ਕ੍ਰਮੇਣ ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਅਨੇਕੈਃ ਕੇਤੁਭਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਂ ਦੁਰ੍ਗਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਕਈ ਸੋਹਣੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸਹਾਮੁਨਾ । ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਚ ਵੀਰੇਣ ਯਯੌ ਹਰ੍षਮਨੇਕਧਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਘੋੜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਕਟਕਂ ਨਿਰ੍ਦਿਦੇਸ਼ਾਸੌ ਚਤੁਰਂਗਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਕੂਚ ਆਰੰਭਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਭੇਜਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸੈਨ੍ਯਸਹਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਗਤਮ੍ । ਪਰਿਰੇਭੇ ਮੁਦਾਕ੍ਰਾਂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋਭਿਤਗਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਭਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਖਮਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृष੍ਟੋ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚਾਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਂਗਤੋ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦਾ ਤੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਲੈਂਦਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸ੍ਵਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵੀਰੋ ਯਯੌ ਸ੍ਵਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਰਯੂਃ ਪੁਣ੍ਯਸਲਿਲਾ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਾ । ਰਾਮਪਾਦਰਜਃ ਪੂਤਾ ਸ਼ਰਚ੍ਚਂਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਰਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਨਾਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਜ, ਚਕਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਂਡਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੇਣਕਾਰਿਤਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਪृਥਕ੍ਪਾਠਨਿਨਾਦਕਾਃ
ਉਥੇ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਈ ਮੰਡਪ ਬਣਾਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹਵੋ ਧਨੁਃਪਾਣਿ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਜ੍ਯਾਟਂਕਾਰੇਣ ਬਹੁਨਾ ਨਾਦਯਂਤੋ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਧੁਨ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭੁਂਜਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਨੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ।
ਪਾਯਸਾਨ੍ਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਿਸਮਾਨਿ ਚ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਜ੍ਯਬਹੁਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਸੁੱਚੇ ਖੀਰ-ਭੋਜਨ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘਿਉ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਸੀ।
ਅਪੂਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਲਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਸਮਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਗਂਧੇਨ ਵਾਸਿਤਾਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਥੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ, ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਪੂਰੇ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਫੇਨਿਕਾਘਟਕਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸ਼ਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਵਿਰਂਧ੍ਰਕਾਃ । ਸ਼ष੍ਕੁਲ੍ਯੋ ਮਂਡਕਾਮृष੍ਟਾ ਮਧੁਰਾਨ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਨਰਮ ਤੇ ਛੀਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਫੇਣੀਆਂ, ਤੇ ਮੰਡੇ, ਜੋ ਮਧੁ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੋਰ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨਾਂ ਸਮੇਤ ਪਏ ਸਨ।
ਭਕ੍ਤਂ ਕੁਮੁਦਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮੁਦ੍ਗਦਾਲਿਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਸੁਗਂਧੇਨ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਕਮੁਦ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਚਾਵਲ, ਮੂੰਗ ਦੀ ਦਾਲ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਓਦਨੋ ਦਧਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ੍ਵਾਦੁਪਾਕਕਰੈਃ ਸृष੍ਟਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੇषਕੈਃ
ਉਥੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਰਸੋਈਏ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਯਸਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਃ ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਜਦ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਹੋਈ ਖੀਰ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ?'
ਕਿਂ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਂ ਨਭਸਃ ਪਤਿਤਂ ਤਮਸੋ ਭਯਾਤ੍ । ਅਮृਤਂ ਤੁ ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਨਾਸ਼ਕਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
'ਕੀ ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਨ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਅਮਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੈ?'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਨ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਨਭਵਤ੍ਯੇਵ ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਿਂਬਂ ਤ੍ਵਮृਤਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਨ ਦੀ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।'
ਏਕਮਿਂਦੋਰ੍ਵਪੁਸ੍ਤ੍ਵੇਤਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਥਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਚੰਨ ਦੀ ਦੇਹ ਕਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਦਿੱਸ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਤੋ ਜਾਨੀਹਿ ਕੁਮੁਦਂ ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਮਾ ਜਾਨੀਹਿ ਮृਗਾਂਕਸ੍ਯ ਬਿਂਬਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਕੌਈ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਕਪੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਚੰਨ ਦੀ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਝਲਕ ਨਾ ਸਮਝੀਂ।
ਤਾਵਦਨ੍ਯੋ ਰੁषਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਂ ਮਸ੍ਤਕਂ ਤਥਾ । ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾ ਮੂਢਾਃ ਸ੍ਵਾਦੁਜ੍ਞਾਨਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਸਿਰਫ਼ ਸੁਆਦ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।'
ਇਦਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਕਂਦਸ੍ਯਰਸੇਨ ਪਰਿਪਾਚਿਤਮ੍ । ਜਾਨੀਹਿ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ
ਇਹ ਤਾਂ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਪੱਕਿਆ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਹੈ; ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫੁੱਲ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਂਦਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਃ । ਤਰ੍ਕਯਂਤਿ ਮੁਨੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਰਸਜ੍ਞਾਨੇऽਤਿਲੋਲੁਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਕੰਦੇ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਆਦ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਤਰਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਵਦਨ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਰਂ ਜਨੁਃ । ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯੈਰੁਪਸ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਹ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਗੇ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਦਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਫਲਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਯੇ ਦਦਤ੍ਯਗ੍ਰਜਨ੍ਮਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਤ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਯੈਰਰ੍ਚਿਤੋ ਨੈਵ ਹਰਿਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਤੇषਾਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਨ ਭਵੇਦਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਯੈਰ੍ਨਰੈਰਗ੍ਰਜਨ੍ਮਾਨੋ ਭੋਜਿਤਾ ਵਿਵਿਧੈ ਰਸੈਃ । ਭੁਂਜਤੇ ਤੇ ਸ੍ਵਾਦੁਰਸਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਜ੍ਝਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੈਰਸੈਰ੍ਮਿष੍ਟੈਰ੍ਭੋਜਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਮਂਡਪੇ ਵਿਪਠਂਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇੰਝ ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ-ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯੇਕੇ ਹਸਨ੍ਤ੍ਯੇਕੇ ਨਦਨ੍ਤ੍ਯੇਕੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਉਤ੍ਸਵੋ ਬਹੁਰੁਦ੍ਭਾਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਆਗਮਤ੍
ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।