ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਤਾਪਨਃ । ਕੁਸ਼ਂ ਵੀਰਂ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਲਵਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਜੋ ਲਵ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੂਰਮਾ ਸੀ।
ਕੁਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਰਾਮਮੂਰ੍ਤਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਹੇਮਮਯੇ ਜਗਾਦ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਕੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸਨ੍ਨਿਭੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਲਵੇਨ ਸੁਮਹਾਬਲਃ । ਕਿਂ ਨਾਮਾਸਿ ਮਹਾਵੀਰ ਕਸ੍ਤੇ ਤਾਤਃ ਕ੍ਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸੂਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਵ ਵਰਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਸੂਰਮੇ? ਤੇਰੇ ਪਿਓਂ ਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਦਾ ਵਸਨੀਕ ਹੈਂ?
ਕਥਂ ਵਨੇ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਜੁष੍ਟੇ ਤਿष੍ਠਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਰਰ੍षਭ । ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਸ ਯਥਾਯੁਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਮਹਾਬਲ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਧੂ-ਸੰਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਨਾਦਯਨ੍ਰਣਮਂਡਲਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਜੀ।
ਕੇਵਲਂ ਸੁषੁਵੇ ਸੀਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਵਨੇ ਵਸਾਵੋ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਸ਼੍ਚਰਣਾਰ੍ਚਨਤਤ੍ਪਰੌ
ਸਿਰਫ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਜੰਮਿਆ। ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ ਤੇ ਵਾਲ਼ਮੀਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਮਾਤृਸੇਵਾਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਕੁਸ਼ੋ ਲਵ ਇਤਿ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਮਾਗਤੌ ਭੂਪਤੇऽਨਘ
ਅਸੀਂ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੀਰੋ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘੀ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਯਸਤ੍ਤਮਃ । ਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਸਮਰੇ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਜੇਤਾਸਿ ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਦਿ ਵੀਰੋऽਸਿ ਭੂਮਿਪ । ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਵਂਤਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੂਰਮਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਂ ਸੁਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਯਾ ਰਾਮਸਂਭਵਮ੍ । ਵਿਸਿष੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਕੋਪਾਦ੍ਧਨੁਰੁਪਾਦਦਤ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜਦੋਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੀਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਮ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਮਾਤ੍ਤਧਨੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਃ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਧਨੁਃ ਸ੍ਵੀਯਂ ਸੁਦृਢਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੀਲਯਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਣੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਕੁਸ਼ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਕੁਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ । ਭੁਵਨਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਭਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਗਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ। ਹੇ ਮুনি, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਦਾਹ ਤਰਸਾ ਬਲੀ । ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਤਂ ਭੂਪਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕੁਸ਼ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਤਂ ਭੂਪੋ ਵਾਯਵ੍ਯੇਨਾਤਿਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਤਦਾ ਵਾਯੁਰਭੂਤ੍ਤੀਵ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਂ ਵਾਯੁਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਂਤਂ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨृਪਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਨਗੋਪਲਾਨ੍ । ਤਦਾ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ ਮੁਮੋਚ ਕੁਸ਼ ਉਦ੍ਭਟਃ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਦਾ ਭੂਪਂ ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਪਰਿਬਾਧਿਤੁਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਜਰ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉੱਤਮ ਕੁਸ਼ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਕੁਸ਼ਃ ਕੋਪਪਰਾਯਣਃ । ਉਵਾਚ ਭੂਪਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਵੀਰਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਯਕਾਰਿਣਮ੍ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨ ਬਬਾਧੇ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ। ਮੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ।
ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭੂਮੌ ਤ੍ਵਾਂ ਨृਪਤੇ ਸ਼ਰੈਃ । ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਕਰੋਮ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਰ੍ਹਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣ।
ਯੋ ਮਨੁष੍ਯਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਣ੍ਯਕੋਟਿਭਿਃ । ਤਨ੍ਨਾਦ੍ਰਿਯੇਤ ਸਂਮੋਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਵਧਾਨੋ ਭਵਾਨਤ੍ਰ ਭਵਤੁ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਪਾਤਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਸਦ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਰਾਸਨੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਂ ਸਂਰੋਪਯਾਮਾਸ ਘੋਰਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਰਿਪੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਪੁਲਂ ਕਠਿਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ, ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਂ ਸਂਧਿਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੋਪਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਕੁਸ਼ਤ੍ਵਗ੍ਭੇਦਕਾਰਕਾਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਬਾਣੋ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਵੈ । ਘੋਰਰੂਪੋ ਵਹ੍ਨਿਸਮਆਸ਼ੀਵਿषਵਦੁਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦਾ ਤੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਦਾ।
ਸ ਬਾਣੋ ਨृਪਵਰ੍ਯੇਣ ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾਸ਼ੁਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੁਸ਼ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ ਸਾਯਕਂ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਕੁਸ਼ੋ ਬਾਣਸ੍ਯ ਕृਂਤਨਾਤ੍ । ਅਪਰਂ ਸਾਯਕਂ ਚਾਪੇ ਦਧਾਰ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਤੀਰ ਦੇ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ ਯਾਵਤ੍ਤਦੁਰੋ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਕਰੋਤਿ ਚ ਬਲੋਦ੍ਧੁਰਃ । ਤਂ ਤਾਵਦਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਦ ਤਾਕਤਵਰ ਕੁਸ਼ ਉਹ ਤੀਰ ਵਧਾ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਲੱਗਾ, ਤਦ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਕੁਸ਼ੋ ਮਾਤृਪਾਦੌ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤृਤੀਯਂ ਚਾਪਕੇ ਸ੍ਵੀਯੇ ਦਧਾਰ ਸ਼ਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਕੁਸ਼, ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਜਾ ਅਜੀਬ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਮਪਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਬਾਣਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਤਾਵਦ੍ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੇਣਾਸੌ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਚ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਜਯਮਾਪਕੁਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਕੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਜਿੱਤ ਦਾ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਬੈਠਾ।