ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾਨਿਂਦਿਤਾ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ । ਤਵ ਦੇਸ਼ੇ ਬਲਾਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਨ ਜਨੋऽਲ੍ਪਕਃ
ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਹੋਈ? ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪ੍ਰਤੀਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾਚਰ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ। ਇਸ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਨਾਨ੍ਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਾਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਮੇਤਾਂ ਮਾ ਤ੍ਯਜ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਜਾਨਕ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਧੀ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰੋ—ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ।
ਮਮੋਪਰਿ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਦੁਕ੍ਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਸ਼ੁ ਤਤ੍ । ਏਵਂ ਵਦਂਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੇ ਰਾਮਃ ਸ਼ੋਕੇਨ ਕਰ੍षਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਮੰਨੋ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਧਰ੍ਮਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਯਂਸ੍ਤ੍ਯਜਨੋਦ੍ਯਮਃ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਤੁ ਮਾਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਤ੍ਯਜੈਨਾਮਨਿਂਦਿਤਾਮ੍ । ਲੋਕਾਪਵਾਦਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਵਿਪਾਪਿਨੀਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਾਂ? ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਯਸ਼ਃ ਕਾਰਣੇऽਹਂ ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮਪਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਲੋਕਵਾਦਾਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਯੋਗ ਸਰੀਰ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਂਗਲੀ ਚੁੱਕਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇ ਗृਹਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਸ੍ਵਯਸ਼ਃਕਾਰਣੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਕਿਮੁ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਫਿਰ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸੋਹਣਾ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੀ ਹਨ? ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਿਚ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ?
ਨ ਤਥਾ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨ ਕਲਤ੍ਰਂ ਨ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਯਥਾ ਮੇ ਵਿਮਲਾਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਵਲ੍ਲਭਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਨਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੀ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇੱਜ਼ਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਰਜਕੋ ਨੈਵ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਂਜਨਮ੍
ਹੁਣ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਰੱਜ ਜਾਣਗੇ।
ਆਮਯੋ ਯਦ੍ਵਦਾਮਸ੍ਤੁ ਨ ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਸਕਾਲੇਨ ਪਰੀਪਾਕਾਦ੍ਭੇषਜਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਜੇਕਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਆਪੇ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਥਾ ਕਾਲੇਨ ਸਂਭਾਵਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਯ । ਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਵਿਪਿਨੇ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਮਾਂ ਵਾ ਖਡ੍ਗੇਨ ਘਾਤਯ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਵੀ ਸੁਲਝ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ—ਇਸ ਚੰਗੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੋऽਭੂਤ੍ਤਦਾ ਮਹਾਨ੍ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਚ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍षਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਮਾਤਰਂ ਚਾਪ੍ਯਘਾਤਯਤ੍ । ਗੁਰੋਰਾਜ੍ਞਾ ਨੈਵ ਲਂਘ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾऽਯੁਕ੍ਤਾਪਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜਾਮਦਗਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟੋੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਵ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਉਵਾਚ। ਅਕृਤ੍ਯਮਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਨੈਵ ਲਂਘਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵੇ ਭਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਟੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਨਿੱਤ ਧਰਮ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ । ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਤੋषਿਤਂ ਮਨਃ
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ! ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਅਦ੍ਯੈਵ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਦੋਹਦਸ੍ਤਾਪਸੀ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਤਨ੍ਮਿषੇਣ ਰਥੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮੋਚਯੈਨਾਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਅੱਜ ਰਾਤ, ਜਦ ਜਾਨਕੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਆਉ।
ਇਤ੍ਥਂ ਭਾषਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਸ਼ੁष੍ਯਦ੍ਵਦਨੋऽਭਿਤਃ । ਰੁਦਨ੍ਬਾष੍ਪਕਲਾਂ ਮੁਂਚਞ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਰੋਇਆ, ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਮਂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸਮਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਰਥਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸਜ੍ਜਂ ਵੈ ਸਦਸ਼੍ਵਵਰਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।'
ਸ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਥਮਾਨੀਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਆਨੀਤਂ ਤਂ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍षਿਤਃ
ਉਹ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਰਥ ਲਿਆਇਆ। ਰਥ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਂਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਵਰਮ੍ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਞ੍ਜਾਨਕੀਗੇਹਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਭ੍ਰਾਤृਸੇਵਕਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤਃਪੁਰੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਿਥਿਲਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੇ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਃਖਪੂਰਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਰਾ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਾਤਰ੍ਜਾਨਕਿ ਰਾਮੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਭਵਨਂ ਤਵ । ਤਾਪਸੀਃ ਪ੍ਰਤਿ ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦੋਹਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਹੇਤਵੇ
'ਮਾਤਾ ਜਾਨਕੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮਹਿਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੁਣ ਤਾਪਸੀ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਦੇਹਜਾ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨਕ੍ਯੁਵਾਚ। ਧਨ੍ਯਾਹਂ ਮੈਥਿਲੀ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣਸ੍ਮਰਾ । ਯਸ੍ਯਾ ਦੋਹਦਪੂਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਥਿਲੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।'
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਤਾ ਵਨਚਰੀਸ੍ਤਾਪਸੀਃ ਪਤਿਦੇਵਤਾਃ । ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਚ ਵਾਸੋਭਿਃ ਪੂਜਯਾਮਿ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਪਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਮ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣਾਨਿ ਚ । ਮਣੀਨ੍ਵਿਮਲਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਗਂਧਿਮਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ, ਨਿਰਮਲ ਮਣੀ ਤੇ ਮੋਤੀ, ਤੇ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਚਂਦਨਾਦਿਕਵਸ੍ਤੂਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਸੀਤਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਾਸੀਨਾਂ ਕਰਯੋਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਂਤੀ ਦੇਹਲ੍ਯਾਂ ਚਾਸ੍ਖਲਤ੍ਤਦਾ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਥੜੀ 'ਤੇ ਅਟਕ ਗਈ।