ਤਦਾਸ਼ੁ ਸ਼ਂਸ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਮੁਖ੍ਯਤੋऽਨਘ । ਏਵਂ ਵਦਂਤਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਿਤਃ
'ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।' ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਆਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦੁਃਖਪੂਰਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤ੍ਯਾਗਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜਦ ਸੀਤਾ ਦੇ ਤਿਆਗ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ,
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਮੁਹੁਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧਗਾਤ੍ਰ ਇਵਾਭਵਤ੍ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧਗਾਤ੍ਰਂ ਚ ਕਂਪਮਾਨਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਅੰਗ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਨ ਕਿਂਚਨ ਵਦਨ੍ਤਂ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਦਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯਸ਼ਸਾਂਕਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਆਖਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੰਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋ ਗਈ?'
ਤ੍ਯਜਾਮੀਦਂ ਵਪੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਲ੍ਲੋਕਭੀਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੋਕਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਕਰਣੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤੇਪਿ ਦੈਵੇਨ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਵਚਃ ਕਰਾਃ । ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਂ ਯਾਮਿ ਹਸਿष੍ਯਂਤਿ ਨृਪਾ ਭੁਵਿ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ? ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸਣਗੇ।
ਦੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਲਾਂਛਿਤਂ ਮਾਂ ਵੈ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਰੂਪਵਨ੍ਨਰਾਃ । ਮਨੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਪੁਰਾ ਭੂਪਾ ਜਾਤਾ ਜਾਤਾ ਗੁਣਾਧਿਕਾਃ
ਬਦਨਾਮੀ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ। ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਆਏ ਹਨ।
ਇਦਾਨੀਂ ਮਯਿ ਜਾਤੇ ਤੁ ਵਿਪਰੀਤਂ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ । ਇਤਿ ਸਂਭਾषਮਾਣਂ ਤਂ ਰਾਮਭਦ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ
ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮਭਦਰ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ—
ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਕਲ ਸ੍ਵਰਃ । ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਿषਾਦਂ ਮਾ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਂ ਤਵ ਮਤਿਰ੍ਹृਤਾ
ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਲਕ, ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਭਟਕ ਗਈ?'
ਸੀਤਾਮਨਿਂਦਿਤਾਂ ਕੋ ਨੁ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਭਵਾਨ੍ । ਆਕਾਰਯਾਮਿ ਰਜਕਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛਾਂਗਾ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾਨਿਂਦਿਤਾ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ । ਤਵ ਦੇਸ਼ੇ ਬਲਾਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਨ ਜਨੋऽਲ੍ਪਕਃ
ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਹੋਈ? ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪ੍ਰਤੀਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾਚਰ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ। ਇਸ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਨਾਨ੍ਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਾਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਮੇਤਾਂ ਮਾ ਤ੍ਯਜ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਜਾਨਕ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਧੀ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰੋ—ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ।
ਮਮੋਪਰਿ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਦੁਕ੍ਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਸ਼ੁ ਤਤ੍ । ਏਵਂ ਵਦਂਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੇ ਰਾਮਃ ਸ਼ੋਕੇਨ ਕਰ੍षਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਮੰਨੋ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਧਰ੍ਮਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਯਂਸ੍ਤ੍ਯਜਨੋਦ੍ਯਮਃ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਤੁ ਮਾਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਤ੍ਯਜੈਨਾਮਨਿਂਦਿਤਾਮ੍ । ਲੋਕਾਪਵਾਦਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਵਿਪਾਪਿਨੀਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਾਂ? ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਯਸ਼ਃ ਕਾਰਣੇऽਹਂ ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮਪਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਲੋਕਵਾਦਾਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਯੋਗ ਸਰੀਰ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਂਗਲੀ ਚੁੱਕਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇ ਗृਹਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਸ੍ਵਯਸ਼ਃਕਾਰਣੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਕਿਮੁ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਫਿਰ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸੋਹਣਾ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੀ ਹਨ? ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਿਚ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ?
ਨ ਤਥਾ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨ ਕਲਤ੍ਰਂ ਨ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਯਥਾ ਮੇ ਵਿਮਲਾਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਵਲ੍ਲਭਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਨਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੀ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇੱਜ਼ਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਰਜਕੋ ਨੈਵ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਂਜਨਮ੍
ਹੁਣ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਰੱਜ ਜਾਣਗੇ।
ਆਮਯੋ ਯਦ੍ਵਦਾਮਸ੍ਤੁ ਨ ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਸਕਾਲੇਨ ਪਰੀਪਾਕਾਦ੍ਭੇषਜਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਜੇਕਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਆਪੇ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਥਾ ਕਾਲੇਨ ਸਂਭਾਵਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਯ । ਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਵਿਪਿਨੇ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਮਾਂ ਵਾ ਖਡ੍ਗੇਨ ਘਾਤਯ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਵੀ ਸੁਲਝ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ—ਇਸ ਚੰਗੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤੋऽਭੂਤ੍ਤਦਾ ਮਹਾਨ੍ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਚ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍षਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਮਾਤਰਂ ਚਾਪ੍ਯਘਾਤਯਤ੍ । ਗੁਰੋਰਾਜ੍ਞਾ ਨੈਵ ਲਂਘ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾऽਯੁਕ੍ਤਾਪਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜਾਮਦਗਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟੋੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਵ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਉਵਾਚ। ਅਕृਤ੍ਯਮਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਨੈਵ ਲਂਘਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵੇ ਭਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਟੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਨਿੱਤ ਧਰਮ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ । ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਤੋषਿਤਂ ਮਨਃ
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ! ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਅਦ੍ਯੈਵ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਦੋਹਦਸ੍ਤਾਪਸੀ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਤਨ੍ਮਿषੇਣ ਰਥੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮੋਚਯੈਨਾਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਅੱਜ ਰਾਤ, ਜਦ ਜਾਨਕੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਆਉ।
ਇਤ੍ਥਂ ਭਾषਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਸ਼ੁष੍ਯਦ੍ਵਦਨੋऽਭਿਤਃ । ਰੁਦਨ੍ਬਾष੍ਪਕਲਾਂ ਮੁਂਚਞ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਰੋਇਆ, ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਮਂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸਮਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਰਥਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸਜ੍ਜਂ ਵੈ ਸਦਸ਼੍ਵਵਰਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।'