ਪਾਮਰੈਰ੍ਮਹਿਮਾਨਾਸ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਦਿ ਦੂषਿਤੈਃ । ਕਾ ਹਾਨਿਸ੍ਤਾਵਤਾ ਰਾਮ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਕੀਰ੍ਤਨ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਜਾਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝਣ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮੇਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਵਨਂ ਚਰਿਤਂ ਸਦਾ । ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਯਾਂਤਿ ਯੇ ਸੀਤਾਪਦਚਿਂਤਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਂਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਨ੍ਮਸ੍ਥਿਤਿਲਯਾਦਿਕਾਃ । ਭਵਂਤਿ ਜਗਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਪਾਰਾ ਐਸ਼੍ਵਰਾ ਅਮੀ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਟਿਕਾਣਾ ਤੇ ਨਾਸ ਵਗੈਰਾ ਸਦਾ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੱਬੀ ਕੰਮ ਹਨ।
ਸੀਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਃਸੁਧਾ ਚੇਯਂ ਤਪਤ੍ਯੇषਾ ਚ ਵਰ੍षਤਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪੋ ਯੋਗੋ ਦਾਨਂ ਚ ਤਵ ਜਾਨਕੀ
ਇਹ ਸੀਤਾ ਮੌਤ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ, ਇਹ ਸਾੜਦੀ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਵਰਖਾ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਜਾਨਕੀ ਹੀ ਸੁਰਗ, ਮੁਕਤੀ, ਤਪ, ਜੋਗ ਤੇ ਦਾਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਮਦਾਦਿਕਾਨ੍ । ਕਰੋਤ੍ਯੇषਾ ਕਰੋਤ੍ਯੇਵ ਨਾਨ੍ਯਾ ਸੀਤਾ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸੀਤਾ ਚ ਜਨਨੀਤ੍ਯਤਃ । ਕੁਦृष੍ਟਿਰਤ੍ਰ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਮਯੋਗ੍ਯਾ ਨ ਤਵ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਉਂ ਹੈਂ ਤੇ ਸੀਤਾ ਮਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਵਲੋਂ ਉਸ ਵੱਲ ਮਾੜੀ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵੇਤ੍ਤਿ ਸੀਤਾਂ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਭਵਾਨਪਿ ਸੁਤਾਂ ਭੂਮੇਃ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪਿ ਗਰੀਯਸੀਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਜਾਣ।
ਆਦਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਤਿ ਜਾਨਕੀ । ਨ ਚ ਸ਼ਾਪਪਰਾਭੂਤਿਃ ਸੀਤਾਯਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਾ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਮੰਨ। ਨਾਂ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਤੇ ਨਾਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਹਾਰ ਆ ਸਕਦੀ।
ਇਮਾਨਿ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਾਚ੍ਯਾਨਿ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਜਾ ਕੇ ਕਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰੁਣੇਨਾਹਂ ਸੀਤਾਸਂਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍ । ਏਵਮੇਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲੈਰਪਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਨੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਾਮਾਯਣੋਦ੍ਗਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਗਂਧਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸੈਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਮਾਯਣ ਦੀ ਗੀਤ ਸੁਆਸੁਰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਏਵ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਤੌ ਚ ਤੇ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮੋਹਿਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਰੂਪਗਾਨਵਯੋਗੁਣੈਃ
ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਗੀਤ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਦਤ੍ਤਂ ਯਲ੍ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤੁ ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵੀਕृਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ । ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਰਾ ਆਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕੀਰਤੀ ਮਿਲੀ।
ਏਕਰਾਮਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਨਿਵਿਲੋਕਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਰਾਮਮਧੁਨਾ ਜਾਂਤਂ ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇਖਿਲੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਮ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਨੇ ਤਿੰਨ ਰਾਮਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ।
ਏਕਕਾਮਪਰਾਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਪੂਰ੍ਵਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਕਾਮੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਦ੍ਯਾਯਂ ਜਾਯਤੇ ਚ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ, ਚਾਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰਾਮਪੁਤ੍ਰੌ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਗੀਯਤੇ ਅਤ੍ਰ ਸਂਕੋਚਃ ਕਿਂ ਕृਤੋ ਵਿਦੁषਿ ਤ੍ਵਯਿ
ਹਰ ਥਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ, ਕੋਈ ਰੋਕ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਕृਤੇषੁ ਤਵ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਤੀ ਸ੍ਤੁਤਿਃ । ਤ੍ਯਾਗਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਸ਼ਿਰੋਮਣੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪੁੰਨਯਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥੇਨ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਮਨੁਕੁਰ੍ਵਤਾ । ਅਂਗੀਕਾਰ੍ਯੌ ਸੁਤੌ ਰਾਮਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ੀਲਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਤੁਸੀਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਚਰਿਤਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੌ ਸ੍ਵਾਂ ਮਾਤਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੋऽਭਵਦਂਤਿਕੇ । ਜਨਨ੍ਯਾ ਸਹਿਤੌ ਤਸ੍ਮਾਦਾਕਾਰ੍ਯੌ ਭਵਤਾ ਸੁਤੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ ਏਵ ਤਯੇਦਾਨੀਂ ਸੇਨਾਸਂਜੀਵਨਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਵਨਃ ਪਤਤਾਮਪਿ
ਹੁਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸ ਹੈ, ਜੋ ਡਿੱਗਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਜ੍ਞਾਤਂ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਨਾਮਰਾਣਾਂ ਚ ਮਾਨਦ । ਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਨ੍ਨष੍ਟਂ ਤਦਿਹ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਗੁਆਚ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨਾ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਪ੍ਯਵਬੋਧਿਤਃ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਤਾਤਾਧੁਨਾ ਸੀਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੁਮਂਤ੍ਰਸਹਿਤਃ ਸਖੇ
ਹੁਣ, ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਾ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਮਮੇਮਾਨਿ ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਵਚਨਾਨ੍ਯਪਿ । ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਚ ਪੁਰੀਮੇਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨਯਾਸ਼ੁ ਤਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਵਾ ਕੇ, ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸਂਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਵਿਭੋ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਚੇਦ੍ਦੇਵ ਯਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਸਫਲਾ ਤਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜੇ ਦੇਵੀ ਆਪ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਯਿ ਸਾਮਾਭ੍ਯਸੂਯੈਵ ਪੂਰ੍ਵਦੋषਵਸ਼ਾਤ੍ਸਤੀ । ਅਨਾਗਤਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਗਂਤੁਕਂ ਮਮ
ਜੇ ਪਿਛਲੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਤਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰੰਜ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਮਂ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ । ਸੁਮਿਤ੍ਰਮੁਨਿਸ਼ਿष੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਤੋऽਗਾਦ੍ਭੂਮਿਜਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਕਥਂ ਪ੍ਰਸਾਦਨੀਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੀਤਾ ਭਗਵਤੀ ਮਯਾ । ਪੂਰ੍ਵਦੋषਂ ਵਿਜਾਨਂਤੀ ਰਾਮਾਧੀਨਸ੍ਯ ਮੇ ਸਦਾ
ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਭਗਵਤੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਗਲਤੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਮ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤਯਨ੍ਨਂਤਰ੍ਹਰ੍षਸਂਕੋਚ ਮਧ੍ਯਗਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸੀਤਾਯਾ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਕੋਚ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੀਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਥਾਤ੍ਸੋਥਾਵਰੁਹ੍ਯਾਰਾਦਸ਼੍ਰੁਰੁਦ੍ਧਵਿਲੋਚਨਃ । ਆਰ੍ਯੇ ਪੂਜ੍ਯੇ ਭਗਵਤਿ ਸ਼ੁਭੇ ਇਤਿ ਵਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਸੀ, 'ਆਰਯਾ, ਪੂਜਨੀਕ, ਭਗਵਤੀ, ਸੁਭਾਗਾ!'