ਪ੍ਰਸੇਨ ਉਵਾਚ- ਭਾਰਾਨष੍ਟਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਵਤੇ ਮਣਿਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਸ੍ਯ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਮਂਤਾਖ੍ਯਮਿਦਂ ਮਯਾ
ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਹ ਮਣਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਆਮੰਤਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਮੁਵਾਸ ਹ । ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਯਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯਦੂਤ੍ਤਮੈਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸੇਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਵੈ ਮृਗਾਨ੍ਹਂਤੁਮਨੁਯਾਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਸ਼ੂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ।
ਏਕ ਏਵ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਦੂਰਮਾਗਤਃ । ਤਂ ਸਿਂਹੋ ਦृष੍ਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਂ ਜਹਾਰ ਸਃ
ਪ੍ਰਸੇਨ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਣਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸਿਂਹਂ ਜਾਂਬਬਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਮਣਿਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਬਿਲਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਬਹਾਦੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਿੰਘ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤਂਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਹਾਨੁਗਃ । ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮੁਦਿਤਂ ਚਂਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੌਥੀ ਰਾਤ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਜਨਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਗੋਵਿਂਦੋ ਮृਗਵ੍ਯਾਜੇਨ ਕਾਨਨੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਭਾਣੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਯਮਂਤਕਂ ਮਣਿਵਰਮਗ੍ਰਹੀਦਵਿਸ਼ਂਕਯਾ । ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਜਨਭਾषਿਤਮ੍
'ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੱਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।' ਇਹ ਗੱਲ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰੀ—
ਅਜ੍ਞਲੋਕਭਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯਦੁਭਿਰ੍ਗਹਨਂ ਯਯੌ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਿਂਹੇਨ ਨਿਹਤਂ ਵਨੇ
ਅਣਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭੈ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਲਬ੍ਧਾਤ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍ । ਏਕਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਥਾਂ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਬਿਲਂ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਿਸ਼ਂਕਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾ ਮਣਿਵਰਦ੍ਯੋਤਿਤੇ ਵਿਮਲੇ ਗृਹੇ
ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੰਦੇਹੀ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੁੱਚਾ ਘਰ ਸੀ—
ਸੁਤਂ ਜਾਂਬਵਤੋ ਧਾਤ੍ਰੀ ਦੋਲਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਲੀਲਯਾ । ਦੋਲਾਮੁਖੇ ਮਣਿਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਦੋਲਯਨ੍ਗਾਯਤੀ ਮੁਦਾ
ਜਾਂਬਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਦਾਈ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਝੂਲੇ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਝੂਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਮਣੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਝੂਲਾ ਝੁਲਾ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹੋ ਜਾਂਬਵਤਾ ਹਤਃ । ਸੁਕੁਮਾਰਕ ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਂਤਕਃ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘ ਜਾਂਬਵਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। 'ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਨਾ ਰੋਵੀਂ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸ਼੍ਯਾਮੰਤਕ ਹੈ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਥ ਸ਼ਂਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਤ੍ਰ ਜਾਂਬਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜਾਂਬਵਾਨ ਉਥੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਂ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਕੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬਲਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਤਥਾਤ੍ਮਬਲਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਚਨਂ ਬੁਬੁਧੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਘਟਦੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰ ਲਈ।
ਸੋऽਯਂ ਰਾਮੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋऽਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਤ੍ਰਾਣਾਯ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਸ ਆਗਤੋ ਮਮ ਸ੍ਵਾਮੀ ਦਾਤੁਂ ਮਮ ਮਨੋਰਥਮ੍
'ਇਹ ਰਾਮ ਆਪ ਹੀ ਹਨ, ਜੋ ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਆ ਗਏ ਹਨ।'
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਥ ऋਕ੍ਸ਼ੇਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਰਣਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ । ਪ੍ਰਾਂਜਲਿ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਂਦਂ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?'
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਕਦਨਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਪ੍ਰੋਚੇ ਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤੀਰਿਤਃ
ਲੜਾਈ ਰੋਕ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ।'
ਮਮਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਾਖ੍ਯਂ ਹृਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਨਿਰ੍ਭਯਃ । ਤਦ੍ਦੀਯਤਾਂ ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮੇ ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਧਮੇष੍ਯਸਿ
'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼੍ਯਾਮੰਤਕ ਨਾਂ ਮਣੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਮੇਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਾਨ੍ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਥ ਦਂਡਵਤ੍ । ਪਰਿਣੀਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਨਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂਬਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜਾਂਬਵਾਨੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਦਾਸੋऽਹਂ ਪੂਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਤਵ ਦੇਵਕਿਨਂਦਨ
'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ।'
ਦਤ੍ਤਵਾਨਸਿ ਗੋਵਿਂਦ ਕਦਨਂ ਪੂਰ੍ਵਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਮਯੇਦਂ ਕਦਨਂ ਮੋਹਾਦ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਰੁਣਾਕਰ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਇਹ ਲੜਾਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਕਰਾਈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯੇ ਪੀਠੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਵਿਨਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ।
ਸ਼ਾਰਦਾਬ੍ਜਨਿਭੌ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸ਼ੁਭਵਾਰਿਣਾ । ਮਧੁਪਰ੍ਕਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਦੂਦ੍ਵਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਏ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਜਾਂਬਵਤੀਂ ਨਾਮ ਕਨ੍ਯਾਂ ਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਲਾਵਣਯ ਵਾਲੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਾਂਬਵਤੀ ਸੀ, ਭੀ ਦਿੱਤੀ।
ਕਨ੍ਯਾਰਤ੍ਨਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਮਿਤੌਜਸੇ । ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਣਿਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਮਂਤਾਖ੍ਯਂ ਦਦੌ ਮਣਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸਯਮੰਤਕ ਨਾਮਾ ਮਣੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵੋਦ੍ਵਾਹ੍ਯ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਪਰਵੀਰਹਾ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਪਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਜਾਂਬਵਤੇ ਹਰਿਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂਬਵਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਨਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਾਂਬਵਤੀਂ ਮੁਦਾ । ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਬਿਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਦਦੌ ਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਾਖ੍ਯਂ ਯਦੂਤ੍ਤਮਃ । ਦੁਹਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਦੌਸੋऽਪਿ ਕਨ੍ਯਾਯੈ ਮਣਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ।