ਟਂਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵੀਰਾਨਾਕਂਪਯਨ੍ਹृਦਿ । ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀਂ ਮਾਤਰਂ ਲਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਵ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ। ਲਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਮੀਕਿ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਪਹਾਰਿਣਃ । ਕਾਲਜਿਤ੍ਸ੍ਵਧਨੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਯਂ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਕਾਲਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਜਵਨੋ ਲਵਂ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਤਦ੍ਬਾਣਾਞ੍ਛਤਧਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵੇਗਾਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨੁਜਃ
ਜਵਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਲਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਕੁਸ਼ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਵਿਰਥਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਸੁਭਿਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਵਿਰਥੋ ਗਜਮਾਨੀਤਮਾਰੁਰੋਹ ਭਟੈਰ੍ਨਿਜੈਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਗਜਾਰੂਢਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਧਨੁषੋਗਤੈਃ
ਹਾਥੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਸੱਤ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਦਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ—
ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਹਸਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਿਪੁਗਣਾਞ੍ਜਯੀ । ਕਾਲਜਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਸਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਕਾਲਜਿਤ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਦਾਂ ਮੁਮੋਚ ਮਹਤੀਂ ਮਹਾਯਸ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਆਪਤਂਤੀਂ ਗਦਾਂ ਵੇਗਾਦ੍ਭਾਰਾਯੁਤਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ।
ਤ੍ਰਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਃ ਸਕੁਸ਼ਾਨੁਜਃ । ਪਰਿਘਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਘੋਰਂ ਵੈਰਿਪ੍ਰਾਣਹਰੋਦਿਤਮ੍
ਕੁਸ਼ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਤੀਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਲੋਹੀ ਲਾਠ ਸੁੱਟੀ।
ਮੁਕ੍ਤਂ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਲਵਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਿਘਂ ਘੋਰਂ ਕੋਪਾਦਾਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਲਵ ਨੇ ਫਿਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਲਾਠ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲਾਠ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਗਜੋਪਸ੍ਥੇ ਸਮਾਰੂਢਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਹ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਂਡਾਂ ਖਡ੍ਗੇਨ ਦਂਤਿਨਃ
ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਦਂਤਯੋਸ਼੍ਚਰਣੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਹ ਗਜਮਸ੍ਤਕੇ । ਮੁਕੁਟਂ ਸ਼ਤਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਵਚਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਸਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮਕੁਟ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਪਾਤਿਤਃ ਸ ਗਜੋਪਸ੍ਥਾਤ੍ਸੇਨਾਨੀਃ ਕੁਪਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਨੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਹृਦਯੇ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਨਾ । ਸ ਆਹਤੋ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਮੁੱਕਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਾਤਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਮੁਮੋਚ ਹृਦਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਂਡਲੀਕृਤਧਨ੍ਵਵਾਨ੍ । ਸ ਰਰਾਜ ਰਣੋਪਾਂਤੇ ਕੁਂਡਲੀਕृਤ ਚਾਪਵਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਗੋਲ ਕਰ ਕੇ। ਜੰਗ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਗੋਲ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਬਿਭ੍ਰਦਭੇਦ੍ਯਂ ਸ਼ਰਕੋਟਿਭਿਃ । ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸਾਯਕੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਂ ਹਂਤੁਂ ਖਡ੍ਗਮਾਦਦੇ
ਅਟੱਲ ਸਿਰਤੋਪ ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਰਨ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਸ਼ਨ੍ਰੋषਾਤ੍ਸ੍ਵਦਸ਼ਨਾਨ੍ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨੁਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਲਵਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਆਉਣ ਲੱਗਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੁਜਮਧ੍ਯਂ ਤੁ ਸ ਖਡ੍ਗਃ ਪਾਣਿਰਾਪਤਤ੍ । ਛਿਨ੍ਨਂ ਖਡ੍ਗਧਰਂ ਹਸ੍ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਪਾਚ੍ਚਮੂਪਤਿਃ
ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹਥੇਲੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਆਪਣਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੱਥ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਾਮੇਨ ਗਦਯਾ ਹਂਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਮ ਭੁਜੇਨ ਤਮ੍ । ਸੋऽਪਿ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਭੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਂਗਦਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸਾਯਕੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਪਸ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਗਦਾ ਮਾਰਣ ਆਇਆ, ਪਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਵੀਰਃ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਮਹਨਲ੍ਲਵਮ੍ । ਲਵਃ ਪਾਦਾਹਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਚਚਾਲ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਤਦ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਲਵ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਰਜਾਹਤੋ ਦ੍ਵਿਪ ਇਵ ਚਰਣਚ੍ਛੇਦਨਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍ । ਤਦਾਪਿ ਤਂ ਮੌਲਿਨਾਸੌ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮੌਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਦਾ ਲਵਸ਼੍ਚਮੂਨਾਥਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋऽਧਿਪੌਰੁषਮ੍ । ਕਰਵਾਲਂ ਸਮਾਦਾਯ ਕਰੇ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍
ਤਦ ਲਵ ਨੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ।
ਅਚ੍ਛਿਨਚ੍ਛਿਰ ਏਤਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਕੁਟਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਚ੍ਚਮੂਨਾਥੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਉਹ ਨੇ ਉਸਦਾ ਵੱਡੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸੈਨਾਪਤੀ ਡਿੱਗਣ ਤੇ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਸੈਨਿਕਾਃ ਪਰਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲਵਂ ਹਂਤੁਂ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਲਵਸ੍ਤਾਨ੍ਸ੍ਵਸ਼ਰਾਘਾਤੈਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਨ੍ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਸੈਨਿਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ, ਪਰ ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨਾਭਿਨ੍ਨਾਂਗਕਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਤਾ ਕੇਚਿਦ੍ਰਣਾਂਗਣਾਤ੍ । ਸ ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਖਿਲਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਵਿਜਗਾਹ ਚਮੂਂ ਮੁਦਾ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਰਾਹ ਇਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਲਯੇ ਸੁਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਗਜਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਜਾਤਾ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਃ ਪੂਰਿਤਾ ਮਹੀ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵਾਰਾਹ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਹਾਥੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਦੁਰ੍ਗਮਾਭੂਦ੍ਭਟਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਾਂ ਪਰ੍ਵਤੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪृਤਾ ਯਥਾ । ਅਸ਼੍ਵਾਃ ਕਨਕਪਲ੍ਯਾਣਾ ਰੁਚਿਰਾਰਤ੍ਨਰਾਜਿਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਅਸਧਾਰਣ ਹੋ ਗਈ। ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਲਾਗੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਅਪਤਨ੍ਰੁਧਿਰਾਪ੍ਲੁष੍ਟੇ ਹ੍ਰਦੇ ਬਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਰਥਿਨਃ ਕਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥ ਧਨੁਰ੍ਦਂਡਸੁਸ਼ੋਭਿਨਃ
ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਝੀਲ ਵਿਚ ਫੌਜ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜੋ ਬੜੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਰਥੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾ ਇਵ ਵੈ ਸੁਰਾਃ । ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰ ਭ੍ਰਮਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਰਥ ਦੇ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੱਬੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਭਟਕਦੀ ਲਕshmi ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵੀਰਾ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਸਰਿਦ੍ਧਯਮਸ੍ਤਕਕਚ੍ਛਪਾ
ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਵੀਰ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ, ਸਿਰ ਕਛੂਆ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ।
ਮਹਾਪ੍ਰਵਾਹਲਲਿਤਾ ਵੈਰਿਣਾਂ ਭਯਕਾਰਿਕਾ । ਕੇषਾਂਚਿਦ੍ਬਾਹਵਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਕੇषਾਂ ਪਾਦਾ ਵਿਕਰ੍ਤਿਤਾ
ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ। ਕੁਝ ਦੇ ਬਾਂਹ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਪੈਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ।