ਤਮਾਤ੍ਤਧਨੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਃ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਧਨੁਃ ਸ੍ਵੀਯਂ ਸੁਦृਢਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੀਲਯਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਣੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਕੁਸ਼ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਕੁਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ । ਭੁਵਨਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਭਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਗਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ। ਹੇ ਮুনি, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਦਾਹ ਤਰਸਾ ਬਲੀ । ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਤਂ ਭੂਪਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕੁਸ਼ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਤਂ ਭੂਪੋ ਵਾਯਵ੍ਯੇਨਾਤਿਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਤਦਾ ਵਾਯੁਰਭੂਤ੍ਤੀਵ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਂ ਵਾਯੁਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਂਤਂ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨृਪਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਨਗੋਪਲਾਨ੍ । ਤਦਾ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ ਮੁਮੋਚ ਕੁਸ਼ ਉਦ੍ਭਟਃ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਦਾ ਭੂਪਂ ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਪਰਿਬਾਧਿਤੁਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਜਰ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉੱਤਮ ਕੁਸ਼ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਕੁਸ਼ਃ ਕੋਪਪਰਾਯਣਃ । ਉਵਾਚ ਭੂਪਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਵੀਰਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਯਕਾਰਿਣਮ੍ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨ ਬਬਾਧੇ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ। ਮੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ।
ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭੂਮੌ ਤ੍ਵਾਂ ਨृਪਤੇ ਸ਼ਰੈਃ । ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਕਰੋਮ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਰ੍ਹਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣ।
ਯੋ ਮਨੁष੍ਯਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਣ੍ਯਕੋਟਿਭਿਃ । ਤਨ੍ਨਾਦ੍ਰਿਯੇਤ ਸਂਮੋਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਵਧਾਨੋ ਭਵਾਨਤ੍ਰ ਭਵਤੁ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਪਾਤਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਸਦ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਰਾਸਨੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਂ ਸਂਰੋਪਯਾਮਾਸ ਘੋਰਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਰਿਪੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਪੁਲਂ ਕਠਿਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ, ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਂ ਸਂਧਿਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੋਪਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਕੁਸ਼ਤ੍ਵਗ੍ਭੇਦਕਾਰਕਾਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਬਾਣੋ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਵੈ । ਘੋਰਰੂਪੋ ਵਹ੍ਨਿਸਮਆਸ਼ੀਵਿषਵਦੁਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦਾ ਤੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਦਾ।
ਸ ਬਾਣੋ ਨृਪਵਰ੍ਯੇਣ ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾਸ਼ੁਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੁਸ਼ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ ਸਾਯਕਂ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਕੁਸ਼ੋ ਬਾਣਸ੍ਯ ਕृਂਤਨਾਤ੍ । ਅਪਰਂ ਸਾਯਕਂ ਚਾਪੇ ਦਧਾਰ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਤੀਰ ਦੇ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ ਯਾਵਤ੍ਤਦੁਰੋ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਕਰੋਤਿ ਚ ਬਲੋਦ੍ਧੁਰਃ । ਤਂ ਤਾਵਦਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਦ ਤਾਕਤਵਰ ਕੁਸ਼ ਉਹ ਤੀਰ ਵਧਾ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਲੱਗਾ, ਤਦ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਕੁਸ਼ੋ ਮਾਤृਪਾਦੌ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤृਤੀਯਂ ਚਾਪਕੇ ਸ੍ਵੀਯੇ ਦਧਾਰ ਸ਼ਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਕੁਸ਼, ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਜਾ ਅਜੀਬ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਮਪਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਬਾਣਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਤਾਵਦ੍ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੇਣਾਸੌ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਚ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਜਯਮਾਪਕੁਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਕੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਜਿੱਤ ਦਾ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪਤਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰਥਃ ਪ੍ਰਵਰੋ ਨृਪਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਣਿਨਾ ਸृष੍ਟੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਰਵਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥਾ, ਜੜਾਵ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਤਿਤਃ ਸ ਵਿਚਾਰਯਨ੍ । ਲਵਂ ਯਯੌ ਤਦਾ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਵੀਰਬਲੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸੁਰਥਃ ਕੁਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਨਨੇਕਧਾ । ਵ੍ਯਥਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਮਹਾਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਸੁਰਥਾ, ਕੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਕਈ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਸੁਰਥਂ ਵਿਰਥਂ ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰੁਚ੍ਛਿਖੈਃ । ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਸੁਦृਢਂ ਗੁਣਪੂਰਿਤਮ੍
ਕੁਸ਼ ਨੇ ਦੱਸ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰਥਾ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਚੰਗੀ ਤਾਰ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਸਂਹਾਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ੈਪਣੈਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ੇਪਣੈਃ । ਅਭਵਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਉਲਟ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਟਾਂਦਰੇ ਨਾਲ, ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਸਮਰੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸੁਰਥੇ ਦੁਰ੍ਜਯੇ ਨृਪੇ । ਕੁਸ਼ਃ ਸਂਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਣੇ ਮਯਾ
ਜਦੋਂ ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਘੋਰਂ ਸਾਯਕਂ ਸਮੁਪਾਦਦੇ । ਹਨਨਾਯ ਨृਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਮਤਿਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਾਵਲ੍ਲਗ੍ਨੋ ਮਹਾਸ਼ਰਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਝੱਟ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਮੁਮੂਰ੍ਚ੍ਛ ਸਮਰੇ ਵੀਰੋ ਮਹਾਵੀਰਬਲਸ੍ਤਤਃ । ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਂਦਨੋਪਸ੍ਥੇ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਮੁਪਾਹਰਤ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸੁਰਥੇ ਪਤਿਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਂ ਜਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰਾਸਯਂਤਂ ਵੀਰਗਣਾਨਿਯਾਯ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਸੁਰਥਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਆਇਆ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ।