ਤਦਾ ਮਯਾ ਵਿਚਾਰੋ ਵੈ ਕृਤਃ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਭਵਤੀ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂ ਨ ਵੀਰਸੂਃ ਕਿਂ ਨ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, ਹੇ ਪਤੀ ਵਤੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋ, ਜਾਂ ਬਹਾਦੁਰ ਦੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੈ?
ਧਾਰ੍ष੍ਟ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਗृਹੀਤੋऽਸ਼੍ਵੋ ਮਯਾ ਬਲਾਤ੍ । ਜਿਤਂ ਕੁਸ਼ੇਨ ਵੀਰੇਣ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਾਤਿਤਂ ਰਣੇ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਕੁਸ਼ ਨੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਕੁਟੋऽਯਂ ਭੂਮਿਪਤੇਰ੍ਜਾਨੀਹਿ ਪਤਿਦੇਵਤੇ । ਅਯਮਪ੍ਯਨ੍ਯਵੀਰਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਤਾਜ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ ਹੇ ਪਤੀ ਵਤੀ। ਇਹ ਦੂਜੇ ਬਹਾਦੁਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਤਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜਾਨੀਹਿ ਮੁਕੁਟਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯਂ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵੋऽਯਂ ਮੇ ਮਨੋਹਾਰੀ ਕਾਮਯਾਨੋ ਹਿ ਭੂਪਤੇਃ
ਇਹ ਦੂਜਾ ਤਾਜ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲਵੋ, ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।
ਆਰੋਹਣਾਯ ਮਦ੍ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜਾਨੀਹਿ ਬਲਿਨੋ ਵਰੇ । ਇਮੌ ਕੀਸ਼ੌ ਮਯਾ ਰਂਤੁਮਾਨੀਤੌ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ
ਮੇਰੇ ਬਲਵਾਨ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ ਹੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹ ਦੋ ਵਾਨਰ ਮੈਂ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਲਿਆਏ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਨ।
ਕੌਤੁਕਾਰ੍ਥਂ ਤਵੈਵੈਤੌ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਰਕੌ । ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਾਨਕੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ—
ਜਗਾਦ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੌ ਵੀਰੌ ਮੋਚਯੇਥਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸੀਤੋਵਾਚ। ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਮਨਯਃ ਸृष੍ਟੋ ਹृਤੋ ਰਾਮਹਯੋ ਮਹਾਨ੍
—ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।' ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਲੈ ਗਏ।'
ਅਨੇਕੇ ਪਾਤਿਤਾ ਵੀਰਾ ਇਮੌ ਬਦ੍ਧੌ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੌ । ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ ਹਯੋ ਵੀਰੋ ਯਾਗਾਰ੍ਥਂ ਮੋਚਿਤੋऽਮੁਨਾ
ਕਈ ਬਹਾਦਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਹ ਦੋ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ ਗਏ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਘੋੜਾ ਉਸ ਨੇ ਯੱਗ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਹृਤਵਂਤੌ ਕਿਂ ਵਾਜਿਨਂ ਮਖਸਤ੍ਤਮੇ । ਮੁਂਚਤਂ ਪ੍ਲਵਗਾਵੇਤੌ ਮੁਂਚਤਂ ਵਾਜਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀ ਇਸ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਕ ਰੱਖਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਦੋ ਵਾਨਰ ਛੱਡ ਦਿਓ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਾਂ ਭੂਪਤੇਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਕੋਪਨਃ । ਜਨਨ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਊਚਤੁਸ੍ਤਾਂ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਤਂ ਭੂਪਂ ਜਿਤਵਂਤੌ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਾਸ੍ਮਾਕਮਨਯੋਰ੍ਭਾਵਿ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਅਸੀਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਲੜੇ ਹਾਂ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨਾ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪਠਤਾਂ ਪੁਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕਣ੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਕੇਵਾਹਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਯਾਗਕ੍ਰਿਯੋਚਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਤਃ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰਾਪਿ ਯੁਧ੍ਯੇਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਪਿ ਚਾਨੁਜਃ
ਕਣ੍ਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਯਜਨ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਵੀ।
ਗੁਰੁਣਾ ਸ਼ਿष੍ਯ ਏਵਾਪਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋ ਪਾਪਸਂਭਵਃ । ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਤੋ ऽਧੁਨਾ ਚਾਵਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਵੋ ਹਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ।
ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਃ ਕੀਸ਼ਾਵੇਤੌ ਹਿ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਵਚਸ੍ਤਵ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਵੀਰੌ ਗਤੌ ਰਣੇ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੌ
ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬੀਰ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਏ।
ਅਮੁਂਚਤਾਂ ਹਯਂ ਚਾਪਿ ਹਯਮੇਧਕ੍ਰਿਯੋਚਿਤਮ੍ । ਸੀਤਾਦੇਵੀ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ। ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਭਾਨੁਮੈਕ੍ਸ਼ਤ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਯਦ੍ਯਹਂ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਰਘੁਨਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਲ ਗਵਾਹ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਹੀ ਸਿਮਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ—
ਭਜਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਤਰ੍ਹਿ ਜੀਵੇਦਯਂ ਨृਪਃ । ਸੈਨ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਮਹਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਨ੍ਨਾਸ਼ਿਤਮਿਦਂ ਬਲਾਤ੍
—ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵੀ, ਜੋ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਤੁ ਜੀਵੇਤ ਮਤ੍ਸਤ੍ਯਾਜ੍ਜਗਤਾਂਪਤੇ । ਇਤਿ ਯਾਵਦ੍ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਤੇ ਜਾਨਕੀਪਤਿਦੇਵਤਾ
'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਜਾਣ।' ਜਦ ਤਕ ਜਾਨਕੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ—
ਤਾਵਦ੍ਬਲਂ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜੀਵਿਤਂ ਰਣਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਜਹੌ ਵੀਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਮਰਾਂਗਣੇ । ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਵੀਰਾਬਲਿਨੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਜੀਵਿਤਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਵੀ ਬੀਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵਾਜਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਰਹਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਜੀਵਿਤਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੀ ਡਾਲੀ ਦੇ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਮਿਦਂ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਚਕਾਰਚ ਜਗਾਦ ਹ । ਸੁਮਤਿਂ ਮਂਤ੍ਰਿਣਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਵਿਰਹਿਤਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਸੁਮਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਬਾਲੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਤਯੇ । ਗਚ੍ਛਾਮ ਰਾਮਂ ਤਰਸਾ ਹਯਾਗਮਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। 'ਆਓ, ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਹਯਮਾਦਾਯ ਵੇਗਤਃ । ਯਯੌ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ਦੂਰਂ ਭੇਰੀਸ਼ਂਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਨਾ ਤਾ ਭੇਰੀ ਵੱਜੀ, ਨਾ ਸਿੰਘ।
ਤਤ੍ਪृष੍ਠਤੋ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਚਤੁਰਂਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚਚਾਲ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਂਭਗ੍ਨਂ ਸ੍ਵਭਾਰੇਣ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੂਰੀ ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਵੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਲੋਲਜਲਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਜਗਾਮ ਵਿषਯੇ ਸ੍ਵੀਯੇ ਸ੍ਵਕੀਯਜਨਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਜਹਨਵੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਯੁਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਰਥੇ ਮਣਿਮਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਤ੍ਕੋਦਂਡਧਾਰਕਃ
ਰਾਜਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਸੁਰਥ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਯਂ ਤਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਾਮਰਭੂषਿਤਮ੍
ਘੋੜਾ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਾਮਰ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨੇਕਰਥਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪਰਿਤੋ ਬਲਿਭਿਰ੍ਨृਪੈਃ । ਉਦ੍ਯਤ੍ਕੋਦਂਡਲਲਿਤੈਰ੍ਵੀਰਨਾਦਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਬੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।