ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਹਤਵਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਲਵਸ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ਬਲੀ । ਤਮਾਪਤਂਤਂ ਤਰਸਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਤਧਾ ਲਵਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਲਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਲਵ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਨਗੇ ਪੁਨਃ ਕੋਪਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮੂਲਤਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਮਸ੍ਤਕੇ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਰੁੱਖ ਕੱਟੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਵ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮਾਹृਤ੍ਯਾਤਾਡਯਤ੍ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਬਲਵਾਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਵੱਜਾਏ, ਲਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਗਂਡਸ਼ੈਲੋਪਮਾਃ ਕਪਿਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਵੇਗੇਨ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਂ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਸ ਆਹਤਃ ਸ਼ਿਲਾਸਂਘੈਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੋਦਂਡਮੁਨ੍ਨਯਨ੍ । ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਯਂਤ੍ਰਿਕਾਭਿਰ੍ਯਥਾ ਕਣਾਃ
ਜੰਗ 'ਚ ਚੱਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਰੜਕ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਦਾਣੇ ਰੜਕਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਮਾਰੁਤਿਃ ਪੁਚ੍ਛਵੇष੍ਟਨਮ੍ । ਚਕਾਰ ਸਮਰੋਪਾਂਤੇ ਲਵਸ੍ਯ ਬਲਿਨਃ ਕृਤੀ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਲਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਈ।
ਸ੍ਵਂ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਸਮਾਵਿਦ੍ਧਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਾਂਬਾਂ ਹृਦਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਲਾਂਗੂਲਂ ਮਾਰੁਤੇਰ੍ਬਲੀ
ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ 'ਚ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਲਵ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਨ੍ਮੁष੍ਟਿਘਾਤਵ੍ਯਥਿਤੋ ਮਾਰੁਤਿਸ੍ਤਮਮੂਮੁਚਤ੍ । ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਚ੍ਛਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਨਭੂਦ੍ਬਲੀ
ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਪੁੱਛ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦੁਰ੍ਵਾਰਸ਼ਰਘਾਤੇਨ ਸਂਪੀਡਿਤਤਨੁਃ ਕਪਿਃ । ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦੁਃਸਹਂ ਸਮਰੇ ਬਹੁ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਸਹਿਣੀ ਬਾਰ 'ਚ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ ਸੋਚਿਆ।
ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਲਾਯ੍ਯ ਯਦਿ ਗਮ੍ਯਤੇ । ਤਦਾ ਮੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਲਜ੍ਜਾ ਤਾਡਯੇਦ੍ਬਾਲਕੋऽਤ੍ਰ ਮਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਇੱਥੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰਤ੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਨ ਮਰਣਂ ਨਹਿ । ਦੁਃਸਹਾ ਬਾਣਪੀਡਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪੀੜ੍ਹ ਬੜੀ ਅਸਹਿਣੀ ਹੈ — ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਮਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਬਾਲਕਾਤ੍ । ਅਹਂ ਤਾਵਜ੍ਜਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ਯੇ ਕਪਟਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੰਗ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਮੁੰਡੇ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਲਵੇ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਫਿਲਹਾਲ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ ਕਪਟ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਾਨਸੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਕਪਟੇਨ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ 'ਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਪਟ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਹਨੂਮਂਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਜਘਾਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤੀਞ੍ਛਰਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਤੀਰੰਧਾਜ਼ ਲਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਮਾਰੁਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ੋਕਮਾਯਯੌ । ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਬਾਲਕੋऽਯਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਰੁਤਿ ਦੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰਥੇ ਹੇਮਮਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਵੀਰਵਰੈਃ ਸਹ । ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਾਗਾਲ੍ਲਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਣਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਵਿਰਲੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਲਵ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਲਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਸ਼ੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਮਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਰਂ ਵੀਰਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਸ ਨੇ ਲਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਮ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕੋऽਯਂ ਰਾਮਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਪੁਰ੍ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਨੋਹਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਆਕृति ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨੀਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਸਿਆਹ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ।
ਏष ਵੈ ਦੇਹਤਨੁਜਾ ਸੁਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਮृਗਰਾਡਿਵ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇਹ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਨੋ ਜਯੋ ਭਾਵ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਮਰੇ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਹੋਣੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਜੰਗ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਥ ਬਾਲਕਂ ਤੁ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਰਣੇ ਕੁਤੁਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਵੀਰਕੋਟਿਨਿਪਾਤਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਾਲ ਰਣੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵੀਰਾਨ੍ਪਾਤਯਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਨ ਜਾਨੀषੇ ਬਲਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਨੁਜਾਰ੍ਦਿਨਃ
ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਕਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਕਸ੍ਤੇ ਸੁਭਾਗ੍ਯੋ ਜਯਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਨਾਮ ਕਿਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਲੋਕੇ ਜਾਨੀਯਾਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲ
ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ ਜੋ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਬੱਚੇ?
ਮੁਞ੍ਚ ਵਾਹਃ ਕਥਂ ਬਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਤ੍ਵਾਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਿ ਤੇ । ਆਯਾਹਿ ਰਾਮਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਬਹੁਲਂ ਤਵ
ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਛੱਡ ਦੇ—ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਤੇ ਵੇਖ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਾਲਕੋ ਵੀਰੋ ਵਚਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮਾਵਦਤ੍ । ਕਿਂ ਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾਥ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਾ ਕੁਲੇਨ ਵਯਸਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵੀਰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ, ਪਿਤਾ, ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਉਮਰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਮਰੇ ਵੀਰ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਯੁਤੋ ਭਵੇਃ । ਕੁਸ਼ਂ ਵੀਰਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਦਯੋਰ੍ਯਾਹਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵੀਰੋ ਭੂਰ੍ਨਾਵਯੋਰ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਵਾਹਂ ਵਿਮੋਚਯ ਬਲਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਦਿ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਵੀਰ ਭਰਾ ਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵਾਹਨ ਜਬਰ ਨਾਲ ਛੱਡਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹਰਦੁਦ੍ਭਟਃ । ਹृਦਯੇ ਮਸ੍ਤਕੇ ਚੈਵ ਭੁਜਯੋ ਰਣਮਂਡਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲ, ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਨਾਦਯਨ੍ਮੇਘਗਂਭੀਰਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਿਵ ਬਾਲਕਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਾਣਾਨਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਬਾਲੋ ਬਲੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਾਯਕਵ੍ਰਜਾਨ੍
ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।