ਪਾਲਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਜਿਸ੍ਥਂ ਮਚ੍ਛਰਾਘਾਤਪੀਡਿਤਃ । ਪਤਿष੍ਯਸਿ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਰਣੇ ਸਂਯੋਧਯਾਮਾਸ ਲਵਂ ਵੀਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਵ, ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀਰ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ।
ਲਵਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਬਾਣਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਲਵਤਃ ਕੋਸ਼ਾਦਾਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਲਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਨੁੱਕਲਾ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਜਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਃ ਸਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਮੁਕ੍ਤੋ ਲਵਸ੍ਯ ਚ । ਹृਦਯਂ ਭੇਤ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਭਾਰਤਿਨਾਸ਼ੁ ਸਃ
ਜਦੋਂ ਲਵ ਨੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਝੱਟੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਭਾਰਤਿਨਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ਼ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਿਣਾ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਕੁਪਿਤੋ ਘੋਰਂ ਸ਼ਰਮਨ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਭਾਰਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਲਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਚਾਪੇਨ ਸ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਰਃ । ਬਿਭੇਦ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ
ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੁੱਕਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਨ੍ਨੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਵੀਰੇਣ ਸਾਯਕੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ । ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਪृष੍ਠੇ ਮਹਾਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਵੀਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਾਂਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਯੋਧਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦਦੌ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹਾਲਤ 'ਚ ਰਾਮ ਦੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਮਾਨਸਃ । ਹਨੂਮਂਤਂ ਲਵਂ ਹਂਤੁਂ ਨਿਦਿਦੇਸ਼ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ 'ਚ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਪ੍ਲੁष੍ਟੋ ਲਵਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵਿਜੇਤੁਂ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੰਗ 'ਚ ਵੱਡੇ ਲਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਸਾਲਮਲਿ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਹਤਵਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਲਵਸ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ਬਲੀ । ਤਮਾਪਤਂਤਂ ਤਰਸਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਤਧਾ ਲਵਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਲਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਲਵ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਨਗੇ ਪੁਨਃ ਕੋਪਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮੂਲਤਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਮਸ੍ਤਕੇ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਰੁੱਖ ਕੱਟੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਵ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮਾਹृਤ੍ਯਾਤਾਡਯਤ੍ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਬਲਵਾਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਵੱਜਾਏ, ਲਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਗਂਡਸ਼ੈਲੋਪਮਾਃ ਕਪਿਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਵੇਗੇਨ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਂ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਸ ਆਹਤਃ ਸ਼ਿਲਾਸਂਘੈਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੋਦਂਡਮੁਨ੍ਨਯਨ੍ । ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਯਂਤ੍ਰਿਕਾਭਿਰ੍ਯਥਾ ਕਣਾਃ
ਜੰਗ 'ਚ ਚੱਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਰੜਕ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਦਾਣੇ ਰੜਕਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਮਾਰੁਤਿਃ ਪੁਚ੍ਛਵੇष੍ਟਨਮ੍ । ਚਕਾਰ ਸਮਰੋਪਾਂਤੇ ਲਵਸ੍ਯ ਬਲਿਨਃ ਕृਤੀ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਲਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਈ।
ਸ੍ਵਂ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਸਮਾਵਿਦ੍ਧਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਾਂਬਾਂ ਹृਦਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਲਾਂਗੂਲਂ ਮਾਰੁਤੇਰ੍ਬਲੀ
ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ 'ਚ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਲਵ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਨ੍ਮੁष੍ਟਿਘਾਤਵ੍ਯਥਿਤੋ ਮਾਰੁਤਿਸ੍ਤਮਮੂਮੁਚਤ੍ । ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਚ੍ਛਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਨਭੂਦ੍ਬਲੀ
ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਪੁੱਛ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦੁਰ੍ਵਾਰਸ਼ਰਘਾਤੇਨ ਸਂਪੀਡਿਤਤਨੁਃ ਕਪਿਃ । ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦੁਃਸਹਂ ਸਮਰੇ ਬਹੁ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਸਹਿਣੀ ਬਾਰ 'ਚ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ ਸੋਚਿਆ।
ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਲਾਯ੍ਯ ਯਦਿ ਗਮ੍ਯਤੇ । ਤਦਾ ਮੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਲਜ੍ਜਾ ਤਾਡਯੇਦ੍ਬਾਲਕੋऽਤ੍ਰ ਮਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਇੱਥੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰਤ੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਨ ਮਰਣਂ ਨਹਿ । ਦੁਃਸਹਾ ਬਾਣਪੀਡਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪੀੜ੍ਹ ਬੜੀ ਅਸਹਿਣੀ ਹੈ — ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਮਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਬਾਲਕਾਤ੍ । ਅਹਂ ਤਾਵਜ੍ਜਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ਯੇ ਕਪਟਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੰਗ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਮੁੰਡੇ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਲਵੇ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਫਿਲਹਾਲ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ ਕਪਟ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਾਨਸੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਕਪਟੇਨ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ 'ਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਪਟ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਹਨੂਮਂਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਜਘਾਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤੀਞ੍ਛਰਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਤੀਰੰਧਾਜ਼ ਲਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਮਾਰੁਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ੋਕਮਾਯਯੌ । ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਬਾਲਕੋऽਯਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਰੁਤਿ ਦੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰਥੇ ਹੇਮਮਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਵੀਰਵਰੈਃ ਸਹ । ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਾਗਾਲ੍ਲਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਣਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਵਿਰਲੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਲਵ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਲਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਸ਼ੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਮਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਰਂ ਵੀਰਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਸ ਨੇ ਲਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਮ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕੋऽਯਂ ਰਾਮਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਪੁਰ੍ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਨੋਹਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਆਕृति ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨੀਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਸਿਆਹ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ।
ਏष ਵੈ ਦੇਹਤਨੁਜਾ ਸੁਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਮृਗਰਾਡਿਵ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇਹ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਨੋ ਜਯੋ ਭਾਵ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਮਰੇ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਹੋਣੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਜੰਗ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?