ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨਾ ਚ ਧਨੁषੀ ਦਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸੁਭੂषਿਤੇ । ਅਭੇਦ੍ਯੇ ਸਗੁਣੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਵੈਰਿਵृਂਦਵਿਦਾਰਣੇ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਇषੁਧੀ ਬਾਣਸਂਪੂਰ੍ਣੌ ਅਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕਰਵਾਲਕੇ । ਚਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭੇਦ੍ਯਾਨਿ ਦਦੌ ਜਾਨਕ੍ਯਾਤ੍ਮਜਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਣਖਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੂਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਡਾਲੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਧਨੁਰ੍ਧਰੌ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗਾਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਦਾ । ਚਰਂਤੌ ਤਤ੍ਰ ਰੇਜਾਤੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ ਸ਼ੋਭਨੌ
ਧਨੁਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਵੇਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋ ਭਾਈ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ।
ਜਾਨਕੀ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰੌ ਵਰੌ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਿਰਹੋਦ੍ਭਵਮਤ੍ਯਜਤ੍
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਾਲੀ ਚੁੱਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਜਾਨਕ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸਂਭਵਃ । ਅਤਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵੀਰਬਾਹੁਵਿਕृਂਤਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇਰੀਆਂ ਸੁਣਾਇਆ; ਹੁਣ ਵੀਰਬਾਹੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਨਿਜਵੀਰਾਣਾਂ ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਬਾਹੂਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਸੁਕੁਪਿਤੋ ਰੋषਸਂਦਂਸ਼ਿਤਾਧਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੇਨ ਵੀਰੇਣ ਵੋ ਬਾਹੁਕृਂਤਨਂ ਸਮਕਾਰਿ ਭੋਃ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਬਾਹੂ ਕृਂਤਾਮਿ ਦੇਵਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਭਟਾਃ
'ਕਿਹੜੇ ਵੀਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ, ਹੇ ਸਿਪਾਹੀਓ? ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮਹਾਮੂਢੋ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਬਲਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
'ਉਹ ਮੂਰਖ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।'
ਸ ਕੁਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੀਰੋ ਹਯਃ ਕੁਤ੍ਰ ਮਨੋਰਮਃ । ਕੋ ਵਾऽਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸੁਪ੍ਤਸਰ੍ਪਾਨ੍ਮੂਢੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਫੜੇਗਾ?
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਵੀਰਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਂ ਬਾਲਕਂ ਸਮਸ਼ਂਸਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਯੋਧੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਵਜੋਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਲਕੇਨ ਹਯਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਵੈ ਕਾਲਜਿਤਮਾਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬੱਚੇ ਵੱਲੋਂ ਘੋੜਾ ਫੜਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕਾਲਜਿਤ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ।
ਸੇਨਾਨੀਃ ਸਕਲਾਂ ਸੇਨਾਂ ਵ੍ਯੂਹਯਸ੍ਵ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਰਿਪੁਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਗਂਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸੈਨਾਪਤੀ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕਰ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਨਾਯਂ ਬਾਲੋ ਹਰਿਰ੍ਨੂਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਯਂਧਰਃ । ਅਥਵਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਦ੍ਧਯਾਪਹृਤ੍
ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਿਰਫ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕਦੇ ਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕਦਨਂ ਭਾਵਿਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਨੋ ਮਹਤ੍ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਚਰਿਤੈਃ ਖੇਲਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਭਯਧੀਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਪੱਕਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਨਿਡਰ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਮਨਮਤਾਬਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੈ ਰਿਪੁਦੁਰ੍ਜਯੈਃ । ਏਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯਪਃ
ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸਜ੍ਜੀਚਕਾਰ ਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਵ੍ਯੂਢਾਂ ਚਤੁਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਸਜ੍ਜਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਤੁਰਂਗਯੁਤਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਤਤੋ ਗਂਤੁਂ ਯਤ੍ਰ ਬਾਲੋ ਹਯਂਧਰਃ । ਸਾ ਚਚਾਲ ਤਦਾ ਸੇਨਾ ਚਤੁਰਂਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਾ ਘੋੜਾ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਓ। ਫੌਜ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਉਥੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਕਂਪਯਂਤੀ ਮਹੀਭਾਗਂ ਤ੍ਰਾਸਯਂਤੀ ਰਿਪੂਨ੍ਬਲਾਤ੍ । ਸੇਨਾਨੀਸ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਬਾਲਕਂ ਰਾਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਰਾਮਪ੍ਰਤਿਮਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍ । ਬਾਲ ਮੁਂਚ ਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਿਆਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਬੱਚੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਸੇਨਾਨੀਃ ਕਾਲਜਿਨ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਾ ਮੇ ਹृਦਿ ਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਭੂਪਤਿ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਲਜਿਤ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਜਾਗਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤਵ ਮੇ ਦੌਸ੍ਥ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਭਟਸ੍ਯ ਹਿ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਜਹਾਸ ਕਿਂਚਿਦਾਕੋਪਾਦੁਵਾਚ ਚ ਵਚੋਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਮੁਕ੍ਤੋਸਿ ਤਂ ਰਾਮਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਹਯਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਘੋੜਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਬਿਭੇਮਿ ਨੋ ਸ਼ੂਰ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਨਯਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਮਮਾਤ੍ਰ ਗਣਨਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਃ ਕੋਟਯੋ ਯਦਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਯੋਧੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚਤੁਰਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੱਖਾਂ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਮਾਤृਪਾਦਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੂਲੀਭੂਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਾਲਜਿਤ੍ਤਵ ਯਨ੍ਨਾਮ ਮਾਤ੍ਰਾਕਾਰਿ ਮਨੋਜ੍ਞਯਾ
ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਾਲਜਿਤ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਮਾਂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਪਕ੍ਵਬਿਂਬਫਲਸ੍ਯੇਵ ਵਰ੍ਣਤੋ ਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯਤਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਧੁਨਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਨਾਮਬਲਚਿਹ੍ਨਿਤਃ
ਪੱਕੇ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨਾਮ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੋਸ਼ ਦਿਖਾ।
ਮਾਂ ਕਾਲਂ ਤਵ ਸਂਜਿਤ੍ਯ ਸਤ੍ਯਨਾਮਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਪਵਿਨਾਤੁਲ੍ਯੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸੁਭਟਸ਼ੇਖਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਮ 'ਕਾਲਜਿਤ' ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰੇਗਾ। ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਸਿਪਾਹੀ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਗਿਆ।
ਚੁਕੋਪ ਹृਦਯੇऽਤ੍ਯਤਂ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਪੁਨਃ । ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਕਿਂ ਨਾਮਾਸਿ ਚ ਬਾਲਕ । ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਲਂ ਵਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਬੱਚਿਆ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ, ਘਰ, ਚਲਣ-ਚਲਣ ਜਾਂ ਉਮਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਪਾਦਚਾਰਂ ਰਥਸ੍ਥੋऽਹਮਧਰ੍ਮੇਣ ਕਥਂ ਜਯੇ । ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਕੁਲੇਨ ਕਿਂ ਚ ਸ਼ੀਲੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਾ ਸੁਮਨੋਹृਦਾ । ਲਵੋऽਹਂ ਲਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਰਿਪੁਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਅਚੰਗੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਲਈ ਘਰ, ਚਲਣ-ਚਲਣ ਜਾਂ ਨਾਮ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਮੈਂ ਲਵ ਹਾਂ, ਲਵ ਦਾ ਪੁੱਤ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਾਮਪਿ ਭਟਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਾਦਚਾਰਿਣਮ੍ । ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸ ਲਵੋ ਬਲੀ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਬਣਾਉਂਗਾ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਲਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।