ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਕਵਚਂ ਦੇਹਂ ਸ਼ਿਰੋਮੁਕੁਟਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸ੍ਰਵਦ੍ਰਕ੍ਤਪਰਿਪ੍ਲੁष੍ਟਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਕਵਚਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਸਿਰ ਦੀ ਪੱਗ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਰਾਮਾਨੁਜਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਬਾਣਾਞ੍ਛਿਤਾਗ੍ਰਕਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚ ਪ੍ਰਾਣਸਂਹਾਰਕਾਰਕਾਨ੍ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦਸ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯਾष੍ਟਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੋਟ-ਛੋਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਬਾਣਪੀਡਾਰ੍ਤੋ ਲਵਂ ਬਲਿਨਮੁਤ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਦੁਃਸਹਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਨਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਲਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਦਾ ਲਵੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਹृਦਿ ਭਿਨ੍ਨੋ ਵਿਸ਼ਾਲਕੇ । ਅਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰਸਮਾਨੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਪਰ੍ਵਸੁਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਫਿਰ ਲਵ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਹृਦਿ ਬਾਣੇਨ ਪੀਡਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍ । ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਂਦਨੋਪਸ੍ਥੇ ਧਨੁਃਪਾਣਿਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਮੂਰ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਥਾਦਯਃ । ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਲਵਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਜਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਰਣੇ ਤਦਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਸੁਰਥਾ ਆਦਿ, ਲਵ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸੁਰਥੋ ਵਿਮਲੋ ਵੀਰੋ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਮਦੋ ਰਿਪੁਤਾਪਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਸੁਰਥਾ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਰਾਜਾ, ਵੀਰਮਣੀ, ਸੁਮਦਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਮੁਸਲੈਃ ਕੇਚਿਦ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪਰਸ਼ੁਭਿਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਨृਪਾਃ
ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਕਸਾਈ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਡ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨਧਰ੍ਮੇਣ ਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਕਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਦਸ-ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਵਰ੍षਵਿਹਤਾ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਸੁਕੋਪਨਾਃ । ਕੇਚਿਤ੍ਪਲਾਯਿਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਮੁਹੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਂਡਲੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵਤ੍ਸ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਂਗਰੇ । ਲਵਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹਾਵੀਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਹਾਂਵੀਰ ਲਵ ਨੂੰ ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਲਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਨ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਲਿਤੁਂ ਮਾਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਲਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੱਚੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਕੇਨਾਪਿ ਨਹਿ ਵੀਰੇਣ ਪਾਤਿਤੋ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਗਿਰਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸਹਸ੍ਵ ਬਾਣਮੇਕਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਪਲਾਯਸ੍ਵ ਬਾਲਕ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਿਰਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਬੱਚੇ, ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਤੀਰ ਸਹਿ ਲੈ, ਤੇ ਭੱਜ ਨਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਬਾਲਂ ਸ਼ਰਮੇਕਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਯਮਵਕ੍ਤ੍ਰਸਮਂ ਘੋਰਂ ਲਵਣੋ ਯੇਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਂਧਾਯ ਬਾਣਂ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਂ ਹृਦਿ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧਤ੍ । ਲਵਂ ਵੀਰਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਹ੍ਨਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵਦਾਹਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਨੂੰ ਲਵ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ—ਇਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਬਾਣਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਂ ਸ ਦ੍ਯੋਤਯਂਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਬਲਿਨਂ ਕੁਸ਼ਂ ਵੈਰਿਨਿਪਾਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵੀਰੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਮਮ । ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਸ਼ਤਾ ਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਯਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
'ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਇੱਥੇ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।'
ਏਵਂ ਤਰ੍ਕਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਵਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਹृਦਿ ਲਗ੍ਨੋ ਮਹਾਬਾਣੋ ਘੋਰਃ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਵ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਭੂਪਸਾਯਕਸਂਹਤਃ । ਸਂਗਰੇ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਣ੍ਡੇ ਸ਼ੇषਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨਸਂਵਾਦੇ ਰਾਮਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਲਵਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਨਾਮ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਤਸਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ 'ਲਵ ਦੀ ਮੂਰਛਾ' ਨਾਮਕ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਲਵਂ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਿਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਜਯਮਾਪੇਦੇ ਰਣਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਮਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਲਵ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਲਵਂ ਬਾਲਂ ਰਥੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਮ੍ । ਰਾਮਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤੋ ਗਂਤੁਮਿਯੇष ਸਃ
ਲਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿਰ ਦੇ ਟੋਪੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਥ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਮਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਿਤਿ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਬਾਲਾਮਾਤ੍ਰੇऽਸ੍ਯ ਸੀਤਾਯੈ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬਾਲਾ ਊਚੁਃ। ਮਾਤਰ੍ਜਾਨਕਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਮਪਾਹਰਤ੍ । ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਭੂਪਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਿਨਃ
ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ ਜਾਨਕੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਜਬਰਦस्ती ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਜਾਨਕਿ । ਤਦਾ ਵੀਰੇਣ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਵ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਾਨਕੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦਪਿ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ ਮਨੋਹਰਃ । ਤਂ ਭੂਪਂ ਮੂਰ੍ਛਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਯਮਾਪ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਵਿਹਾਯੈष ਰਾਜਾ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਸਂਕੁਪ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਦ ਮੂਰਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂੜ ਹੋ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਾਰਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾ ਗृਹਾਣ ਹਯੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਿਕ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇਦਪਾਰਗਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, 'ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਨਾ ਲੈਣਾ।' ਪਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ, ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ ਤਨਕਾ ਦਿੱਤਾ।