ਤੈਰੇਵ ਸ ਸੁਰਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸਭਾਂ ਮਯਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਉਵਾਸ ਵ੍ਯੋਮਗੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨਗਰ੍ਯਾਂ ਵਿਮਲੇਂਬਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਨਰਕਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯਂ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਹਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ੫੦ 6.249.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਰੁੜ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਤ੍ਯਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਲਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਪੰਛੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਾਕਾਸ਼ੇ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਂਡਲਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਗਰੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਰਾਖਸ ਦਿਵਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਕृष੍ਣੋ ਦੁਰ੍ਭੇਦ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਤਦਾਵਰਣਾਨਿ ਭਗਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਤੋੜੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤਮਾਂਸਿ ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਚੀਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ—
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੁਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੋਮਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੈਃ ਸੁਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਭਾਲੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਵਵੀ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ—
ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਃ ਪਲਾਲੈਰਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਐਸੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ । ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾ ਨਾਗਾਨਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਵਵੀ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ گردਨਾਂ—
ਚਕ੍ਰੇਣੈਵ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਕੇਚਿਚ੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸਂਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਰਤਾਡਿਤਾਃ
ਸਿਰਫ਼ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਗਏ।
ਗਦਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ । ਏਵਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਕੁਝ ਰਾਖਸ ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋਤ੍ਸृष੍ਟੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਇਵ ਭੂਧਰਾਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਂਡਰੀਕਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਂਖਂ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤਃ ਸ ਨਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯ ਵਜਾਇਆ; ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਨਰਕਾਸੁਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਵਵੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਾਸਤੇ ਚਲਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਡਰਾਉਣੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਮੇਘਯੋਰਿਵ ਵਰ੍षਤੋਃ । ਤਤੋऽਰ੍ਦ੍ਧਚਂਦ੍ਰ ਬਾਣੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਤੀਰ ਨਾਲ—
ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਮਹੋਰਸਿ
ਉਸ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਦਿਵਵੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਮਹਾਚਲ ਇਵੋਨ੍ਨਦਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਅਸੁਰ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਗਿਰ ਪਵੇ ਤੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਭੂਮ੍ਯਾ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰਂ ਵृਣ੍ਵਿਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਸ ਚਾਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕृष੍ਣਂ ਗਰੁਡੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।'
ਨ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਵਰੇਣਾਸ੍ਤਿ ਨਰਕੋऽਹਂ ਤਥਾਪਿ ਚ । ਅਨ੍ਯਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਵृਣੇऽਹਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਰਕ ਹਾਂ। ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।'
ਮृਤਾਹਨਿ ਤੁ ਮੇ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਯੇ ਨਰਾ ਮਂਗਲਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਨ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ਵੇਵਂ ਭਯਾਪਹ
'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਭ ਸਨਾਨ ਕਰਨ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਾ ਮਿਲੇ—ਇਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹਰੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਰਦਂਬੁਜ ਸਨ੍ਨਿਭੌ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਇਹੀ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ—
ਚਰਣੌ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯ੍ਯਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਿਤੌ । ਅਰ੍ਚਿਤੌ ਵਿਧਿਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਪੈਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਅਤੇ ਵਿਡੂਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਸੀ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਹੀਪੁਤ੍ਰਃ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮਗਮਦ੍ਧਰੇਃ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਾਃ
ਮਹੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ—
ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ—
ਬਲਾਤ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਕੁਂਡਲੇ ਦੇਵਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵੋ ਹਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਗਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਜਿਤ੍ਵਾऽਸੌ ਨਰਕੋ ਬਲੀ । ਕਨ੍ਯਾषੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਹृਤਵਾਨ੍ਨਰਕਸ੍ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਨਰਕ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਰਕਾਂਤਃਪੁਰੇ ਤਦਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਂਦਰ੍ਪਸ਼ਤਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਰਕ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ; ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਕੰਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—