ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਚਂਦ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਦੂषਣਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਭਾਦਰੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਚੰਨਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦਿਨ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਤਗੋਰ੍ਨਰਃ । ਸ੍ਯਮਂਤਸ੍ਯ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਚੌਥ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੰਢੇ ਚੰਨਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਂ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤੀਂ ਸੁਸ਼ੀਲਾਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਕਨ੍ਯਕਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਃ
ਸੁਲਕਸ਼ਣਾ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲਾ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰਸ੍ਥਾਸ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਵਰਯਾਮਾਸੁਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਤਾਸ੍ਤੁ ਉਪਯੇਮੇ ਯਦੂਦ੍ਵਹਃ
ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਵਰ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਦਿਨ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਅष੍ਟੌ ਮਹਿष੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚ ਕਾਲਿਂਦੀ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਠ ਰਾਣੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਨ: ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਭਾਮਾ, ਸੁਚਿੱਤ ਵਾਲੀ ਕਾਲਿੰਦੀ,
ਮਿਤ੍ਰਵਿਂਦਾ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤ੍ਯਃ ਸੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ । ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨਾਮ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਮਹਿषੀ ਚਾष੍ਟਮੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਜਾਂਬਵਤੀ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ, ਸੁਲਕਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਰਾਣੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭੂਮਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਰਾਨ੍ਰਣੇ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨਾਮਕ ਰਾਖਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾਇਆ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਦੇਵਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਕੁਂਡਲੇ ਚ ਸੁਵਰ੍ਚਸੀ । ਬਲਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਤਨ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਏ।
ਐਰਾਵਤਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਂ ਹਯਮ੍ । ਮਾਣਿਕ੍ਯਾਦਿ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਂਖਪਦ੍ਮਨਿਧਿਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ, ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ, ਧਨਪਤੀ ਦੇ ਮਾਣਕ ਆਦਿਕ ਰਤਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਹृਤਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਨਂਦਨਃ । ਵਜ੍ਰਾਦਿਹੇਤੀਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਬਲਾਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਏ।
ਤੈਰੇਵ ਸ ਸੁਰਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸਭਾਂ ਮਯਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਉਵਾਸ ਵ੍ਯੋਮਗੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨਗਰ੍ਯਾਂ ਵਿਮਲੇਂਬਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਨਰਕਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯਂ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਹਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ੫੦ 6.249.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਰੁੜ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਤ੍ਯਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਲਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਪੰਛੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਾਕਾਸ਼ੇ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਂਡਲਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਗਰੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਰਾਖਸ ਦਿਵਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਕृष੍ਣੋ ਦੁਰ੍ਭੇਦ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਤਦਾਵਰਣਾਨਿ ਭਗਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਤੋੜੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤਮਾਂਸਿ ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਚੀਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ—
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੁਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੋਮਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੈਃ ਸੁਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਭਾਲੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਵਵੀ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ—
ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਃ ਪਲਾਲੈਰਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਐਸੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ । ਤੇषਾਂ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾ ਨਾਗਾਨਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਵਵੀ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ گردਨਾਂ—
ਚਕ੍ਰੇਣੈਵ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਕੇਚਿਚ੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸਂਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਰਤਾਡਿਤਾਃ
ਸਿਰਫ਼ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਗਏ।
ਗਦਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ । ਏਵਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਕੁਝ ਰਾਖਸ ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋਤ੍ਸृष੍ਟੇਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਇਵ ਭੂਧਰਾਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਂਡਰੀਕਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਂਖਂ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤਃ ਸ ਨਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯ ਵਜਾਇਆ; ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਨਰਕਾਸੁਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਵਵੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਾਸਤੇ ਚਲਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਡਰਾਉਣੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਮੇਘਯੋਰਿਵ ਵਰ੍षਤੋਃ । ਤਤੋऽਰ੍ਦ੍ਧਚਂਦ੍ਰ ਬਾਣੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਤੀਰ ਨਾਲ—
ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸਸਰ੍ਜਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਮਹੋਰਸਿ
ਉਸ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਦਿਵਵੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਮਹਾਚਲ ਇਵੋਨ੍ਨਦਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਅਸੁਰ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਗਿਰ ਪਵੇ ਤੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਉਪਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਭੂਮ੍ਯਾ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰਂ ਵृਣ੍ਵਿਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਸ ਚਾਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕृष੍ਣਂ ਗਰੁਡੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।'