ਸ ਯਾਵਤ੍ਸ ਗੁਣਂ ਚਾਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਾਵਦੁਦ੍ਧਤਃ । ਰਥਭਂਗਂ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਬਲੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗ੍ਨਂ ਰਥਂ ਸ੍ਵਕਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਮਹਾਵੀਰਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਪਦਾਤਿਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ
ਆਪਣਾ ਰਥ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸਮਝ ਕੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਉਭੌ ਧਨੁਰ੍ਧਰੌ ਵੀਰਾਵੁਭਾਵਪਿ ਸ਼ਰੋਦ੍ਧਤੌ । ਉਭੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਵਿਪ੍ਲੁष੍ਟੌ ਛਿਨ੍ਨਸਨ੍ਨਾਹਿਤਾਵੁਭੌ
ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤੀਰ ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਖ਼ਮੀ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਬਾਣਘਾਤਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਵਪੁਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਜਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋਏ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਜਯਂਤਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੌ ਵਾ ਪੁਰਾਰਿਃ ਪੁਰਭਿਦ੍ਯਥਾ । ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਰਤਿਕ ਤੇ ਪੁਰਨਾਸ਼ਕ ਨੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਬਾਲਂ ਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣੇ । ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।"
ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਤਸੁਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਮਾ ਪਲਾਯਸ੍ਵ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸਂਯਤਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਨੁੱਕਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲਾਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਾਂਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾ ਭੱਜੀਂ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਵਂ ਵੀਰਂ ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਪਂਜਰੇ । ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾ ਭੂਮੌ ਨਭਸਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਵ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਸ਼ਰਪਂਜਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਲਵਃ ਪੁष੍ਕਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਵੀਰ ਯਨ੍ਮਾਂ ਬਾਣੈਰਪੀਡਯਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਖੜਾ ਲਵ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈਂ, ਵੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਸਂਘਾਤਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪੁਨਃ । ਜਗਾਦ ਪੁष੍ਕਲਂ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਲਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਜਿਸ੍ਥਂ ਮਚ੍ਛਰਾਘਾਤਪੀਡਿਤਃ । ਪਤਿष੍ਯਸਿ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਰਣੇ ਸਂਯੋਧਯਾਮਾਸ ਲਵਂ ਵੀਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਵ, ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀਰ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ।
ਲਵਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਬਾਣਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਲਵਤਃ ਕੋਸ਼ਾਦਾਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਲਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਨੁੱਕਲਾ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਜਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਃ ਸਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਮੁਕ੍ਤੋ ਲਵਸ੍ਯ ਚ । ਹृਦਯਂ ਭੇਤ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਭਾਰਤਿਨਾਸ਼ੁ ਸਃ
ਜਦੋਂ ਲਵ ਨੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਝੱਟੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਭਾਰਤਿਨਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ਼ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਿਣਾ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਕੁਪਿਤੋ ਘੋਰਂ ਸ਼ਰਮਨ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਭਾਰਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਲਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਚਾਪੇਨ ਸ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਰਃ । ਬਿਭੇਦ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ
ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੁੱਕਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਨ੍ਨੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਵੀਰੇਣ ਸਾਯਕੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ । ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਪृष੍ਠੇ ਮਹਾਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਵੀਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਾਂਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਯੋਧਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦਦੌ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹਾਲਤ 'ਚ ਰਾਮ ਦੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਮਾਨਸਃ । ਹਨੂਮਂਤਂ ਲਵਂ ਹਂਤੁਂ ਨਿਦਿਦੇਸ਼ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ 'ਚ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਪ੍ਲੁष੍ਟੋ ਲਵਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵਿਜੇਤੁਂ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੰਗ 'ਚ ਵੱਡੇ ਲਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਸਾਲਮਲਿ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਹਤਵਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਲਵਸ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ਬਲੀ । ਤਮਾਪਤਂਤਂ ਤਰਸਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਤਧਾ ਲਵਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਲਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਲਵ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਨਗੇ ਪੁਨਃ ਕੋਪਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮੂਲਤਃ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਮਸ੍ਤਕੇ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਰੁੱਖ ਕੱਟੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਵ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮਾਹृਤ੍ਯਾਤਾਡਯਤ੍ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਬਲਵਾਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਵੱਜਾਏ, ਲਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਗਂਡਸ਼ੈਲੋਪਮਾਃ ਕਪਿਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਵੇਗੇਨ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਂ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਸ ਆਹਤਃ ਸ਼ਿਲਾਸਂਘੈਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੋਦਂਡਮੁਨ੍ਨਯਨ੍ । ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਯਂਤ੍ਰਿਕਾਭਿਰ੍ਯਥਾ ਕਣਾਃ
ਜੰਗ 'ਚ ਚੱਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਰੜਕ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਦਾਣੇ ਰੜਕਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਮਾਰੁਤਿਃ ਪੁਚ੍ਛਵੇष੍ਟਨਮ੍ । ਚਕਾਰ ਸਮਰੋਪਾਂਤੇ ਲਵਸ੍ਯ ਬਲਿਨਃ ਕृਤੀ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਲਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਈ।
ਸ੍ਵਂ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਸਮਾਵਿਦ੍ਧਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਾਂਬਾਂ ਹृਦਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਲਾਂਗੂਲਂ ਮਾਰੁਤੇਰ੍ਬਲੀ
ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ 'ਚ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਲਵ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਨ੍ਮੁष੍ਟਿਘਾਤਵ੍ਯਥਿਤੋ ਮਾਰੁਤਿਸ੍ਤਮਮੂਮੁਚਤ੍ । ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਚ੍ਛਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਨਭੂਦ੍ਬਲੀ
ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਪੁੱਛ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦੁਰ੍ਵਾਰਸ਼ਰਘਾਤੇਨ ਸਂਪੀਡਿਤਤਨੁਃ ਕਪਿਃ । ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦੁਃਸਹਂ ਸਮਰੇ ਬਹੁ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਸਹਿਣੀ ਬਾਰ 'ਚ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ ਸੋਚਿਆ।
ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਲਾਯ੍ਯ ਯਦਿ ਗਮ੍ਯਤੇ । ਤਦਾ ਮੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਲਜ੍ਜਾ ਤਾਡਯੇਦ੍ਬਾਲਕੋऽਤ੍ਰ ਮਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਇੱਥੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜੇਗਾ।