ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਾਨ੍ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਥ ਦਂਡਵਤ੍ । ਪਰਿਣੀਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਨਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂਬਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜਾਂਬਵਾਨੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਦਾਸੋऽਹਂ ਪੂਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਤਵ ਦੇਵਕਿਨਂਦਨ
'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ।'
ਦਤ੍ਤਵਾਨਸਿ ਗੋਵਿਂਦ ਕਦਨਂ ਪੂਰ੍ਵਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਮਯੇਦਂ ਕਦਨਂ ਮੋਹਾਦ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਰੁਣਾਕਰ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਇਹ ਲੜਾਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਕਰਾਈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯੇ ਪੀਠੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਵਿਨਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ।
ਸ਼ਾਰਦਾਬ੍ਜਨਿਭੌ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸ਼ੁਭਵਾਰਿਣਾ । ਮਧੁਪਰ੍ਕਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਦੂਦ੍ਵਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਏ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਜਾਂਬਵਤੀਂ ਨਾਮ ਕਨ੍ਯਾਂ ਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਲਾਵਣਯ ਵਾਲੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਾਂਬਵਤੀ ਸੀ, ਭੀ ਦਿੱਤੀ।
ਕਨ੍ਯਾਰਤ੍ਨਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਮਿਤੌਜਸੇ । ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਣਿਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਮਂਤਾਖ੍ਯਂ ਦਦੌ ਮਣਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸਯਮੰਤਕ ਨਾਮਾ ਮਣੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵੋਦ੍ਵਾਹ੍ਯ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਪਰਵੀਰਹਾ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਪਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਜਾਂਬਵਤੇ ਹਰਿਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂਬਵਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਨਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਾਂਬਵਤੀਂ ਮੁਦਾ । ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਬਿਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਦਦੌ ਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਾਖ੍ਯਂ ਯਦੂਤ੍ਤਮਃ । ਦੁਹਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਦੌਸੋऽਪਿ ਕਨ੍ਯਾਯੈ ਮਣਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਚਂਦ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਦੂषਣਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਭਾਦਰੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਚੰਨਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦਿਨ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਤਗੋਰ੍ਨਰਃ । ਸ੍ਯਮਂਤਸ੍ਯ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਚੌਥ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੰਢੇ ਚੰਨਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਂ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤੀਂ ਸੁਸ਼ੀਲਾਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਕਨ੍ਯਕਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਃ
ਸੁਲਕਸ਼ਣਾ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲਾ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰਸ੍ਥਾਸ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਵਰਯਾਮਾਸੁਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਤਾਸ੍ਤੁ ਉਪਯੇਮੇ ਯਦੂਦ੍ਵਹਃ
ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਵਰ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਦਿਨ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਅष੍ਟੌ ਮਹਿष੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚ ਕਾਲਿਂਦੀ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਠ ਰਾਣੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਨ: ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਭਾਮਾ, ਸੁਚਿੱਤ ਵਾਲੀ ਕਾਲਿੰਦੀ,
ਮਿਤ੍ਰਵਿਂਦਾ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤ੍ਯਃ ਸੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ । ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨਾਮ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਮਹਿषੀ ਚਾष੍ਟਮੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਜਾਂਬਵਤੀ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ, ਸੁਲਕਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਰਾਣੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭੂਮਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਰਾਨ੍ਰਣੇ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨਾਮਕ ਰਾਖਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾਇਆ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਦੇਵਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਕੁਂਡਲੇ ਚ ਸੁਵਰ੍ਚਸੀ । ਬਲਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਤਨ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਏ।
ਐਰਾਵਤਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਂ ਹਯਮ੍ । ਮਾਣਿਕ੍ਯਾਦਿ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਂਖਪਦ੍ਮਨਿਧਿਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ, ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ, ਧਨਪਤੀ ਦੇ ਮਾਣਕ ਆਦਿਕ ਰਤਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਹृਤਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਨਂਦਨਃ । ਵਜ੍ਰਾਦਿਹੇਤੀਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਬਲਾਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਏ।
ਤੈਰੇਵ ਸ ਸੁਰਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸਭਾਂ ਮਯਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਉਵਾਸ ਵ੍ਯੋਮਗੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨਗਰ੍ਯਾਂ ਵਿਮਲੇਂਬਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਨਰਕਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯਂ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਹਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ੫੦ 6.249.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਰੁੜ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਤ੍ਯਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਲਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਪੰਛੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਾਕਾਸ਼ੇ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਂਡਲਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਗਰੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਰਾਖਸ ਦਿਵਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਕृष੍ਣੋ ਦੁਰ੍ਭੇਦ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ । ਤਦਾਵਰਣਾਨਿ ਭਗਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਤੋੜੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤਮਾਂਸਿ ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਚੀਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ—
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੁਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੋਮਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭਿਣ੍ਡਿਪਾਲੈਃ ਸੁਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਭਾਲੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਵਵੀ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ—
ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਃ ਪਲਾਲੈਰਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਐਸੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।