ਤਦਾਪਿ ਚ ਕੁਸ਼ੋ ਵੀਰੋ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਬਬਂਧ ਤਂ ਚ ਪਾਸ਼ੇਨ ਦृਢੇਨ ਸ ਲਵਾਗ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਕੁਸ਼ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਲਵਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਸ ਬਦ੍ਧਃ ਪਾਸ਼ਕੈਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਕੁਸ਼ੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਪਪਾਤ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਮਹਾਵੀਰੈਰਲਂਕृਤੇ
ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕੁਸ਼ ਵਲੋਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ । ਜਯਮਾਪ ਲਵਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਲਵਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਤਾਵਲ੍ਲਵੋ ਭਟਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਲਂ ਚਾਂਗਦਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵੀਰਮਣਿਂ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਭੂਭੁਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਵਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਣੇ ਵੀਰੋ ਲਵੋ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਗਮਤ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਵੈਰਿਕੋਟਿਨਿਪਾਤਕਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਲਵਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਹृषਿਤੌ ਪਰਿਰਂਭਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਦਾ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਮੁਨੇ ਚਕ੍ਰਤੁਰੁਨ੍ਮਦੌ
ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਗਲੇ ਮਿਲੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀ।
ਲਵ ਉਵਾਚ। ਭ੍ਰਾਤਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਰਣਤੋਯਧਿਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਵੀਰਰਣਕਂ ਸ਼ੋਧਯਾਵਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਲਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਰਾ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਓ, ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੀਏ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵੀਰੋ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੌਲਿਮਣਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਨਕਾਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਲਵੋ ਵੀਰੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਕੁਟਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਂਗਦੇ ਚ ਮਹਾਨਰ੍ਘ੍ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯਾਪਰਸ੍ਯ ਚ
ਵੀਰ ਲਵ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਚੰਗਾ ਮੁਕੁਟ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦਾ ਕੀਮਤੀ ਬਾਂਹਬੰਦ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘਾਤਂ ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਵਿਧੇ ਗਤ੍ਵਾ ਉਭਾਵਪਿ ਬਬਂਧਤੁਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪੁਚ੍ਛੇ ਵਾਯੁਸੁਤਸ੍ਯਾਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਸ਼ਾਨੁਜਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਕਮਂਦਿਰਮ੍
ਕੁਸ਼ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਚੱਲਾਂਗਾ।
ਆਵਯੋਰ੍ਜਨਨੀ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪੁਚ੍ਛਕੇ ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮृषਿਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੌਤੁਕਾਰ੍ਥਂ ਮਮੈਵ ਚ
ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਪੁੱਛ ਫੜਿਆ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਵੀ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਚ ਕੁਸ਼ੋ ਲਵਮ੍ । ਅਹਮੇਨਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਵਾਨਰਂ ਬਲਿਨਂ ਦृਢਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਨੇ ਲਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਸ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਪ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣੌ ਤੌ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੌ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ । ਪੁਚ੍ਛਯੋਰ੍ਬਲਿਨੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਛ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਯ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਂਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੌ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮੌ । ਕਂਪਮਾਨੌ ਜਗਦਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭੀਤਯਾ ਗਿਰਾ
ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਕੰਬਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਡਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਪਿਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਭਯਾਰ੍ਦ੍ਰਧੀਃ । ਏਤੌ ਰਾਮਸੁਤਾਵਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇष੍ਯਤਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਾਨਕੀਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ ਸਂਮੁਖਾਭੂਨ੍ਮਨੋਹਰਾ
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਕੀ ਮਾਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਸਾ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਬਦ੍ਧਂ ਪਾਸ਼ੇਨ ਵੈਰਿਣਾ । ਤਦਾ ਹਸਿष੍ਯਤਿ ਵਰਾ ਤ੍ਰਪਾ ਮੇऽਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਵੈਦੇਹੀ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖੇਗੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਹੱਸੇਗੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇਗੀ।
ਮਯਾ ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਚਾਪਤਿਤਂ ਸ ਰਾਮਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣੀ ਪਵੇ। ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਪਿਆ ਹੈ—ਰਾਮ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮਾਪ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਕਪੇ । ਨੇष੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਮਾਮੇਵਂ ਨਿਧਨਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਕਥਯਤੋਰੇਵ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭਯਭੀਤਯੋਃ । ਕੁਸ਼ੋ ਲਵਸ਼੍ਚ ਭਵਨਂ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਾਪਤੁਰੋਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਾਵਾਯਾਤੌ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਜਹਰ੍ष ਜਨਨੀ ਤਯੋਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਿਰੇਭੇ ਨਿਜੌ ਸੁਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਚ੍ਛਗृਹੀਤੌ ਤੌ ਵਾਨਰੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਾਨਕੀ । ਹਨੂਮਂਤਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਂ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ।
ਜਹਾਸ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧੌ ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਰਾਂਗਨਾ । ਉਵਾਚ ਚ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਵਦਂਤੀ ਵਚਨਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਮੁਂਚਤਂ ਕੀਸ਼ੌ ਮਹਾਵੀਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਈਕ੍ਸ਼ਂਤੌ ਮਾਂ ਯਦਿ ਸ੍ਫੀਤੌ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵਾਨਰ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲ ਵੇਖਣਗੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।
ਅਯਂ ਵੈ ਹਨੁਮਾਨ੍ਵੀਰੋ ਯੋ ਦਦਾਹ ਦਨੋਃ ਪੁਰੀਮ੍ । ਅਯਮਪ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਭੂਮਿਪਃ
ਇਹ ਹੈ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬੜਾ ਬਹਾਦੁਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਹੈ ਰੀਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਿਧृਤੌ ਕੁਤ੍ਰ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤਮਨਾਦਰਾਤ੍ । ਪੁਚ੍ਛੇ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਧृਤੌ ਸ ਮਹਾਨ੍ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਛ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕੌ ਤਦਾ । ਊਚਤੁਰ੍ਵਿਨਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਮਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਤਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਭੂਪਾਲੋ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਬਲੀ । ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤੋ ਹਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭਾਲਪਤ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਮਾਂ, ਇੱਕ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਲਿਖਿਤਂ ਮਾਤਰੇਕਵੀਰਾਪ੍ਰਸੂਰ੍ਮਮ । ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਨੋਚੇਤ੍ਪਾਦਤਲਾਰ੍ਚਕਾਃ
ਉਥੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਮਾਂ, ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਬਹਾਦੁਰ ਦਾ ਜਣਿਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਤਾਂ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਲਵੇ।