ਤਯੋਰਕਰਵਂ ਨਾਮ ਕੁਸ਼ੋ ਲਵ ਇਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਵਵृਧਾਤੇऽਨਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇਨੋਪਨਯਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕृਤਵਾਨਹਮ੍ । ਵੇਦਾਨ੍ਸਾਂਗਾਨਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤੇ
ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹਾਏ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੁਖਤੋ ਮਮ । ਆਯੁਰ੍ਵੇਦਂ ਧਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਾਰੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਆਯੁਰਵੇਦ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਆਦਿਕ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜਾਲਂਧਰੀਂ ਚਾਥ ਸਂਗੀਤਕੁਸ਼ਲੌ ਕृਤੌ । ਗਂਗਾਕੂਲੇ ਗਾਯਮਾਨੌ ਲਤਾਕੁਂਜਵਨੇषੁ ਚ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਸਿਖਾਈ, ਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਚਂਚਲੌ ਚਲਚਿਤ੍ਤੌ ਤੌ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਤਦਾਹਮਤਿਸਂਤੋषਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਚਲਾਕ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਨਿਹਿਤਃ ਕਰਃ । ਅਤੀਵਗਾਨਕੁਸ਼ਲੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਾ ਵਿਸਿष੍ਮਿਰੇ । षਡ੍ਜਮਧ੍ਯਮਗਾਂਧਾਰਸ੍ਵਰਭੇਦਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਬੇਹੱਦ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੜਜ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਗਾਂਧਾਰ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਸਨ।
ਤਥਾਵਿਧੌ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਹਂ ਗਾਪਯਾਮਿ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਜ੍ਞਾਨਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕृਤਂ ਰਾਮਾਯਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਗਵਾਏ। ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਰਾਮਾਇਣ ਰਚੀ।
ਮृਦਂਗਪਣਵਾਦ੍ਯਾਦਿ ਯਂਤ੍ਰਵੀਣਾਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਵਨੇਵਨੇ ਚ ਗਾਯਂਤੌ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਮੋਹਕੌ
ਉਹ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੰਤੂ ਵਾਦਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਜੰਗਲ ਜੰਗਲ ਗਾਉਂਦੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ।
ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਗੀਤਮਾਧੁਰ੍ਯਂ ਤਵ ਰਾਮਕੁਮਾਰਯੋਃ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤੌ ਵਰੁਣੋ ਬਾਲਾ ਵਾ ਨਿਨਾਯ ਵਿਭਾਵਰੀਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਦੀ ਅਜੀਬ ਮਿੱਠਾਸ ਸੁਣਨ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਵਰੁਣ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਕੋਲ ਰਾਤ ਲੰਘਾ ਗਿਆ।
ਮਨੋਹਰਵਯੋਰੂਪੌ ਗਾਨਵਿਦ੍ਯਾਬ੍ਧਿਪਾਰਗੌ । ਕੁਮਾਰੌ ਜਗਦੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੇਸ਼ਾਦੇਸ਼ਤਃ ਕਲਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉੱਥੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਪਰਮਂ ਮਧੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚਰਿਤਂ ਤਵ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਰੁਣਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕੁਟੁਂਬੇਨ ਚ ਗਾਯਕੈਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਸੁਣੇ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨੈਵ ਗਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਰੁਣਃ ਸਹ । ਸੁਧਾਤੋऽਪਿ ਪਰਂ ਸ੍ਵਾਦੁਚਰਿਤਂ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿੱਠੇ ਹਨ।
ਗਾਨਾਨਂਦਮਹਾਲੋਭ ਹृਤਪ੍ਰਾਣੇਂਦ੍ਰਿਯਕ੍ਰਿਯਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਂਤੁਂ ਦਿਦੇਸ਼ਾਸੌ ਕੁਮਾਰੌ ਨ ਹਿ ਤਾਵਕੌ
ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਮਝ ਗੁਆ ਬੈਠੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਰਮਣੀਯ ਮਹਾਭੋਗੈਰ੍ਲੋਭਿਤਾਵਪਿ ਬਾਲਕੌ । ਚਲਿਤੌ ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਮਾਤੁਃ ਪਾਦਾਂਬੁਜਸ੍ਮृਤੇਃ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਲਲਚਾਏ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਡੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਹਲੇ।
ਅਹਂ ਚਾਪਿ ਗਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰੇਮਸਹਿਤਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਵੀ ਫਿਰ ਪਿੱਛੋਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਪृਚ੍ਛਤੇ ਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮਾਦਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯਾਪਿ ਬਾਲਯੋਃ । ਵਰੁਣਾਯਾਬ੍ਰੁਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਨ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯੁਪਾਗਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਨੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ, ਕੰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਸਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਸੁਤੌ ਦੇਵਃ ਸ ਚਕ੍ਰੇਂਬਰਭੂषਣੈਃ । ਦੇਵਦਤ੍ਤਮਿਤਿ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਿਤਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਆਹृਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਰੁਣੇਨ ਤਤ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਤਯੋਰ੍ਵਾਦ੍ਯਗਾਨਵਿਦ੍ਯਾਵਯੋਗੁਣੈਃ । ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸੀਤਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਰੁਣਃ ਕृਤੀ
ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਾਜਾ, ਗੀਤ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਨੇ, ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੀਤਾਪਤਿ ਵ੍ਰਤਾਧੁਰ੍ਯਾ ਰੂਪਸ਼ੀਲਵਯੋਨ੍ਵਿਤਾ । ਵੀਰਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤ੍ਯਾਗਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਮਹਤੀ ਹਾਨਿਰੇਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਾਗੇ ਹਿ ਰਘੁਨਂਦਨ । ਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਪਰਮਾਸਿਦ੍ਧਿਰੇषਾ ਤੇ ਹ੍ਯਨਪਾਯਿਨੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹੈ।
ਪਾਮਰੈਰ੍ਮਹਿਮਾਨਾਸ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਦਿ ਦੂषਿਤੈਃ । ਕਾ ਹਾਨਿਸ੍ਤਾਵਤਾ ਰਾਮ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਕੀਰ੍ਤਨ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਜਾਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝਣ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮੇਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਵਨਂ ਚਰਿਤਂ ਸਦਾ । ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਯਾਂਤਿ ਯੇ ਸੀਤਾਪਦਚਿਂਤਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਂਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਨ੍ਮਸ੍ਥਿਤਿਲਯਾਦਿਕਾਃ । ਭਵਂਤਿ ਜਗਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਪਾਰਾ ਐਸ਼੍ਵਰਾ ਅਮੀ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਟਿਕਾਣਾ ਤੇ ਨਾਸ ਵਗੈਰਾ ਸਦਾ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੱਬੀ ਕੰਮ ਹਨ।
ਸੀਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਃਸੁਧਾ ਚੇਯਂ ਤਪਤ੍ਯੇषਾ ਚ ਵਰ੍षਤਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪੋ ਯੋਗੋ ਦਾਨਂ ਚ ਤਵ ਜਾਨਕੀ
ਇਹ ਸੀਤਾ ਮੌਤ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ, ਇਹ ਸਾੜਦੀ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਵਰਖਾ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਜਾਨਕੀ ਹੀ ਸੁਰਗ, ਮੁਕਤੀ, ਤਪ, ਜੋਗ ਤੇ ਦਾਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਮਦਾਦਿਕਾਨ੍ । ਕਰੋਤ੍ਯੇषਾ ਕਰੋਤ੍ਯੇਵ ਨਾਨ੍ਯਾ ਸੀਤਾ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸੀਤਾ ਚ ਜਨਨੀਤ੍ਯਤਃ । ਕੁਦृष੍ਟਿਰਤ੍ਰ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਮਯੋਗ੍ਯਾ ਨ ਤਵ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਉਂ ਹੈਂ ਤੇ ਸੀਤਾ ਮਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਵਲੋਂ ਉਸ ਵੱਲ ਮਾੜੀ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵੇਤ੍ਤਿ ਸੀਤਾਂ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਭਵਾਨਪਿ ਸੁਤਾਂ ਭੂਮੇਃ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪਿ ਗਰੀਯਸੀਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਜਾਣ।
ਆਦਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਤਿ ਜਾਨਕੀ । ਨ ਚ ਸ਼ਾਪਪਰਾਭੂਤਿਃ ਸੀਤਾਯਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਾ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਮੰਨ। ਨਾਂ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਤੇ ਨਾਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਹਾਰ ਆ ਸਕਦੀ।
ਇਮਾਨਿ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਾਚ੍ਯਾਨਿ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਜਾ ਕੇ ਕਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰੁਣੇਨਾਹਂ ਸੀਤਾਸਂਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍ । ਏਵਮੇਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲੈਰਪਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਨੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।