ਤੇ ਬਾਣਵਰ੍षਵਿਹਤਾ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਸੁਕੋਪਨਾਃ । ਕੇਚਿਤ੍ਪਲਾਯਿਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਮੁਹੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਂਡਲੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵਤ੍ਸ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਂਗਰੇ । ਲਵਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹਾਵੀਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਹਾਂਵੀਰ ਲਵ ਨੂੰ ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਲਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਨ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਲਿਤੁਂ ਮਾਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਲਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੱਚੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਕੇਨਾਪਿ ਨਹਿ ਵੀਰੇਣ ਪਾਤਿਤੋ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਗਿਰਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸਹਸ੍ਵ ਬਾਣਮੇਕਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਪਲਾਯਸ੍ਵ ਬਾਲਕ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਿਰਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਬੱਚੇ, ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਤੀਰ ਸਹਿ ਲੈ, ਤੇ ਭੱਜ ਨਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਬਾਲਂ ਸ਼ਰਮੇਕਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਯਮਵਕ੍ਤ੍ਰਸਮਂ ਘੋਰਂ ਲਵਣੋ ਯੇਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਂਧਾਯ ਬਾਣਂ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਂ ਹृਦਿ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧਤ੍ । ਲਵਂ ਵੀਰਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਹ੍ਨਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵਦਾਹਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਨੂੰ ਲਵ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ—ਇਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਬਾਣਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਂ ਸ ਦ੍ਯੋਤਯਂਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਬਲਿਨਂ ਕੁਸ਼ਂ ਵੈਰਿਨਿਪਾਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵੀਰੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਮਮ । ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਸ਼ਤਾ ਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਯਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
'ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਇੱਥੇ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।'
ਏਵਂ ਤਰ੍ਕਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਵਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਹृਦਿ ਲਗ੍ਨੋ ਮਹਾਬਾਣੋ ਘੋਰਃ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਵ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਭੂਪਸਾਯਕਸਂਹਤਃ । ਸਂਗਰੇ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਣ੍ਡੇ ਸ਼ੇषਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨਸਂਵਾਦੇ ਰਾਮਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਲਵਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਨਾਮ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਤਸਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ 'ਲਵ ਦੀ ਮੂਰਛਾ' ਨਾਮਕ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਲਵਂ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਿਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਜਯਮਾਪੇਦੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਮਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਲਵ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਲਵਂ ਬਾਲਂ ਰਥੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍ । ਰਾਮਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤੋ ਗਂਤੁਮਿਯੇष ਸਃ
ਲਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿਰ ਦੇ ਟੋਪੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਥ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਮਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਿਤਿ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਬਾਲਾਮਾਤ੍ਰੇऽਸ੍ਯ ਸੀਤਾਯੈ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬਾਲਾ ਊਚੁਃ। ਮਾਤਰ੍ਜਾਨਕਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਮਪਾਹਰਤ੍ । ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਭੂਪਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਿਨਃ
ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ ਜਾਨਕੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਜਬਰਦस्ती ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਜਾਨਕਿ । ਤਦਾ ਵੀਰੇਣ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਵ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਾਨਕੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦਪਿ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ ਮਨੋਹਰਃ । ਤਂ ਭੂਪਂ ਮੂਰ੍ਛਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਯਮਾਪ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਵਿਹਾਯੈष ਰਾਜਾ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਸਂਕੁਪ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਦ ਮੂਰਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂੜ ਹੋ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਾਰਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾ ਗृਹਾਣ ਹਯੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਿਕ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇਦਪਾਰਗਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਨਾ ਲੈਣਾ।' ਪਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ, ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ ਤਨਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਸਾ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪਪਾਤ ਭੂਤਲੋਪਸ੍ਥੇ ਦੁਃਖਯੁਕ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦ ਹ
ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਖਤ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੀਤੋਵਾਚ। ਕਥਂ ਨृਪੋ ਦਯਾਹੀਨੋ ਬਾਲੇਨ ਸਹ ਯੁਧ੍ਯਤਿ । ਅਧਰ੍ਮਕृਤਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੋ ਮਦ੍ਬਾਲਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੇ ਅਧਰਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲਵ ਵੀਰਭਵਾਨ੍ਕੁਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇऽਤਿ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿष੍ਕृਪਸ੍ਯਾਹੋ ਰਾਜ੍ਞੋऽਹਾਰ੍षੀਦ੍ਧਯੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਲਵ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ, ਹਾਏ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਬੇਦਰਦ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ?
ਤ੍ਵਂ ਬਾਲਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਰਥਸ੍ਥਾ ਵਿਰਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਪੈਦਲ ਸੀ, ਉਹ ਰਥਾਂ ਵਿਚ—ਇਹ ਲੜਾਈ ਕਿਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੀ?
ਤਾਤਾਹਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਾਮਤ੍ਯਾਗਾਸੁਖਂ ਜਹੌ । ਇਦਾਨੀਂ ਰਹਿਤਾ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਥਂ ਜੀਵਾਮਿ ਕਾਨਨੇ
ਪੁੱਤਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਆਸائش ਛੱਡੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ?
ਏਹਿ ਮਾਂ ਮੁਂਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵੇष ਮਹੀਪਤਿਃ । ਮਦ੍ਦੁਃਖਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਦੁਃਖਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਕਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਯਜਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਜਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ੋ ਯਦ੍ਯਭਵਿष੍ਯਤ੍ਸ ਰਣੇ ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਅਮੋਚਯਿष੍ਯਦਧੁਨਾ ਭਵਂਤਂ ਭੂਪਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਜੇ ਕੁਸ਼, ਜੋ ਵਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਛੁਡਾ ਲੈਂਦਾ।
ਸੋऽਪਿ ਮਦ੍ਦੈਵਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੀਪੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਤਃ । ਦੈਵਮੇਵ ਮਮਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਦੁਃਖਸਂਭਵੇ
ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿ ਬਹੁਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯੇषਾ ਵੈ ਵਿਲਲਾਪ ਹ । ਪਾਦਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਲਿਖਤੀ ਭੂਮਿਂ ਨੇਤ੍ਰਦ੍ਵਯਾਸ਼੍ਰੁਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲਾ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਦੀ, ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ।
ਬਾਲਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਜਗਾਦਾਸੌ ਪृਥੁਕਃ ਸ ਚ ਭੂਪਤਿਃ । ਕਥਂ ਮਤ੍ਸੁਤਮਾਪਾਤ੍ਯ ਰਣੇ ਕੁਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਿਥੁਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?'