ਆਯਾਤਂ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਵੀਰਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ । ਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਬਿਭ੍ਯੇਲਵੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ذਰہ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਲਵਃ ਸਿਂਹ ਇਵੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮृਗਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾऽਖਿਲਾਨ੍ਭਟਾਨ੍ । ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਰੋषਾਚ੍ਛਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਲਵ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਕਾਇਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰੋषੇਣ ਪੂਰਿਤਾਃ । ਵੀਰਂ ਬਾਲਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਂਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਲਵ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਵੀਰਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਿਭਿਃ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਲਵੋ ਜਵੇਨ ਸਂਧਾਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਰੋषਪ੍ਰਪੂਰਿਤਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਕਾ ਲਏ।
ਭ੍ਰਮਿਰਾਦ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯੁਤਸਂਖ੍ਯਯਾ । ਤृਤੀਯਾਯੁਤਯੁਗ੍ਮੇਨ ਤੁਰੀਯਾਯੁਤਪਂਚਭਿਃ
ਪਹਿਲਾ ਘੇਰਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ, ਤੀਜਾ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ।
ਪਂਚਮੀ ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਧਾਨਾਂ षष੍ਠੀ ਯੋਧਾਯੁਤਾਧਿਕੈਃ । ਸਪ੍ਤਮੀ ਲਕ੍ਸ਼ਯੁਗ੍ਮੇਨ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭ੍ਰਮਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਪੰਜਵਾਂ ਘੇਰਾ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਛੇਵਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਦਾ, ਸੱਤਵਾਂ ਘੇਰਾ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਘੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯੇ ਲਵੋ ਭ੍ਰਮਿਵ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਸ ਚਰਨ੍ਵਹ੍ਨਿਵਤ੍ਤਦਾ । ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਭ੍ਰਮਿਕਾਰਕਾਨ੍
ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਲਵ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਲਦਿਆਂ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜੋ ਘੇਰੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕਾਚਿਤ੍ਖਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ਚ ਕੁਂਤਲੈਃ । ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਪਰਿਘੈਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਿਰ੍ਭਗ੍ਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਕੁਝ ਘੇਰੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਘੇਰੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਘੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲਵ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭ੍ਰਮਿਭਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਰਰਾਜ ਸ ਕੁਸ਼ਾਨੁਜਃ । ਮੇਘਵृਂਦਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਸ਼ਰਦਾਗਮੇ
ਸੱਤ ਘੇਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਵ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਚੰਨ।
ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਯੋਧਾਨ੍ਭਿਂਦਨ੍ਗਜਕਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਛਿਂਦਞ੍ਛਿਰਾਂਸਿ ਵੀਰਾਣਾਂ ਚਕ੍ਰਭ੍ਰੂਣਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਵੀ ਟੁੱਟੀਆਂ।
ਅਨੇਕੇ ਪਤਿਤਾ ਵੀਰਾ ਲਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਮੁਮੁਹੁਃ ਸਮਰੇऽਥਾਨ੍ਯੇ ਨष੍ਟਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸੁਕਾਤਰਾਃ
ਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਈ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਲਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰੋ ਰਣੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਫੌਜ ਜਦੋਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਂ ਦਾ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਵਦਨ੍ਰੋषਪੂਰਿਤਲੋਚਨਃ । ਰਥੇ ਸੁਹਯਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਪ੍ਰਾਯਾਲ੍ਲਵਂ ਬਲੀ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!' ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਲਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਲਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਿष੍ਠ ਦਤ੍ਤੇ ਮਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਥੇ ਸੁਹਯਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਲਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰੁਕੋ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪਦਾਤਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮਥਾਹਵੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਥੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇऽਹਂ ਭਵਤਾ ਸਹ । ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸੌ ਲਵਃ ਪੁष੍ਕਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਰਣੇ । ਤਦਾ ਮੇ ਪਾਪਮੇਵ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਯਃ ਸਂਦਿਗ੍ਧ ਏਵ ਹਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਸੰਦੇਹੀ ਤੇ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਨ ਵਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੀਰ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਪਰਾਯਣਾਃ । ਵਯਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਰਤਾਃ
'ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਤੇ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਦ੍ਰਥਂ ਕੋਪਾਦ੍ਭਨਜ੍ਮਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਭਵਾਨ੍ । ਪਾਦਚਾਰੀ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਪੈਦਲ ਜਵਾਂਮਰਦ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਪੁष੍ਕਲੋ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਰ੍ਮਧੈਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਿਸਿਸ੍ਮਾਯ ਚਿਰਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿਰ ਤੱਕ ਹੈਰਾਨ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਮਾਤ੍ਤਧਨੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਵਃ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਾਪਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣਿਸ੍ਥਂ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਮਾਚਰਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਯਾਵਤ੍ਸ ਗੁਣਂ ਚਾਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਾਵਦੁਦ੍ਧਤਃ । ਰਥਭਂਗਂ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਬਲੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗ੍ਨਂ ਰਥਂ ਸ੍ਵਕਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਮਹਾਵੀਰਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਪਦਾਤਿਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ
ਆਪਣਾ ਰਥ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸਮਝ ਕੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਉਭੌ ਧਨੁਰ੍ਧਰੌ ਵੀਰਾਵੁਭਾਵਪਿ ਸ਼ਰੋਦ੍ਧਤੌ । ਉਭੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਵਿਪ੍ਲੁष੍ਟੌ ਛਿਨ੍ਨਸਨ੍ਨਾਹਿਤਾਵੁਭੌ
ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤੀਰ ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਜਖ਼ਮੀ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਬਾਣਘਾਤਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਵਪੁਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਜਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋਏ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਜਯਂਤਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੌ ਵਾ ਪੁਰਾਰਿਃ ਪੁਰਭਿਦ੍ਯਥਾ । ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਰਤਿਕ ਤੇ ਪੁਰਨਾਸ਼ਕ ਨੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਬਾਲਂ ਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣੇ । ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।"
ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਤਸੁਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਮਾ ਪਲਾਯਸ੍ਵ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸਂਯਤਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਨੁੱਕਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਲਾਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਾਂਗਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾ ਭੱਜੀਂ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਵਂ ਵੀਰਂ ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਪਂਜਰੇ । ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾ ਭੂਮੌ ਨਭਸਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਵ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਸ਼ਰਪਂਜਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਲਵਃ ਪੁष੍ਕਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਵੀਰ ਯਨ੍ਮਾਂ ਬਾਣੈਰਪੀਡਯਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਖੜਾ ਲਵ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈਂ, ਵੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਸਂਘਾਤਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪੁਨਃ । ਜਗਾਦ ਪੁष੍ਕਲਂ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।