ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰਤ੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਨ ਮਰਣਂ ਨਹਿ । ਦੁਃਸਹਾ ਬਾਣਪੀਡਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪੀੜ੍ਹ ਬੜੀ ਅਸਹਿਣੀ ਹੈ — ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਮਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਬਾਲਕਾਤ੍ । ਅਹਂ ਤਾਵਜ੍ਜਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ਯੇ ਕਪਟਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੰਗ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਮੁੰਡੇ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਲਵੇ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਫਿਲਹਾਲ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ ਕਪਟ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਾਨਸੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਕਪਟੇਨ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ 'ਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਪਟ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਹਨੂਮਂਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਜਘਾਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤੀਞ੍ਛਰਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਤੀਰੰਧਾਜ਼ ਲਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਮਾਰੁਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ੋਕਮਾਯਯੌ । ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਬਾਲਕੋऽਯਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਰੁਤਿ ਦੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰਥੇ ਹੇਮਮਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਵੀਰਵਰੈਃ ਸਹ । ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਾਗਾਲ੍ਲਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਣਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਵਿਰਲੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਲਵ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਲਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਸ਼ੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਮਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਰਂ ਵੀਰਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਸ ਨੇ ਲਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਮ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕੋऽਯਂ ਰਾਮਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਪੁਰ੍ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਨੋਹਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਆਕृति ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨੀਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਸਿਆਹ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ।
ਏष ਵੈ ਦੇਹਤਨੁਜਾ ਸੁਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਮृਗਰਾਡਿਵ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇਹ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਨੋ ਜਯੋ ਭਾਵ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਮਰੇ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਹੋਣੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਜੰਗ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਥ ਬਾਲਕਂ ਤੁ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਰਣੇ ਕੁਤੁਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਵੀਰਕੋਟਿਨਿਪਾਤਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਾਲ ਰਣੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵੀਰਾਨ੍ਪਾਤਯਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਨ ਜਾਨੀषੇ ਬਲਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਨੁਜਾਰ੍ਦਿਨਃ
ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਕਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਕਸ੍ਤੇ ਸੁਭਾਗ੍ਯੋ ਜਯਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਨਾਮ ਕਿਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਲੋਕੇ ਜਾਨੀਯਾਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲ
ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ ਜੋ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਬੱਚੇ?
ਮੁਞ੍ਚ ਵਾਹਃ ਕਥਂ ਬਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਤ੍ਵਾਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਿ ਤੇ । ਆਯਾਹਿ ਰਾਮਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਬਹੁਲਂ ਤਵ
ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਛੱਡ ਦੇ—ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਤੇ ਵੇਖ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਾਲਕੋ ਵੀਰੋ ਵਚਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮਾਵਦਤ੍ । ਕਿਂ ਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾਥ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਾ ਕੁਲੇਨ ਵਯਸਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵੀਰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ, ਪਿਤਾ, ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਉਮਰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਮਰੇ ਵੀਰ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਯੁਤੋ ਭਵੇਃ । ਕੁਸ਼ਂ ਵੀਰਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਦਯੋਰ੍ਯਾਹਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵੀਰੋ ਭੂਰ੍ਨਾਵਯੋਰ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਵਾਹਂ ਵਿਮੋਚਯ ਬਲਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਦਿ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਵੀਰ ਭਰਾ ਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵਾਹਨ ਜਬਰ ਨਾਲ ਛੱਡਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹਰਦੁਦ੍ਭਟਃ । ਹृਦਯੇ ਮਸ੍ਤਕੇ ਚੈਵ ਭੁਜਯੋ ਰਣਮਂਡਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲ, ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਨਾਦਯਨ੍ਮੇਘਗਂਭੀਰਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਿਵ ਬਾਲਕਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਾਣਾਨਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਬਾਲੋ ਬਲੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਾਯਕਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਲਵਸ੍ਯਾਨੇਕਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਲਵ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ।
ਤੇ ਬਾਣਾ ਵ੍ਯੋਮਸਕਲਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੁਵਁਲ੍ਲਵਸਂਧਿਤਾਃ । ਸੂਰ੍ਯਮਂਡਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸਮਂਤਤਃ
ਲਵ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ।
ਮਾਰੁਤੋ ਨਾਵਿਸ਼ਦ੍ਯਤ੍ਰ ਬਾਣਪਂਜਰਗੋਚਰੇ । ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਤੁ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣਜੀਵਿਤਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਲ ਭਰ ਦੀ ਹੈ?
ਤਦ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵਿਸ੍ਤृਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਃ । ਅਚ੍ਛਿਨਚ੍ਛਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਬਾਣਮੋਚਨਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੋ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਞ੍ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਸਾਯਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵੀਯਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਾਨੁਜਃ । ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਕੁਸ਼ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰੁਪਾਦਾਯ ਯਾਵਨ੍ਮੁਂਚਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਤਾਵਦ੍ਬਭਂਜ ਸਰਥਂ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਕਰਸ੍ਥਮਚ੍ਛਿਨਚ੍ਚਾਪਂ ਸੁਦृਢਂ ਗੁਣਪੂਰਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾਪੂਜਯਨ੍ਵੀਰਾ ਰਣਮਂਡਲਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਵਿਰਥੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਲਵਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਹਲਕਾ ਮਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੋਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨੇਕਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ੍ਰਵਦ੍ਰਕ੍ਤਕਲੇਵਰਃ । ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕ ਇਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਣਮਧ੍ਯਗਃ
ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਬਾਣਪ੍ਰਹਤਃ ਪਰਂ ਕੋਪਮੁਪਾਗਮਤ੍ । ਬਾਣਸਂਧਾਨਚਤੁਰਃ ਕੁਂਡਲੀਕृਤ ਚਾਪਵਾਨ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਗੋਲ ਕਰ ਲਿਆ।