ਕੇषਾਂ ਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਨਾਸਾਸ਼੍ਚ ਕੇषਾਂ ਕਵਚਕੁਂਡਲੇ । ਏਵਂ ਤੁ ਕਦਨਂ ਜਾਤਂ ਸੇਨਾਨ੍ਯਾਂ ਪਤਿਤੇ ਰਣੇ
ਕੁਝ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਵੱਢੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਤਲ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਵੀਰਾ ਨ ਕੇਚਿਜ੍ਜੀਵਿਤਾਸ੍ਤਤਃ । ਲਵੋ ਜਯਂ ਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਰਿਵृਂਦਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ
ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕੋਈ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਲਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨ੍ਯਾਗਮਨਸ਼ਂਕਾਯਾਂ ਮਨਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਵੈਕ੍ਸ਼ਤ । ਕੇਚਿਦੁਰ੍ਵਰਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਨ ਰਣੇ ਮृਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਹੋਰ ਹਮਲੇ ਦੀ ਆਸ਼ੰਕਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚੌਕਸ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲੀ; ਕੁਝ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸਵਿਧੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਂਸਿਤੁਂ ਵृਤ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਅਜੋਕੇ ਵਾਕਿਆ ਦੀ ਖਬਰ ਦੇਣ ਲਈ; ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਜਿਨ੍ਨਿਧਨਂ ਬਾਲਾਚ੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰਿ ਰਣੋਦ੍ਯਮਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ
ਕਾਲਜਿਤ ਦੀ ਮੌਤ ਇਕ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਸਨ੍ਰੋषਾਦ੍ਦਸ਼ਨ੍ਦਂਤਾਨ੍ਬਾਲਗ੍ਰਾਹ ਹਯਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਰੇ ਵੀਰਾਃ ਕਿਂ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਯੂਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਛਲਗ੍ਰਹਾਃ
ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੁੰਡੇ ਵਲੋਂ ਘੋੜਾ ਫੜਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦਸ-ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ: 'ਓ ਵੀਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂ ਠੱਗ ਹੋ?'
ਕਿਂ ਵਾ ਵੈਕਲ੍ਯਮਾਯਾਤਂ ਕਾਲਜਿਨ੍ਮਰਣਂ ਕਥਮ੍ । ਯਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵੈਰਿਵृਂਦਾਨਾਂ ਦਾਰੁਣਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
'ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆ ਗਈ? ਕਾਲਜਿਤ ਕਿਵੇਂ ਮਰ ਗਿਆ? ਉਹ ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜੇਤੂ ਸੀ—'
ਤਂ ਕਥਂ ਬਾਲਕੋ ਜੀਯਾਦ੍ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਸृਕ੍ਪ੍ਲੁਤਾਃ
'ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਮੁੰਡਾ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣੇ ਔਖਾ ਸੀ? ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:'
ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਦਮਤ੍ਤਾਦਿ ਨ ਚ੍ਛਲੋ ਨ ਚ ਦੇਵਨਮ੍ । ਕਾਲਜਿਨ੍ਮਰਣਂ ਸਤ੍ਯਂ ਲਵਾਜ੍ਜਾਨੀਹਿ ਭੂਪਤੇ
'ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਨਾ ਠੱਗੀ, ਨਾ ਭਟਕਣਾ; ਕਾਲਜਿਤ ਦੀ ਮੌਤ ਸੱਚ ਹੈ, ਰਾਜਾ—ਇਹ ਲਵ ਤੋਂ ਜਾਣ ਲੈ।'
ਬਲਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਮਥਿਤਂ ਬਾਲੇਨਾਤੁਲਸ਼ੌਂਡਿਨਾ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਯੇ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਨृਵਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਉਸ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਜੋ ਅੱਗੇ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਆਖੋ।'
ਬਾਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਰੋਤੁ ਬਲਸਾਹਸਮ੍ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ ਤਦਾ
'ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਫੌਜੀ ਜਬਰ ਨਾ ਕਰਨਾ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ—'
ਸੁਮਤਿਂ ਚ ਮਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਵਾਚ ਰਣਕਾਰਣੇ
—ਜੰਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਂ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਕੋ ਬਾਲੋ ਹਯਮਾਹਰਤ੍ । ਯੇਨ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਲਂ ਵਾਰਿਧਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ, ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ?'
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਮਹਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਤ੍ਰ ਵਾਸੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪਰਤਾਪਨ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਲਕ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ।'
ਇਂਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਰਮਮਰ੍षੀ ਹਯਮਾਹਰਤ੍ । ਪੁਰਾਰਿਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾ ਵਾਹਂ ਤਵ ਕਃ ਸਮੁਪਾਹਰੇਤ੍
'ਇਹ ਘੋੜਾ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਜੀਵ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਸਕਦਾ?'
ਕਾਲਜਿਦ੍ਯੇਨ ਨਾਸ਼ਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਰਾਜ ਗਂਤਾ ਕਃ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ਯਤਃ
'ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲਜਿਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਮੌਤ ਦਿੱਤੀ—ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਪੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜਾ ਸਕਦਾ?'
ਤ੍ਵਂ ਚ ਵੀਰੈਰ੍ਭਟੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਜਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕृਂਤਨ
'ਤੂੰ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਜੀਵਿਤਂ ਵੀਰਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਤੁਕਾਰ੍ਥਿਨੇ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਾਯ ਮਤਂ ਮੇ ਤ੍ਵਿਦਮਾਦृਤਮ੍
'ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਜੀਵਦੇ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਰਾਏ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵੀਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ । ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯਾਤ ਯੂਯਮਾਯਾਮਿ ਪृष੍ਠਤਃ
ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵੀਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਲਵੋ ਬਲੀ । ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਦृਢਂ ਗੁਣਪੂਰਿਤਮ੍
ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਵੀਰ ਤੁਰਕੇ ਜਿਥੇ ਲਵ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਤਣਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਯਾਤਂ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਵੀਰਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ । ਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਬਿਭ੍ਯੇਲਵੇਨ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ذਰہ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਲਵਃ ਸਿਂਹ ਇਵੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮृਗਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾऽਖਿਲਾਨ੍ਭਟਾਨ੍ । ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਰੋषਾਚ੍ਛਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਲਵ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਕਾਇਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰੋषੇਣ ਪੂਰਿਤਾਃ । ਵੀਰਂ ਬਾਲਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਂਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਲਵ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਵੀਰਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਿਭਿਃ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਲਵੋ ਜਵੇਨ ਸਂਧਾਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਰੋषਪ੍ਰਪੂਰਿਤਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਕਾ ਲਏ।
ਭ੍ਰਮਿਰਾਦ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯੁਤਸਂਖ੍ਯਯਾ । ਤृਤੀਯਾਯੁਤਯੁਗ੍ਮੇਨ ਤੁਰੀਯਾਯੁਤਪਂਚਭਿਃ
ਪਹਿਲਾ ਘੇਰਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ, ਤੀਜਾ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ।
ਪਂਚਮੀ ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਧਾਨਾਂ षष੍ਠੀ ਯੋਧਾਯੁਤਾਧਿਕੈਃ । ਸਪ੍ਤਮੀ ਲਕ੍ਸ਼ਯੁਗ੍ਮੇਨ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭ੍ਰਮਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਪੰਜਵਾਂ ਘੇਰਾ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਛੇਵਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਦਾ, ਸੱਤਵਾਂ ਘੇਰਾ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਘੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯੇ ਲਵੋ ਭ੍ਰਮਿਵ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਸ ਚਰਨ੍ਵਹ੍ਨਿਵਤ੍ਤਦਾ । ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਭ੍ਰਮਿਕਾਰਕਾਨ੍
ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਲਵ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਲਦਿਆਂ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜੋ ਘੇਰੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕਾਚਿਤ੍ਖਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ਚ ਕੁਂਤਲੈਃ । ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਪਰਿਘੈਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਿਰ੍ਭਗ੍ਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਕੁਝ ਘੇਰੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਘੇਰੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਘੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲਵ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭ੍ਰਮਿਭਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਰਰਾਜ ਸ ਕੁਸ਼ਾਨੁਜਃ । ਮੇਘਵृਂਦਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਸ਼ਰਦਾਗਮੇ
ਸੱਤ ਘੇਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਵ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਚੰਨ।
ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਯੋਧਾਨ੍ਭਿਂਦਨ੍ਗਜਕਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਛਿਂਦਞ੍ਛਿਰਾਂਸਿ ਵੀਰਾਣਾਂ ਚਕ੍ਰਭ੍ਰੂਣਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਵਾਂਮਰਦਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਵੀ ਟੁੱਟੀਆਂ।