ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਂਗਂ ਬਲਸਂਯੁਤਃ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਕਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਯੁਤੈਰ੍ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਜਾਤਂ ਚਤੁਰਂਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਚੌਕੜੀ ਵਾਲੀ ਸੈਨਾ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਦਾ ਕਪਿਪਤਿਃ ਕੋਪਾਤ੍ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ਮਹਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਨਗਾਨ੍ਨੈਕਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕੁਸ਼ਮੁਦ੍ਭਟਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਾਖੇ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਕੁਸ਼ ਵਲ ਵਧੇ।
ਕੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਗਾਨ੍ । ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਗਤਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਬਲੀ
ਕੁਸ਼ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਰੁੱਖ ਮੁੜ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਕਬਾਣਵ੍ਯਥਿਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮਰਾਂਗਣੇ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰ੍ਵਤਂ ਘੋਰਂ ਕੁਸ਼ਮਸ੍ਤਕਮਧ੍ਯਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਪਹਾੜ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਹ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਤਂ ਨਗਮਾਯਾਂਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਾਣੈਰਨੇਕਧਾ । ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਮਹਾਰੁਦ੍ਰਾਂਗਯੋਗ੍ਯਤਾਮ੍
ਕੁਸ਼ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਨ੍ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਜਯਾਸ਼ਾਪ੍ਰਤਿਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਸਮਰਾਂਗਣੇ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁਸ਼ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਸਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਮੁੱਕ ਗਈ।
ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਦੁਰਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਕੁਸ਼ਂ ਲਾਂਗੂਲਤਾਡਕਮ੍ । ਅਤ੍ਯਮਰ੍षੀਰੁषਾਕ੍ਰਾਂਤਸ੍ਤਂ ਹਂਤੁਂ ਨਗਮਾਦਦੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਸ਼, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਾ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਦਰਾਤ੍ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਕੁਸ਼ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸ ਤਾਡਿਤੋ ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪੀਡਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕੁਸ਼ਂ ਹਂਤੁਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧੋ ਯਯੌ ਸ਼ਾਲਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਗਰੀਵ, ਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਲ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਦਾਪਿ ਚ ਕੁਸ਼ੋ ਵੀਰੋ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਬਬਂਧ ਤਂ ਚ ਪਾਸ਼ੇਨ ਦृਢੇਨ ਸ ਲਵਾਗ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਕੁਸ਼ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਲਵਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਸ ਬਦ੍ਧਃ ਪਾਸ਼ਕੈਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਕੁਸ਼ੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਪਪਾਤ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਮਹਾਵੀਰੈਰਲਂਕृਤੇ
ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕੁਸ਼ ਵਲੋਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ । ਜਯਮਾਪ ਲਵਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਲਵਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਤਾਵਲ੍ਲਵੋ ਭਟਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਲਂ ਚਾਂਗਦਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵੀਰਮਣਿਂ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਭੂਭੁਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਵਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਣੇ ਵੀਰੋ ਲਵੋ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਗਮਤ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਵੈਰਿਕੋਟਿਨਿਪਾਤਕਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਲਵਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਹृषਿਤੌ ਪਰਿਰਂਭਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਦਾ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਮੁਨੇ ਚਕ੍ਰਤੁਰੁਨ੍ਮਦੌ
ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਗਲੇ ਮਿਲੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀ।
ਲਵ ਉਵਾਚ। ਭ੍ਰਾਤਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਰਣਤੋਯਧਿਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਵੀਰਰਣਕਂ ਸ਼ੋਧਯਾਵਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਲਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਰਾ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਓ, ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੀਏ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵੀਰੋ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੌਲਿਮਣਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਨਕਾਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਲਵੋ ਵੀਰੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਕੁਟਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਂਗਦੇ ਚ ਮਹਾਨਰ੍ਘ੍ਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯਾਪਰਸ੍ਯ ਚ
ਵੀਰ ਲਵ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਚੰਗਾ ਮੁਕੁਟ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦਾ ਕੀਮਤੀ ਬਾਂਹਬੰਦ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘਾਤਂ ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਵਿਧੇ ਗਤ੍ਵਾ ਉਭਾਵਪਿ ਬਬਂਧਤੁਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪੁਚ੍ਛੇ ਵਾਯੁਸੁਤਸ੍ਯਾਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਸ਼ਾਨੁਜਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਕਮਂਦਿਰਮ੍
ਕੁਸ਼ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਚੱਲਾਂਗਾ।
ਆਵਯੋਰ੍ਜਨਨੀ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪੁਚ੍ਛਕੇ ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮृषਿਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੌਤੁਕਾਰ੍ਥਂ ਮਮੈਵ ਚ
ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਪੁੱਛ ਫੜਿਆ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਵੀ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਚ ਕੁਸ਼ੋ ਲਵਮ੍ । ਅਹਮੇਨਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਵਾਨਰਂ ਬਲਿਨਂ ਦृਢਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਨੇ ਲਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਸ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਪ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣੌ ਤੌ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੌ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ । ਪੁਚ੍ਛਯੋਰ੍ਬਲਿਨੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਛ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਯ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਂਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੌ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮੌ । ਕਂਪਮਾਨੌ ਜਗਦਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭੀਤਯਾ ਗਿਰਾ
ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਕੰਬਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਡਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਪਿਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਭਯਾਰ੍ਦ੍ਰਧੀਃ । ਏਤੌ ਰਾਮਸੁਤਾਵਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇष੍ਯਤਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਾਨਕੀਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ ਸਂਮੁਖਾਭੂਨ੍ਮਨੋਹਰਾ
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਕੀ ਮਾਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਸਾ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਬਦ੍ਧਂ ਪਾਸ਼ੇਨ ਵੈਰਿਣਾ । ਤਦਾ ਹਸਿष੍ਯਤਿ ਵਰਾ ਤ੍ਰਪਾ ਮੇऽਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਵੈਦੇਹੀ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖੇਗੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਹੱਸੇਗੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇਗੀ।
ਮਯਾ ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਚਾਪਤਿਤਂ ਸ ਰਾਮਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣੀ ਪਵੇ। ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਪਿਆ ਹੈ—ਰਾਮ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮਾਪ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਕਪੇ । ਨੇष੍ਯਤੇ ਯਦਿ ਮਾਮੇਵਂ ਨਿਧਨਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।