ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਤ੍ਯੇषਾ ਜਾਨਕੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਤਾਵਤ੍ਕੁਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਉਜ੍ਜਯਿਨ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਜਦ ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਕੁਸ਼ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਜੈਨੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮਾਘਾਸਿਤਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਸਮਰ੍ਚ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਰਿਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਗਮਨ੍ਮਾਤृਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਜਾਨਕੀਂ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਾਸ਼੍ਰੁ ਵਿਕ੍ਲਵਾਮ੍ । ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਦੀਨਾਂਗੀਂ ਬਭਾषੇ ਯਾਵਦੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਿਹਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਬਾਹੁਰਵਦਤ੍ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਸ਼ਂਸਨਃ । ਹृਦਯੇ ਚਰਣੋਤ੍ਸਾਹੋ ਬਭੂਵਾਤਿਰਥਸ੍ਯ ਹਿ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੀ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਨੀਂ ਦੀਨਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀਮ੍ । ਮਾਤਸ੍ਤਵ ਗਤਂ ਦੁਃਖਂ ਮਯਿ ਪੁਤ੍ਰ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਤੇ ਨੇਤ੍ਰਾਦਸ਼੍ਰੂਣਿ ਭੁਵਿ ਨੋ ਪਤਨ੍ । ਪ੍ਰਸੂਮੁਵਾਚਾਸ਼੍ਰੁਖਿਨ੍ਨਾਂ ਦੀਨਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਣਗੇ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੰਝੂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਆਖਿਆ।
ਕੁਸ਼ੋ ਦੁਃਖਮਿਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਧੀਰਮਾਨਸਃ । ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲਵਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੈਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਕੁਸ਼ਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਲਵਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਸਦਾ ਮਾਮਾਗਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍षਨ੍ਸਨ੍ਨਿਧਾਵਿਯਾਤ੍ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਥਂ ਵੀਰਃ ਕੁਤ੍ਰ ਰਂਤੁਂ ਗਤੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਵੀਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਖੇਡਣ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਕੇਨ ਵਾ ਸਹ ਬਾਲਤ੍ਵਾਦ੍ਗਤੋ ਮਾਂ ਵੈ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਰੋਦਿषਿ ਮੇ ਮਾਤਰ੍ਲਵਃ ਕੁਤ੍ਰ ਸ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਕਰਕੇ ਕਿਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ? ਪਰ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਲਵਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤਵ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਕੁਸ਼ਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਲਵੋ ਧृਤੋ ਨृਪੇਣਾਤ੍ਰ ਕੇਨਚਿਦ੍ਧਯਰਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਬਬਂਧ ਬਾਲਕੋ ਮੇਤ੍ਰ ਹਯਂ ਯਾਗਕ੍ਰਿਯੋਚਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਲਵਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਯਾਗ ਲਈ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ।
ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਬਹੂਞ੍ਜਿਗ੍ਯੇ ਏਕੋऽਨੇਕਾਨ੍ਰਿਪੂਨ੍ਬਲੀ । ਰਾਜਾ ਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਬਂਧ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੱਖੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਬਾਲਕਾ ਇਤਿ ਮਾਮੂਚੁਃ ਸਹਗਂਤਾਰ ਏਵ ਹਿ । ਤਤੋऽਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਲਵਮਾਧृਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ'; ਫਿਰ ਮੈਂ ਲਵਾ ਦੇ ਫੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤ੍ਵਂ ਮੋਚਯ ਬਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਕੁਸ਼ਃ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਗਾਦ ਤਾਂ ਦਸ਼ਨ੍ਨੋष੍ਠਂ ਦਂਤੈਰ੍ਦਂਤਾਨ੍ਵਿਨਿष੍ਪਿषਨ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਵੇ; ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੋਠ ਚਬਦੇ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਸ਼ ਉਵਾਚ। ਮਾਤਰ੍ਜਾਨੀਹਿ ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਲਵਂ ਪਾਸ਼ਸ੍ਯ ਬਂਧਨਾਤ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਹਨ੍ਮਿ ਤਂ ਬਾਣੈਃ ਸਮਗ੍ਰਬਲਵਾਹਨਮ੍
ਕੁਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਲਵਾ ਨੂੰ ਪਾਸ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਦਿ ਦੇਵੋऽਮਰੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਮਾਗਤਃ । ਤਥਾਪਿ ਮੋਚਯੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਜੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅਮਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪ ਆ ਗਏ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਮਾ ਰੋਦਿषਿ ਮਾਤਰਿਹ ਵੀਰਾਣਾਂ ਰਣਮੂਰ੍ਛਿਤਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਯੇऽਤ੍ਰ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਪਲਾਯਨਮਕੀਰ੍ਤਯੇ
ਮਾਂ, ਇੱਥੇ ਰਣ ਵਿੱਚ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਣ ਤੇ ਰੋ ਨਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਜ਼ਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਭੱਜ ਕੇ ਕਦੇ ਬਦਨਾਮੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਦੇਹਿ ਮੇ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਗੁਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਚ ਮੇ ਮਾਤਃ ਕਰਵਾਲਂ ਤਥਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ, ਤੰਦ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼, ਸਿਰ ਲਈ ਟੋਪੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਦੇ, ਮਾਂ।
ਇਦਾਨੀਂ ਯਾਮਿ ਸਮਰੇ ਪਾਤਯਾਮਿ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਮੋਚਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ੍ਵਂ ਰਣਮਧ੍ਯਾਦ੍ਵਿਮੂਰ੍ਛਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਛੁਡਾ ਲਿਆਂਗਾ।
ਨ ਮੋਚਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਮਾਤਰ੍ਮਹਾਰਣਾਤ੍ । ਤਦਾ ਤੌ ਮੇ ਭਵਤ੍ਪਾਦੌ ਸਂਰੁष੍ਟੌ ਭਵਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਮਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਪੈ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਜਾਨਕੀ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਸ੍ਤ੍ਰਵृਂਦਂ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਯੁਜ੍ਯਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਲਵਂ ਮੋਚਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਕੁਸ਼ਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕਵਚੀ ਕੁਂਡਲੀ ਬਲੀ
ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਤੇ ਲਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਛੁਡਾ ਲੈ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਨੇ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਲਏ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮੁਕੁਟੀ ਕਰਵਾਲੀ ਚ ਚਰ੍ਮਧਾਰੀ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਵਿषੁਧੀ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਕਂਧਯੋਃ ਸਿਂਹਵੀਰ੍ਯਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਕੁਟ ਪਾਇਆ, ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਢਾਲ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਅਖੰਡ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ।
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਨਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਪਾਦੌ ਰਥਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਵੇਗੇਨ ਯਾਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਰਥਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੰਗ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਲਵਂ ਵੈਰਿਵृਂਦਨਿਪਾਤਕਮ੍ । ਆਯਾਂਤਂ ਤਂ ਕੁਸ਼ਂ ਵੀਰਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸੁਮਹਾਭਟਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਵਲਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਜਬਾਨ ਸੂਰਮੇ, ਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृਤਾਂਤਮਿਵ ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਲਵੋ ਮਹਾਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਗਤਮ੍
ਕੁਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਵ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਵਹ੍ਨਿਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਿਦੀਪੇ ਵਾਯੁਨਾ ਸਮਮ੍ । ਰਥਾਦੁਨ੍ਮੁਚ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਕੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਣਸ੍ਥਾਨ੍ਵੈ ਵੀਰਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਦਿਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਲਵਃ ਕੋਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੈਰਯਤ੍
ਕੁਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਲਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਸ਼ਬਾਣਵ੍ਯਥਾਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਲਵਸਾਯਕਪੀਡਿਤਾਃ । ਸੈਨ੍ਯੇ ਜਨਾ ਮੁਨੇ ਸਰ੍ਵੇ ਉਤ੍ਕਲ੍ਲੋਲਾਂਬੁਧਿਭ੍ਰਮਾਃ ੪੭ ਉਤ੍ਕਲ। ਕੁਸ਼ੇਨ ਚ ਲਵੇਨਾਥ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍ । ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਸਕਲਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵੀਰਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਲੋਕ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਮਾਨੋ ਤੂਫਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਦ੍ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਮੈਚ੍ਛਦ੍ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਫੌਜ ਵਾਰ ਵਾਰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜਦੀ ਰਹੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਥਿਰ ਨਾ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਸੀ।