ਅਨੇਕੇ ਪਤਿਤਾ ਵੀਰਾ ਲਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਮੁਮੁਹੁਃ ਸਮਰੇऽਥਾਨ੍ਯੇ ਨष੍ਟਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸੁਕਾਤਰਾਃ
ਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਈ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਲਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰੋ ਰਣੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਫੌਜ ਜਦੋਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਂ ਦਾ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਵਦਨ੍ਰੋषਪੂਰਿਤਲੋਚਨਃ । ਰਥੇ ਸੁਹਯਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਪ੍ਰਾਯਾਲ੍ਲਵਂ ਬਲੀ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!' ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਲਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਲਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਿष੍ਠ ਦਤ੍ਤੇ ਮਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਥੇ ਸੁਹਯਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਲਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰੁਕੋ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪਦਾਤਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮਥਾਹਵੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਥੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇऽਹਂ ਭਵਤਾ ਸਹ । ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸੌ ਲਵਃ ਪੁष੍ਕਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਰਣੇ । ਤਦਾ ਮੇ ਪਾਪਮੇਵ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਯਃ ਸਂਦਿਗ੍ਧ ਏਵ ਹਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਸੰਦੇਹੀ ਤੇ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਨ ਵਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੀਰ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਪਰਾਯਣਾਃ । ਵਯਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਰਤਾਃ
'ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਤੇ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਦ੍ਰਥਂ ਕੋਪਾਦ੍ਭਨਜ੍ਮਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਭਵਾਨ੍ । ਪਾਦਚਾਰੀ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਪੈਦਲ ਜਵਾਂਮਰਦ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਪੁष੍ਕਲੋ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਰ੍ਮਧੈਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਿਸਿਸ੍ਮਾਯ ਚਿਰਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿਰ ਤੱਕ ਹੈਰਾਨ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਮਾਤ੍ਤਧਨੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਵਃ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਾਪਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣਿਸ੍ਥਂ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਮਾਚਰਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਯਾਵਤ੍ਸ ਗੁਣਂ ਚਾਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਾਵਦੁਦ੍ਧਤਃ । ਰਥਭਂਗਂ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਬਲੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗ੍ਨਂ ਰਥਂ ਸ੍ਵਕਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਮਹਾਵੀਰਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਪਦਾਤਿਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ
ਆਪਣਾ ਰਥ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸਮਝ ਕੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਉਭੌ ਧਨੁਰ੍ਧਰੌ ਵੀਰਾਵੁਭਾਵਪਿ ਸ਼ਰੋਦ੍ਧਤੌ । ਉਭੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਵਿਪ੍ਲੁष੍ਟੌ ਛਿਨ੍ਨਸਨ੍ਨਾਹਿਤਾਵੁਭੌ
ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤੀਰ ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਖ਼ਮੀ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਬਾਣਘਾਤਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਵਪੁਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਜਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋਏ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਜਯਂਤਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੌ ਵਾ ਪੁਰਾਰਿਃ ਪੁਰਭਿਦ੍ਯਥਾ । ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਰਤਿਕ ਤੇ ਪੁਰਨਾਸ਼ਕ ਨੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਬਾਲਂ ਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣੇ । ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।"
ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਤਸੁਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਮਾ ਪਲਾਯਸ੍ਵ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸਂਯਤਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਨੁੱਕਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲਾਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਾਂਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾ ਭੱਜੀਂ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਵਂ ਵੀਰਂ ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਪਂਜਰੇ । ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾ ਭੂਮੌ ਨਭਸਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਵ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਸ਼ਰਪਂਜਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਲਵਃ ਪੁष੍ਕਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਵੀਰ ਯਨ੍ਮਾਂ ਬਾਣੈਰਪੀਡਯਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਖੜਾ ਲਵ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈਂ, ਵੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਸਂਘਾਤਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪੁਨਃ । ਜਗਾਦ ਪੁष੍ਕਲਂ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਲਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਜਿਸ੍ਥਂ ਮਚ੍ਛਰਾਘਾਤਪੀਡਿਤਃ । ਪਤਿष੍ਯਸਿ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਰਣੇ ਸਂਯੋਧਯਾਮਾਸ ਲਵਂ ਵੀਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਵ, ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀਰ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ।
ਲਵਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਬਾਣਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਲਵਤਃ ਕੋਸ਼ਾਦਾਸ਼ੀਵਿषਮਿਵ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਲਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਨੁੱਕਲਾ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਜਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਃ ਸਸ਼ਰਸ਼੍ਚਾਪਮੁਕ੍ਤੋ ਲਵਸ੍ਯ ਚ । ਹृਦਯਂ ਭੇਤ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਭਾਰਤਿਨਾਸ਼ੁ ਸਃ
ਜਦੋਂ ਲਵ ਨੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਝੱਟੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਭਾਰਤਿਨਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ਼ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਿਣਾ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਕੁਪਿਤੋ ਘੋਰਂ ਸ਼ਰਮਨ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਭਾਰਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਲਵ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਚਾਪੇਨ ਸ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਰਃ । ਬਿਭੇਦ ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ
ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੁੱਕਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਨ੍ਨੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਵੀਰੇਣ ਸਾਯਕੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ । ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਪृष੍ਠੇ ਮਹਾਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਵੀਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਾਂਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਯੋਧਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦਦੌ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹਾਲਤ 'ਚ ਰਾਮ ਦੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਮਾਨਸਃ । ਹਨੂਮਂਤਂ ਲਵਂ ਹਂਤੁਂ ਨਿਦਿਦੇਸ਼ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ 'ਚ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਪ੍ਲੁष੍ਟੋ ਲਵਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵਿਜੇਤੁਂ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੰਗ 'ਚ ਵੱਡੇ ਲਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਸਾਲਮਲਿ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।