ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਂ ਮਾਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ ਗੁਰੁਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਦੁਃਖਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਵੈਦੇਹਿ ਹ੍ਯਾਗਚ੍ਛ ਮਮ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਵਾਲਮੀਕਿ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਾਣ। ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ।'
ਭਿਨ੍ਨਸ੍ਥਾਨੇ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਜਾਨੀਹਿ ਪਤਿਦੇਵਤੇ । ਈਦृਸ਼ੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਮਮ ਰੋषੋਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਮਹੀਪਤੇਃ
'ਹੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਘਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੁੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਵਚਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਾਨਕੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਦੁਃਖਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰੁਵਦਨਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੁਖਮਵਾਪ ਸਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਂਸੂਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਃ ਸਾਂਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵੈਨਾਂ ਦੁਃਖਪੂਰਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਨਿਨਾਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਾਪਸੀਵृਨ੍ਦਪੂਰਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸਾ ਗਚ੍ਛਂਤੀ ਪृष੍ਠਤੋऽਸ੍ਯ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇਃ । ਰਰਾਜੇਂਦੋਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਵੈ ਤਾਰਕੇਵ ਮਨੋਹਰਾ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਲਮੀਕਿ, ਤਪ ਦੀ ਖਜਾਨਾ, ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵੀਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਨਿਪੂਰਿਤਮ੍ । ਤਾਪਸੀਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਚਖ੍ਯੌ ਜਾਨਕੀਂ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਮ੍
ਵਾਲਮੀਕਿ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਾਨਕੀ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਵੈਦੇਹੀ ਤਾਪਸੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਹृषਿਤਾਃ ਪਰਿਰਂਭਂ ਸਮਾਚਰਨ੍
ਵਿਦੇਹੀ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਮਿਲੀਆਂ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਨਿਜਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਪੋਨਿਧਿਃ । ਰਚ੍ਯਤਾਂ ਬਤ ਜਾਨਕ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾ ਮਨੋਰਮਾ
ਵਾਲਮੀਕਿ, ਤਪ ਦੀ ਖਜਾਨਾ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਾਨਕੀ ਲਈ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਓ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਃ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍ । ਵ੍ਯਰਚਨ੍ਪਤ੍ਰਕੈਃ ਸ਼ਾਲਾਂ ਦਾਰੁਭਿਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਣੀ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ।
ਤਤ੍ਰਾਵਸਦ੍ਧਿ ਵੈਦੇਹੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਃ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤੀ ਫਲਭਕ੍ਸ਼ਿਕਾ
ਉਥੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਜੋ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਸੀ, ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਸੀ।
ਜਪਂਤੀ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨਿਨਾਯ ਦਿਵਸਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਨਕੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ
ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਥੇ ਦਿਨ ਰਾਮ ਰਾਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਕਾਲੇ ਸਾਸੂਤ ਪੂਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਮਨੋਹਰਵਪੁਰ੍ਧਰੌ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ ਜਾਨਕੀ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋ ਭਾਈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨਿਰ੍ਹृष੍ਟੋ ਜਾਨਕ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸਂਭਵਮ੍ । ਚਕਾਰ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਮੁਨਿਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਾਚਰਤ੍ । ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਪੁਤ੍ਰਯੋਰਾਖ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ੋ ਲਵ ਇਤਿ ਸ੍ਫੁਟਾ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਲਈ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਰੱਖੇ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਰਜਾ ਮਂਗਲਂ ਤਦ੍ਯਥਾਚਰਤ੍ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਹृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਥੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਨਕੀ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਲਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੈਨਿਕਃ । ਆਗਮਚ੍ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਸ੍ਯ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰ੍ਨਿਸ਼ਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਲਵਣ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਤਦਾ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨਾ ਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਰਘੁਨਾਯਕਮ੍ । ਮਾ ਸ਼ਂਸ ਜਾਨਕੀਪੁਤ੍ਰੌ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਰਃ
ਫਿਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨੇਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।'
ਜਾਨਕੀਪੁਤ੍ਰਕੌ ਤਤ੍ਰ ਵਵृਧਾਤੇ ਮਨੋਰਮੌ । ਕਂਦਮੂਲਫਲੈਃ ਪੁष੍ਟੌ ਵ੍ਯਦਧਾਦੁਨ੍ਮਦੌ ਵਰੌ
ਉਥੇ, ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜੜਾਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਕੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਲ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ-ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ ਵੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪ੍ਰਤਿਪਦਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਸੁਮਨੋਹਰੌ । ਕਾਲੇਨ ਸਂਸ੍ਕृਤੌ ਜਾਤਾਵੁਪਨੀਤੌ ਮਨੋਹਰੌ
ਚੰਦ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਉਪਨਯਨ ਹੋਏ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ।
ਉਪਨੀਯਮੁਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਸਾਂਗਮਧ੍ਯਾਪਯਤ੍ਸੁਤੌ । ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਰਾਮਾਯਣਮਪਾਠਯਤ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਧਨੁਰਵੈਦ ਦਾ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਤੇ ਰਾਮਾਯਣ ਵੀ ਸਿਖਾਈ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨਾ ਚ ਧਨੁषੀ ਦਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸੁਭੂषਿਤੇ । ਅਭੇਦ੍ਯੇ ਸਗੁਣੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਵੈਰਿਵृਂਦਵਿਦਾਰਣੇ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਇषੁਧੀ ਬਾਣਸਂਪੂਰ੍ਣੌ ਅਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕਰਵਾਲਕੇ । ਚਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭੇਦ੍ਯਾਨਿ ਦਦੌ ਜਾਨਕ੍ਯਾਤ੍ਮਜਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਣਖਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੂਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਡਾਲੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਧਨੁਰ੍ਧਰੌ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗਾਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਦਾ । ਚਰਂਤੌ ਤਤ੍ਰ ਰੇਜਾਤੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ ਸ਼ੋਭਨੌ
ਧਨੁਆਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਵੇਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋ ਭਾਈ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ।
ਜਾਨਕੀ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰੌ ਵਰੌ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਿਰਹੋਦ੍ਭਵਮਤ੍ਯਜਤ੍
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਾਲੀ ਚੁੱਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਜਾਨਕ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸਂਭਵਃ । ਅਤਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵੀਰਬਾਹੁਵਿਕृਂਤਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇਰੀਆਂ ਸੁਣਾਇਆ; ਹੁਣ ਵੀਰਬਾਹੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਨਿਜਵੀਰਾਣਾਂ ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਬਾਹੂਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਸੁਕੁਪਿਤੋ ਰੋषਸਂਦਂਸ਼ਿਤਾਧਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੇਨ ਵੀਰੇਣ ਵੋ ਬਾਹੁਕृਂਤਨਂ ਸਮਕਾਰਿ ਭੋਃ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਬਾਹੂ ਕृਂਤਾਮਿ ਦੇਵਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਭਟਾਃ
'ਕਿਹੜੇ ਵੀਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ, ਹੇ ਸਿਪਾਹੀਓ? ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮਹਾਮੂਢੋ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਬਲਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
'ਉਹ ਮੂਰਖ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।'
ਸ ਕੁਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੀਰੋ ਹਯਃ ਕੁਤ੍ਰ ਮਨੋਰਮਃ । ਕੋ ਵਾऽਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸੁਪ੍ਤਸਰ੍ਪਾਨ੍ਮੂਢੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਫੜੇਗਾ?
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਵੀਰਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਂ ਬਾਲਕਂ ਸਮਸ਼ਂਸਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਯੋਧੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਵਜੋਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।