ਜਪਂਤੀ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨਿਨਾਯ ਦਿਵਸਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਨਕੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ
ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਥੇ ਦਿਨ ਰਾਮ ਰਾਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਕਾਲੇ ਸਾਸੂਤ ਪੂਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਮਨੋਹਰਵਪੁਰ੍ਧਰੌ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ ਜਾਨਕੀ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋ ਭਾਈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨਿਰ੍ਹृष੍ਟੋ ਜਾਨਕ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸਂਭਵਮ੍ । ਚਕਾਰ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਮੁਨਿਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਾਚਰਤ੍ । ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਪੁਤ੍ਰਯੋਰਾਖ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ੋ ਲਵ ਇਤਿ ਸ੍ਫੁਟਾ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਲਈ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਰੱਖੇ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਰਜਾ ਮਂਗਲਂ ਤਦ੍ਯਥਾਚਰਤ੍ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਹृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਥੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਨਕੀ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਲਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੈਨਿਕਃ । ਆਗਮਚ੍ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਸ੍ਯ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰ੍ਨਿਸ਼ਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਲਵਣ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਤਦਾ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨਾ ਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਰਘੁਨਾਯਕਮ੍ । ਮਾ ਸ਼ਂਸ ਜਾਨਕੀਪੁਤ੍ਰੌ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਰਃ
ਫਿਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨੇਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।'
ਜਾਨਕੀਪੁਤ੍ਰਕੌ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧਾਤੇ ਮਨੋਰਮੌ । ਕਂਦਮੂਲਫਲੈਃ ਪੁष੍ਟੌ ਵ੍ਯਦਧਾਦੁਨ੍ਮਦੌ ਵਰੌ
ਉਥੇ, ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜੜਾਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਕੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਲ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ-ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ ਵੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪ੍ਰਤਿਪਦਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਸੁਮਨੋਹਰੌ । ਕਾਲੇਨ ਸਂਸ੍ਕृਤੌ ਜਾਤਾਵੁਪਨੀਤੌ ਮਨੋਹਰੌ
ਚੰਦ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਉਪਨਯਨ ਹੋਏ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ।
ਉਪਨੀਯਮੁਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਸਾਂਗਮਧ੍ਯਾਪਯਤ੍ਸੁਤੌ । ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਰਾਮਾਯਣਮਪਾਠਯਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਧਨੁਰਵੈਦ ਦਾ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਤੇ ਰਾਮਾਯਣ ਵੀ ਸਿਖਾਈ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨਾ ਚ ਧਨੁषੀ ਦਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸੁਭੂषਿਤੇ । ਅਭੇਦ੍ਯੇ ਸਗੁਣੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਵੈਰਿਵृਂਦਵਿਦਾਰਣੇ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਇषੁਧੀ ਬਾਣਸਂਪੂਰ੍ਣੌ ਅਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕਰਵਾਲਕੇ । ਚਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭੇਦ੍ਯਾਨਿ ਦਦੌ ਜਾਨਕ੍ਯਾਤ੍ਮਜਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਣਖਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੂਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਡਾਲੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਧਨੁਰ੍ਧਰੌ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗਾਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਦਾ । ਚਰਂਤੌ ਤਤ੍ਰ ਰੇਜਾਤੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ ਸ਼ੋਭਨੌ
ਧਨੁਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਵੇਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋ ਭਾਈ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ।
ਜਾਨਕੀ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰੌ ਵਰੌ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਿਰਹੋਦ੍ਭਵਮਤ੍ਯਜਤ੍
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਾਲੀ ਚੁੱਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਜਾਨਕ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸਂਭਵਃ । ਅਤਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵੀਰਬਾਹੁਵਿਕृਂਤਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇਰੀਆਂ ਸੁਣਾਇਆ; ਹੁਣ ਵੀਰਬਾਹੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਨਿਜਵੀਰਾਣਾਂ ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਬਾਹੂਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਸੁਕੁਪਿਤੋ ਰੋषਸਂਦਂਸ਼ਿਤਾਧਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੇਨ ਵੀਰੇਣ ਵੋ ਬਾਹੁਕृਂਤਨਂ ਸਮਕਾਰਿ ਭੋਃ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਬਾਹੂ ਕृਂਤਾਮਿ ਦੇਵਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਭਟਾਃ
'ਕਿਹੜੇ ਵੀਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ, ਹੇ ਸਿਪਾਹੀਓ? ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮਹਾਮੂਢੋ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਬਲਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
'ਉਹ ਮੂਰਖ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।'
ਸ ਕੁਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੀਰੋ ਹਯਃ ਕੁਤ੍ਰ ਮਨੋਰਮਃ । ਕੋ ਵਾऽਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸੁਪ੍ਤਸਰ੍ਪਾਨ੍ਮੂਢੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਫੜੇਗਾ?
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਵੀਰਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਂ ਬਾਲਕਂ ਸਮਸ਼ਂਸਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਯੋਧੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਵਜੋਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਲਕੇਨ ਹਯਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਵੈ ਕਾਲਜਿਤਮਾਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬੱਚੇ ਵੱਲੋਂ ਘੋੜਾ ਫੜਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕਾਲਜਿਤ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ।
ਸੇਨਾਨੀਃ ਸਕਲਾਂ ਸੇਨਾਂ ਵ੍ਯੂਹਯਸ੍ਵ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਰਿਪੁਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਗਂਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸੈਨਾਪਤੀ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕਰ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਨਾਯਂ ਬਾਲੋ ਹਰਿਰ੍ਨੂਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਯਂਧਰਃ । ਅਥਵਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਦ੍ਧਯਾਪਹृਤ੍
ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਿਰਫ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕਦੇ ਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕਦਨਂ ਭਾਵਿਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਨੋ ਮਹਤ੍ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਚਰਿਤੈਃ ਖੇਲਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਭਯਧੀਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਪੱਕਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਨਿਡਰ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਮਨਮਤਾਬਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੈ ਰਿਪੁਦੁਰ੍ਜਯੈਃ । ਏਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯਪਃ
ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸਜ੍ਜੀਚਕਾਰ ਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਵ੍ਯੂਢਾਂ ਚਤੁਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਸਜ੍ਜਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਤੁਰਂਗਯੁਤਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਤਤੋ ਗਂਤੁਂ ਯਤ੍ਰ ਬਾਲੋ ਹਯਂਧਰਃ । ਸਾ ਚਚਾਲ ਤਦਾ ਸੇਨਾ ਚਤੁਰਂਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਾ ਘੋੜਾ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਓ। ਫੌਜ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਉਥੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਕਂਪਯਂਤੀ ਮਹੀਭਾਗਂ ਤ੍ਰਾਸਯਂਤੀ ਰਿਪੂਨ੍ਬਲਾਤ੍ । ਸੇਨਾਨੀਸ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਬਾਲਕਂ ਰਾਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਰਾਮਪ੍ਰਤਿਮਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍ । ਬਾਲ ਮੁਂਚ ਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਿਆਣੀ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਬੱਚੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਸੇਨਾਨੀਃ ਕਾਲਜਿਨ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਦਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਾ ਮੇ ਹृਦਿ ਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਭੂਪਤਿ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਲਜਿਤ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਜਾਗਦੀ ਹੈ।