ਲਈ ਕੀ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬਹੁਧਾ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਯਾ ਰਾਮਾਨੁਜਃ ਸਤਾਮ੍ । ਉਵਾਚ ਕੁਸ਼ਲੀ ਦੇਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤ੍ਵਯਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਰਾ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਆਮੀ ਚੰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਖੇਰ-ਮੰਗਦਾ ਹੈ।'
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਰਾਜਯੋषਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼ਿषਾ ਸਹ
ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਖੇਰ-ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਭੀ ਭੇਜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤਵ ਪਾਦਾਭਿਵਂਦਨਮ੍ । ਨਿਵੇਦਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਭਰਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਭਰਤ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਜੀ ਖੇਰ-ਮੰਗ ਅਤੇ ਸੁਭਾਸ਼ੀਸ ਸੁਭਾਗਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭਿਰਪਿ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਦਤ੍ਤਾਸ਼ੀਃ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਃ ਕृਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਨਕਿ
ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਖੇਰ-ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਜਾਨਕੀ।
ਆਕਾਰਯਤਿ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕੇਨ ਚਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਅਲਭ੍ਯਾਨ੍ਯਰਤਿਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੁਆਮੀ ਤੈਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਏਵ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਰੋਦਿਤਿ ਨਾਥੋ ਨੋ ਰੋਦਯਨ੍ਨਿਤਰਾਨਪਿ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁੰਨੀਆਂ ਹਨ; ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਰੋਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਂਦਾ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਰਾਘਵਃ । ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਤੁ ਤਮੇਵਾਸੌ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਦੇਹਜੇ
ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ, ਦੇਵੀ, ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਰਾਘਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਧਨ੍ਯੋऽਯਮਾਸ਼੍ਰਮੋ ਜਾਤੋ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰ੍ਯਤ੍ਰ ਜਾਨਕੀ । ਕਾਲਂ ਕ੍ਸ਼ਪਤਿ ਵਾਰ੍ਤਾਭਿਰ੍ਮਦੀਯਾਭਿਰ੍ਵਦਨ੍ਨਿਤਿ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਦਾ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਕੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਯਦ੍ਰੁਦਨ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਵ੍ਯਕ੍ਤੀਭਵਤਿ ਵਕ੍ਤੁਰ੍ਯਦ੍ਧृਦ੍ਗਤਂ ਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਆਖਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸੁਣ। ਜੋ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਲੋਕਾ ਵਦਂਤਿ ਮਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਦृष੍ਟਮੇਵੈषਾਂ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੁਵੇ
ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਵਰ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਦृष੍ਟਮੇਵ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋऽਪ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਈਸ਼ਨੀਯਾਃ ਕੁਤੋ ਨੈਤਦਨ੍ਵੀਯੁਃ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਸਭ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ?
ਧਨੁਰ੍ਭਂਗੇ ਮਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ੇ ਕੈਕਯ੍ਯਾ ਮਰਣੇ ਪਿਤੁਃ । ਅਰਣ੍ਯਗਮਨੇ ਤਤ੍ਰ ਹਰਣੇ ਤਵ ਵਾਰਿਧੇਃ
ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ, ਮਤਿ ਭਟਕਣ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਕੈਕੇਈ ਵਲੋਂ, ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ-ਵਾਸੀ ਵਲੋਂ ਹਰਨ—
ਤਰਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮਾਰਣੇऽਪਿ ਰਣੇਰਣੇ । ਸਹਾਯੀਭਵਨੇ ਮਹ੍ਯਮृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਿੱਛਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਣਾ—
ਲਾਭੇ ਤਵ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯਾਃ ਸਤ੍ਯਤ੍ਵੇ ਚ ਸਤੀਮਣੇ । ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਬਂਧੁਸਂਬਂਧੇ ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਸਤਿ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣੇ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਸੁੰਦਰਿੇ—
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਵਿਯੋਗੇ ਚ ਕਾਰਣਂ ਯਦਵਾਰਣਮ੍ । ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਤਦੇਵਾਦ੍ਯ ਸਂਯੋਗੇ ਪੁਨਰਾਵਯੋਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਹੀ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਵੇਦੋऽਨ੍ਯਥਾ ਕृਤੋ ਯੇਨ ਲੋਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿ ਲਯੌ ਯਤਃ । ਲੋਕਾਨਨੁਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਹਾਂ।
ਅਦृष੍ਟਮਨੁਵਰ੍ਤਂਤੇ ਲੋਕਾਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿਬੋਧਕਾਃ । ਭੋਗੇਨ ਜੀਰ੍ਯਤੇऽਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਤਦ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਨੇ
ਲੋਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭੋਗ ਨਾਲ ਘਿਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੋਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨੇਹੋऽਕਾਰਣਕਃ ਸੀਤੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਮਮ ਤ੍ਵਯਿ । ਲੋਕਾਦृष੍ਟੇ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤ ਆਦਰਾਤ੍
ਸੀਤੇ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇਨਾਪਿ ਦੋषੇਣ ਸ੍ਨੇਹਨੈਰ੍ਮਲ੍ਯਮਜ੍ਜਨਮ੍ । ਭਵਤੀਤਿ ਸ ਵੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਆਸ੍ਵਾਦ੍ਯੋ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਦਾ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਧੋਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਰਸ ਭਰੀ।
ਸ੍ਨੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕृਤਾ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਮਂਤਵ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਪ੍ਯੇष ਲੋਕਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾ
ਭਦਰੇ, ਇਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ ਬਚਦੇ ਹਨ।
ਆਵਯੋਰ੍ਨਿਂਦਯਾ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ । ਲੋਕੋ ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਸਂਮੂਢਸ਼੍ਚਰਿਤੈਰ੍ਮਹਤਾਮਯਮ੍
ਦੇਵੀ, ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਭਟਕ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।