ਭੁਂਜਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਨੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ।
ਪਾਯਸਾਨ੍ਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਿਸਮਾਨਿ ਚ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਜ੍ਯਬਹੁਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਸੁੱਚੇ ਖੀਰ-ਭੋਜਨ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਸੀ।
ਅਪੂਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਲਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਸਮਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਗਂਧੇਨ ਵਾਸਿਤਾਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਥੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ, ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਪੂਰੇ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਫੇਨਿਕਾਘਟਕਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸ਼ਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਵਿਰਂਧ੍ਰਕਾਃ । ਸ਼ष੍ਕੁਲ੍ਯੋ ਮਂਡਕਾਮृष੍ਟਾ ਮਧੁਰਾਨ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਨਰਮ ਤੇ ਛੀਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਫੇਣੀਆਂ, ਤੇ ਮੰਡੇ, ਜੋ ਮਧੁ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੋਰ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨਾਂ ਸਮੇਤ ਪਏ ਸਨ।
ਭਕ੍ਤਂ ਕੁਮੁਦਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮੁਦ੍ਗਦਾਲਿਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਸੁਗਂਧੇਨ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਕਮੁਦ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਚਾਵਲ, ਮੂੰਗ ਦੀ ਦਾਲ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਓਦਨੋ ਦਧਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ੍ਵਾਦੁਪਾਕਕਰੈਃ ਸृष੍ਟਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੇषਕੈਃ
ਉਥੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਰਸੋਈਏ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਯਸਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਃ ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਜਦ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਹੋਈ ਖੀਰ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ?'
ਕਿਂ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਂ ਨਭਸਃ ਪਤਿਤਂ ਤਮਸੋ ਭਯਾਤ੍ । ਅਮृਤਂ ਤੁ ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਨਾਸ਼ਕਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
'ਕੀ ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਨ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਅਮਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੈ?'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਨ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਨਭਵਤ੍ਯੇਵ ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਿਂਬਂ ਤ੍ਵਮृਤਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਨ ਦੀ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।'
ਏਕਮਿਂਦੋਰ੍ਵਪੁਸ੍ਤ੍ਵੇਤਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਥਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਚੰਨ ਦੀ ਦੇਹ ਕਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਦਿੱਸ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਤੋ ਜਾਨੀਹਿ ਕੁਮੁਦਂ ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਮਾ ਜਾਨੀਹਿ ਮृਗਾਂਕਸ੍ਯ ਬਿਂਬਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਕੌਈ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਕਪੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਚੰਨ ਦੀ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਝਲਕ ਨਾ ਸਮਝੀਂ।
ਤਾਵਦਨ੍ਯੋ ਰੁषਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਂ ਮਸ੍ਤਕਂ ਤਥਾ । ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾ ਮੂਢਾਃ ਸ੍ਵਾਦੁਜ੍ਞਾਨਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਸਿਰਫ਼ ਸੁਆਦ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।'
ਇਦਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਕਂਦਸ੍ਯਰਸੇਨ ਪਰਿਪਾਚਿਤਮ੍ । ਜਾਨੀਹਿ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ
ਇਹ ਤਾਂ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਪੱਕਿਆ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਹੈ; ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫੁੱਲ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਂਦਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਃ । ਤਰ੍ਕਯਂਤਿ ਮੁਨੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਰਸਜ੍ਞਾਨੇऽਤਿਲੋਲੁਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਕੰਦੇ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਆਦ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਤਰਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਵਦਨ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਰਂ ਜਨੁਃ । ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯੈਰੁਪਸ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਹ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਗੇ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਦਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਯੇ ਦਦਤ੍ਯਗ੍ਰਜਨ੍ਮਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਤ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਯੈਰਰ੍ਚਿਤੋ ਨੈਵ ਹਰਿਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਤੇषਾਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਨ ਭਵੇਦਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਯੈਰ੍ਨਰੈਰਗ੍ਰਜਨ੍ਮਾਨੋ ਭੋਜਿਤਾ ਵਿਵਿਧੈ ਰਸੈਃ । ਭੁਂਜਤੇ ਤੇ ਸ੍ਵਾਦੁਰਸਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਜ੍ਝਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੈਰਸੈਰ੍ਮਿष੍ਟੈਰ੍ਭੋਜਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਮਂਡਪੇ ਵਿਪਠਂਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇੰਝ ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ-ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯੇਕੇ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯੇਕੇ ਨਦਨ੍ਤ੍ਯੇਕੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਉਤ੍ਸਵੋ ਬਹੁਰੁਦ੍ਭਾਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਆਗਮਤ੍
ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਰਾਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮਾਯਾਂਤਂ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਦਮੁਦ੍ਭੂਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਤਦਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੋਕੀ ਨਾ ਗਈ।
ਯਾਵਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਹਯਪਾਲਕਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਰਾਮਪਦੇਲਗ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਠਿਆ, ਤਾਂ ਭਰਾ-ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪਰਿਰੇਭੇ ਦृਢਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤਸਂਸ਼ੋਭਿਤਾਂਗਕਮ੍
ਭਰਾ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਜਖ਼ਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਰੂਣਿ ਬਹੁਧਾ ਮੁਂਚਨ੍ਹਰ੍षਾਚ੍ਛਿਰਸਿ ਰਾਘਵਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮੁਦਂ ਵਚਨਦੂਰਗਾਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਹੰਝੂ ਵਗਾਏ, ਤੇ ਉਹ ਐਸੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜੋ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।
ਪੁष੍ਕਲਂ ਸ੍ਵੀਯਪਦਯੋਰ੍ਨਮ੍ਰਂ ਵਿਨਯਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਸੁਦृਢਂ ਭੁਜਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨੀਯਾਪੀਡਯਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਾਇਆ।
ਹਨੂਮਂਤਂ ਤਥਾ ਵੀਰਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚਾਂਗਦਂ ਤਥਾ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਂ ਜਨਕਜਂ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਰਿਪੁਂਜਯਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਸੁਗਰੀਵ, ਅੰਗਦ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਸੁਬਾਹੁਂ ਸੁਮਦਂ ਵੀਰਂ ਵਿਮਲਂ ਨੀਲਰਤ੍ਨਕਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵਂਤਂ ਵੀਰਮਣਿਂ ਸੁਰਥਂ ਰਾਮਸੇਵਕਮ੍
ਸੁਬਾਹੁ, ਸੁਮਦ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦੁਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਚਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ, ਸੁਰਥ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਰਘੁਨਾਥਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ । ਪਰਿਰੇਭੇ ਦृਢਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨ੍ਪਾਦਯੋਃ ਪ੍ਰਣਤਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਘੁਪਤੀ ਨੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਿਵੇੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸੁਮਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਰਘੁਪਤਿਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਮ੍ । ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਦृਢਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਂਮੁਖੇ ਤਿष੍ਠਦੁਨ੍ਨਤਃ
ਸੁਮਤੀ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਰਘੁਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਚੰਨ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਨਿਜਾਮਾਤ੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਾਗਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।