ਲਵਸ੍ਯਾਨੇਕਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਲਵ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ।
ਤੇ ਬਾਣਾ ਵ੍ਯੋਮਸਕਲਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੁਵਁਲ੍ਲਵਸਂਧਿਤਾਃ । ਸੂਰ੍ਯਮਂਡਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸਮਂਤਤਃ
ਲਵ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ।
ਮਾਰੁਤੋ ਨਾਵਿਸ਼ਦ੍ਯਤ੍ਰ ਬਾਣਪਂਜਰਗੋਚਰੇ । ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਤੁ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣਜੀਵਿਤਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਲ ਭਰ ਦੀ ਹੈ?
ਤਦ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵਿਸ੍ਤृਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਃ । ਅਚ੍ਛਿਨਚ੍ਛਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਬਾਣਮੋਚਨਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੋ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਞ੍ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਸਾਯਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵੀਯਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਾਨੁਜਃ । ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਕੁਸ਼ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰੁਪਾਦਾਯ ਯਾਵਨ੍ਮੁਂਚਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਤਾਵਦ੍ਬਭਂਜ ਸਰਥਂ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਕਰਸ੍ਥਮਚ੍ਛਿਨਚ੍ਚਾਪਂ ਸੁਦृਢਂ ਗੁਣਪੂਰਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾਪੂਜਯਨ੍ਵੀਰਾ ਰਣਮਂਡਲਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਲਵਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਹਲਕਾ ਮਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੋਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨੇਕਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ੍ਰਵਦ੍ਰਕ੍ਤਕਲੇਵਰਃ । ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕ ਇਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਣਮਧ੍ਯਗਃ
ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਬਾਣਪ੍ਰਹਤਃ ਪਰਂ ਕੋਪਮੁਪਾਗਮਤ੍ । ਬਾਣਸਂਧਾਨਚਤੁਰਃ ਕੁਂਡਲੀਕृਤ ਚਾਪਵਾਨ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਗੋਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਕਵਚਂ ਦੇਹਂ ਸ਼ਿਰੋਮੁਕੁਟਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸ੍ਰਵਦ੍ਰਕ੍ਤਪਰਿਪ੍ਲੁष੍ਟਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਕਵਚਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਸਿਰ ਦੀ ਪੱਗ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਰਾਮਾਨੁਜਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਬਾਣਾਞ੍ਛਿਤਾਗ੍ਰਕਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚ ਪ੍ਰਾਣਸਂਹਾਰਕਾਰਕਾਨ੍ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦਸ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯਾष੍ਟਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੋਟ-ਛੋਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਬਾਣਪੀਡਾਰ੍ਤੋ ਲਵਂ ਬਲਿਨਮੁਤ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਦੁਃਸਹਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਨਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਲਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਦਾ ਲਵੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਹृਦਿ ਭਿਨ੍ਨੋ ਵਿਸ਼ਾਲਕੇ । ਅਰ੍ਧਚਂਦ੍ਰਸਮਾਨੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਪਰ੍ਵਸੁਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਫਿਰ ਲਵ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਹृਦਿ ਬਾਣੇਨ ਪੀਡਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍ । ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਂਦਨੋਪਸ੍ਥੇ ਧਨੁਃਪਾਣਿਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਮੂਰ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਥਾਦਯਃ । ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਲਵਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਜਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਰਣੇ ਤਦਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਸੁਰਥਾ ਆਦਿ, ਲਵ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸੁਰਥੋ ਵਿਮਲੋ ਵੀਰੋ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਮਦੋ ਰਿਪੁਤਾਪਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ
ਸੁਰਥਾ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਰਾਜਾ, ਵੀਰਮਣੀ, ਸੁਮਦਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਮੁਸਲੈਃ ਕੇਚਿਦ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪਰਸ਼ੁਭਿਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਨृਪਾਃ
ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਕਸਾਈ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਡ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨਧਰ੍ਮੇਣ ਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਕਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਦਸ-ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਵਰ੍षਵਿਹਤਾ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਸੁਕੋਪਨਾਃ । ਕੇਚਿਤ੍ਪਲਾਯਿਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਮੁਹੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਂਡਲੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵਤ੍ਸ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਂਗਰੇ । ਲਵਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹਾਵੀਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਹਾਂਵੀਰ ਲਵ ਨੂੰ ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਲਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਨ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਲਿਤੁਂ ਮਾਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਲਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੱਚੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਕੇਨਾਪਿ ਨਹਿ ਵੀਰੇਣ ਪਾਤਿਤੋ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਗਿਰਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸਹਸ੍ਵ ਬਾਣਮੇਕਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਪਲਾਯਸ੍ਵ ਬਾਲਕ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਿਰਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਬੱਚੇ, ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਤੀਰ ਸਹਿ ਲੈ, ਤੇ ਭੱਜ ਨਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਬਾਲਂ ਸ਼ਰਮੇਕਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਯਮਵਕ੍ਤ੍ਰਸਮਂ ਘੋਰਂ ਲਵਣੋ ਯੇਨ ਘਾਤਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਂਧਾਯ ਬਾਣਂ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਂ ਹृਦਿ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧਤ੍ । ਲਵਂ ਵੀਰਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਹ੍ਨਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵਦਾਹਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰ ਨੂੰ ਲਵ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ—ਇਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਬਾਣਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਂ ਸ ਦ੍ਯੋਤਯਂਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਬਲਿਨਂ ਕੁਸ਼ਂ ਵੈਰਿਨਿਪਾਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵੀਰੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ਮਮ । ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਸ਼ਤਾ ਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਯਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
'ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਇੱਥੇ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।'
ਏਵਂ ਤਰ੍ਕਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਵਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਹृਦਿ ਲਗ੍ਨੋ ਮਹਾਬਾਣੋ ਘੋਰਃ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਵ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ ਗਿਆ।