ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਸਾ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪਪਾਤ ਭੂਤਲੋਪਸ੍ਥੇ ਦੁਃਖਯੁਕ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦ ਹ
ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਖਤ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੀਤੋਵਾਚ। ਕਥਂ ਨृਪੋ ਦਯਾਹੀਨੋ ਬਾਲੇਨ ਸਹ ਯੁਧ੍ਯਤਿ । ਅਧਰ੍ਮਕृਤਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੋ ਮਦ੍ਬਾਲਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੇ ਅਧਰਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲਵ ਵੀਰਭਵਾਨ੍ਕੁਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇऽਤਿ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿष੍ਕृਪਸ੍ਯਾਹੋ ਰਾਜ੍ਞੋऽਹਾਰ੍षੀਦ੍ਧਯੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਲਵ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ, ਹਾਏ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਬੇਦਰਦ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ?
ਤ੍ਵਂ ਬਾਲਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਰਥਸ੍ਥਾ ਵਿਰਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਪੈਦਲ ਸੀ, ਉਹ ਰਥਾਂ ਵਿਚ—ਇਹ ਲੜਾਈ ਕਿਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੀ?
ਤਾਤਾਹਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਾਮਤ੍ਯਾਗਾਸੁਖਂ ਜਹੌ । ਇਦਾਨੀਂ ਰਹਿਤਾ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਥਂ ਜੀਵਾਮਿ ਕਾਨਨੇ
ਪੁੱਤਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਆਸائش ਛੱਡੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ?
ਏਹਿ ਮਾਂ ਮੁਂਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵੇष ਮਹੀਪਤਿਃ । ਮਦ੍ਦੁਃਖਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਦੁਃਖਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਕਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਯਜਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਜਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ੋ ਯਦ੍ਯਭਵਿष੍ਯਤ੍ਸ ਰਣੇ ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਅਮੋਚਯਿष੍ਯਦਧੁਨਾ ਭਵਂਤਂ ਭੂਪਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਜੇ ਕੁਸ਼, ਜੋ ਵਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਛੁਡਾ ਲੈਂਦਾ।
ਸੋऽਪਿ ਮਦ੍ਦੈਵਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੀਪੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਤਃ । ਦੈਵਮੇਵ ਮਮਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਦੁਃਖਸਂਭਵੇ
ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿ ਬਹੁਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯੇषਾ ਵੈ ਵਿਲਲਾਪ ਹ । ਪਾਦਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਲਿਖਤੀ ਭੂਮਿਂ ਨੇਤ੍ਰਦ੍ਵਯਾਸ਼੍ਰੁਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲਾ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਦੀ, ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ।
ਬਾਲਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਜਗਾਦਾਸੌ ਪृਥੁਕਃ ਸ ਚ ਭੂਪਤਿਃ । ਕਥਂ ਮਤ੍ਸੁਤਮਾਪਾਤ੍ਯ ਰਣੇ ਕੁਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਿਥੁਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਤ੍ਯੇषਾ ਜਾਨਕੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਤਾਵਤ੍ਕੁਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਉਜ੍ਜਯਿਨ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਜਦ ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਕੁਸ਼ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਜੈਨੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮਾਘਾਸਿਤਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਸਮਰ੍ਚ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਰਿਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਗਮਨ੍ਮਾਤृਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਜਾਨਕੀਂ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਾਸ਼੍ਰੁ ਵਿਕ੍ਲਵਾਮ੍ । ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਦੀਨਾਂਗੀਂ ਬਭਾषੇ ਯਾਵਦੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਿਹਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਬਾਹੁਰਵਦਤ੍ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਸ਼ਂਸਨਃ । ਹृਦਯੇ ਚਰਣੋਤ੍ਸਾਹੋ ਬਭੂਵਾਤਿਰਥਸ੍ਯ ਹਿ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੀ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਨੀਂ ਦੀਨਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀਮ੍ । ਮਾਤਸ੍ਤਵ ਗਤਂ ਦੁਃਖਂ ਮਯਿ ਪੁਤ੍ਰ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਤੇ ਨੇਤ੍ਰਾਦਸ਼੍ਰੂਣਿ ਭੁਵਿ ਨੋ ਪਤਨ੍ । ਪ੍ਰਸੂਮੁਵਾਚਾਸ਼੍ਰੁਖਿਨ੍ਨਾਂ ਦੀਨਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਣਗੇ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੰਝੂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਆਖਿਆ।
ਕੁਸ਼ੋ ਦੁਃਖਮਿਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਧੀਰਮਾਨਸਃ । ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲਵਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੈਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਕੁਸ਼ਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਲਵਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਸਦਾ ਮਾਮਾਗਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍षਨ੍ਸਨ੍ਨਿਧਾਵਿਯਾਤ੍ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਥਂ ਵੀਰਃ ਕੁਤ੍ਰ ਰਂਤੁਂ ਗਤੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਵੀਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਖੇਡਣ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਕੇਨ ਵਾ ਸਹ ਬਾਲਤ੍ਵਾਦ੍ਗਤੋ ਮਾਂ ਵੈ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਰੋਦਿषਿ ਮੇ ਮਾਤਰ੍ਲਵਃ ਕੁਤ੍ਰ ਸ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਕਰਕੇ ਕਿਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ? ਪਰ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਲਵਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤਵ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਕੁਸ਼ਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਲਵੋ ਧृਤੋ ਨृਪੇਣਾਤ੍ਰ ਕੇਨਚਿਦ੍ਧਯਰਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਬਬਂਧ ਬਾਲਕੋ ਮੇਤ੍ਰ ਹਯਂ ਯਾਗਕ੍ਰਿਯੋਚਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਲਵਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਯਾਗ ਲਈ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ।
ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਬਹੂਞ੍ਜਿਗ੍ਯੇ ਏਕੋऽਨੇਕਾਨ੍ਰਿਪੂਨ੍ਬਲੀ । ਰਾਜਾ ਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਬਂਧ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੱਖੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਬਾਲਕਾ ਇਤਿ ਮਾਮੂਚੁਃ ਸਹਗਂਤਾਰ ਏਵ ਹਿ । ਤਤੋऽਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਲਵਮਾਧृਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ'; ਫਿਰ ਮੈਂ ਲਵਾ ਦੇ ਫੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤ੍ਵਂ ਮੋਚਯ ਬਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਕੁਸ਼ਃ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਗਾਦ ਤਾਂ ਦਸ਼ਨ੍ਨੋष੍ਠਂ ਦਂਤੈਰ੍ਦਂਤਾਨ੍ਵਿਨਿष੍ਪਿषਨ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਵੇ; ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੋਠ ਚਬਦੇ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੁਸ਼ ਉਵਾਚ। ਮਾਤਰ੍ਜਾਨੀਹਿ ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਲਵਂ ਪਾਸ਼ਸ੍ਯ ਬਂਧਨਾਤ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਹਨ੍ਮਿ ਤਂ ਬਾਣੈਃ ਸਮਗ੍ਰਬਲਵਾਹਨਮ੍
ਕੁਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਲਵਾ ਨੂੰ ਪਾਸ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਦਿ ਦੇਵੋऽਮਰੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਮਾਗਤਃ । ਤਥਾਪਿ ਮੋਚਯੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਜੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅਮਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪ ਆ ਗਏ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਮਾ ਰੋਦਿषਿ ਮਾਤਰਿਹ ਵੀਰਾਣਾਂ ਰਣਮੂਰ੍ਛਿਤਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਯੇऽਤ੍ਰ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਪਲਾਯਨਮਕੀਰ੍ਤਯੇ
ਮਾਂ, ਇੱਥੇ ਰਣ ਵਿੱਚ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਣ ਤੇ ਰੋ ਨਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਜ਼ਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਭੱਜ ਕੇ ਕਦੇ ਬਦਨਾਮੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਦੇਹਿ ਮੇ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਗੁਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਚ ਮੇ ਮਾਤਃ ਕਰਵਾਲਂ ਤਥਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ, ਤੰਦ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼, ਸਿਰ ਲਈ ਟੋਪੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਦੇ, ਮਾਂ।
ਇਦਾਨੀਂ ਯਾਮਿ ਸਮਰੇ ਪਾਤਯਾਮਿ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਮੋਚਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ੍ਵਂ ਰਣਮਧ੍ਯਾਦ੍ਵਿਮੂਰ੍ਛਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਛੁਡਾ ਲਿਆਂਗਾ।
ਨ ਮੋਚਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਮਾਤਰ੍ਮਹਾਰਣਾਤ੍ । ਤਦਾ ਤੌ ਮੇ ਭਵਤ੍ਪਾਦੌ ਸਂਰੁष੍ਟੌ ਭਵਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਮਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਪੈ ਜਾਵੇ।