ਬਾਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਰੋਤੁ ਬਲਸਾਹਸਮ੍ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ ਤਦਾ
'ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਫੌਜੀ ਜਬਰ ਨਾ ਕਰਨਾ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ—'
ਸੁਮਤਿਂ ਚ ਮਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਵਾਚ ਰਣਕਾਰਣੇ
—ਜੰਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਂ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਕੋ ਬਾਲੋ ਹਯਮਾਹਰਤ੍ । ਯੇਨ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਲਂ ਵਾਰਿਧਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ, ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ?'
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਮਹਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਤ੍ਰ ਵਾਸੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪਰਤਾਪਨ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਲਕ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ।'
ਇਂਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਰਮਮਰ੍षੀ ਹਯਮਾਹਰਤ੍ । ਪੁਰਾਰਿਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾ ਵਾਹਂ ਤਵ ਕਃ ਸਮੁਪਾਹਰੇਤ੍
'ਇਹ ਘੋੜਾ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਜੀਵ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਸਕਦਾ?'
ਕਾਲਜਿਦ੍ਯੇਨ ਨਾਸ਼ਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਰਾਜ ਗਂਤਾ ਕਃ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ਯਤਃ
'ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲਜਿਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਮੌਤ ਦਿੱਤੀ—ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਪੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜਾ ਸਕਦਾ?'
ਤ੍ਵਂ ਚ ਵੀਰੈਰ੍ਭਟੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਜਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕृਂਤਨ
'ਤੂੰ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਜੀਵਿਤਂ ਵੀਰਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਤੁਕਾਰ੍ਥਿਨੇ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਾਯ ਮਤਂ ਮੇ ਤ੍ਵਿਦਮਾਦृਤਮ੍
'ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਜੀਵਦੇ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਰਾਏ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵੀਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ । ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯਾਤ ਯੂਯਮਾਯਾਮਿ ਪृष੍ਠਤਃ
ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵੀਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਲਵੋ ਬਲੀ । ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਦृਢਂ ਗੁਣਪੂਰਿਤਮ੍
ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਵੀਰ ਤੁਰਕੇ ਜਿਥੇ ਲਵ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਤਣਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਯਾਤਂ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਵੀਰਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ । ਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਬਿਭ੍ਯੇਲਵੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ذਰہ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਲਵਃ ਸਿਂਹ ਇਵੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮृਗਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾऽਖਿਲਾਨ੍ਭਟਾਨ੍ । ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਰੋषਾਚ੍ਛਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਲਵ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਕਾਇਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰੋषੇਣ ਪੂਰਿਤਾਃ । ਵੀਰਂ ਬਾਲਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਂਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਲਵ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਵੀਰਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਿਭਿਃ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਲਵੋ ਜਵੇਨ ਸਂਧਾਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਰੋषਪ੍ਰਪੂਰਿਤਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਕਾ ਲਏ।
ਭ੍ਰਮਿਰਾਦ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯੁਤਸਂਖ੍ਯਯਾ । ਤृਤੀਯਾਯੁਤਯੁਗ੍ਮੇਨ ਤੁਰੀਯਾਯੁਤਪਂਚਭਿਃ
ਪਹਿਲਾ ਘੇਰਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ, ਤੀਜਾ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ।
ਪਂਚਮੀ ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਧਾਨਾਂ षष੍ਠੀ ਯੋਧਾਯੁਤਾਧਿਕੈਃ । ਸਪ੍ਤਮੀ ਲਕ੍ਸ਼ਯੁਗ੍ਮੇਨ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭ੍ਰਮਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਪੰਜਵਾਂ ਘੇਰਾ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਛੇਵਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਦਾ, ਸੱਤਵਾਂ ਘੇਰਾ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਘੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯੇ ਲਵੋ ਭ੍ਰਮਿਵ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਸ ਚਰਨ੍ਵਹ੍ਨਿਵਤ੍ਤਦਾ । ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਭ੍ਰਮਿਕਾਰਕਾਨ੍
ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਲਵ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਲਦਿਆਂ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜੋ ਘੇਰੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕਾਚਿਤ੍ਖਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ਚ ਕੁਂਤਲੈਃ । ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਪਰਿਘੈਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਿਰ੍ਭਗ੍ਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਕੁਝ ਘੇਰੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਘੇਰੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਘੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲਵ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭ੍ਰਮਿਭਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਰਰਾਜ ਸ ਕੁਸ਼ਾਨੁਜਃ । ਮੇਘਵृਂਦਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਸ਼ਰਦਾਗਮੇ
ਸੱਤ ਘੇਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਵ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਚੰਨ।
ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਯੋਧਾਨ੍ਭਿਂਦਨ੍ਗਜਕਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਛਿਂਦਞ੍ਛਿਰਾਂਸਿ ਵੀਰਾਣਾਂ ਚਕ੍ਰਭ੍ਰੂਣਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਵੀ ਟੁੱਟੀਆਂ।
ਅਨੇਕੇ ਪਤਿਤਾ ਵੀਰਾ ਲਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਮੁਮੁਹੁਃ ਸਮਰੇऽਥਾਨ੍ਯੇ ਨष੍ਟਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸੁਕਾਤਰਾਃ
ਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਈ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਲਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੀਰੋ ਰਣੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਫੌਜ ਜਦੋਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਂ ਦਾ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਵਦਨ੍ਰੋषਪੂਰਿਤਲੋਚਨਃ । ਰਥੇ ਸੁਹਯਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਪ੍ਰਾਯਾਲ੍ਲਵਂ ਬਲੀ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!' ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਲਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਲਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਿष੍ਠ ਦਤ੍ਤੇ ਮਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਥੇ ਸੁਹਯਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਲਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰੁਕੋ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪਦਾਤਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮਥਾਹਵੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਥੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇऽਹਂ ਭਵਤਾ ਸਹ । ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸੌ ਲਵਃ ਪੁष੍ਕਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਰਣੇ । ਤਦਾ ਮੇ ਪਾਪਮੇਵ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਯਃ ਸਂਦਿਗ੍ਧ ਏਵ ਹਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਸੰਦੇਹੀ ਤੇ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਨ ਵਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੀਰ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਪਰਾਯਣਾਃ । ਵਯਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਰਤਾਃ
'ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਤੇ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਦ੍ਰਥਂ ਕੋਪਾਦ੍ਭਨਜ੍ਮਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਭਵਾਨ੍ । ਪਾਦਚਾਰੀ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਪੈਦਲ ਜਵਾਂਮਰਦ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਪੁष੍ਕਲੋ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਰ੍ਮਧੈਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਿਸਿਸ੍ਮਾਯ ਚਿਰਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿਰ ਤੱਕ ਹੈਰਾਨ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਮਾਤ੍ਤਧਨੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਵਃ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਾਪਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣਿਸ੍ਥਂ ਸ਼ਰਸਂਧਾਨਮਾਚਰਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।