ਨਿਂਦਿਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਭਵਤਿ ਤ੍ਵਗ੍ਰ੍ਯਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਪਘ੍ਨੀ ਦੁਰਿਤਾਪਹਾ
ਮੰਦੀ ਆਖੀ ਗਈ ਗੱਲ ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਦੇ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਹਨਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸਣ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਨਿਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਪਾਪਿਭਿਃ ਪੁਂਭਿਃ ਸਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨਾਰ੍ਹਿਤਾ ਸਤਾਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਸਮੁਦੇਤਿ ਜਗਤ੍ਯਹੋ
ਜਿਹੜੀ ਪਾਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਛੁਈ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਉਲੂਕਾਨਾਂ ਰੁਚਿਕਰੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮੇਨਾਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾ ਤ੍ਯਜਾਨਿਂਦਿਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉੱਲੂਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚਾਨਣ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੈ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਛੱਡ ਨਾ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਭਦ੍ਰਕृਪਯਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਭਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਜਗਾਦੇਦਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਰਤਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਦੁਃਖਪੂਰਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ ਜੋ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਤਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਦੁਃਖਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢਿਆ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤ੍ਵਾਨਯਾਂਤਿਕਮ੍ । ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਦਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।' ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤੀਹਾਰ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਰਾਮੋ ਭਵਂਤਂ ਤੁ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਵੇਗਤਃ । ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੇਣ ਵੇਗਤਃ
ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਲਕ ਰਾਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।' ਇਹ ਸੱਦਾ ਰਾਮਚੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ,
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ ਭ੍ਰਾਤृਕੋऽਨਘਃ । ਭਰਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮਪਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਭਰਤ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਚਂਦ੍ਰਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਂ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਮੇਤਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਰਾਜਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮਚੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਣਾ ਆਦਿ?'
ਤਦਾਸ਼ੁ ਸ਼ਂਸ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਮੁਖ੍ਯਤੋऽਨਘ । ਏਵਂ ਵਦਂਤਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਿਤਃ
'ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।' ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਆਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦੁਃਖਪੂਰਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤ੍ਯਾਗਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜਦ ਸੀਤਾ ਦੇ ਤਿਆਗ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ,
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਮੁਹੁਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧਗਾਤ੍ਰ ਇਵਾਭਵਤ੍ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧਗਾਤ੍ਰਂ ਚ ਕਂਪਮਾਨਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਅੰਗ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕੰਬਦੇ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਨ ਕਿਂਚਨ ਵਦਨ੍ਤਂ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਦਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯਸ਼ਸਾਂਕਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਆਖਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੰਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋ ਗਈ?'
ਤ੍ਯਜਾਮੀਦਂ ਵਪੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਲ੍ਲੋਕਭੀਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੋਕਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਕਰਣੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤੇਪਿ ਦੈਵੇਨ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਵਚਃ ਕਰਾਃ । ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਂ ਯਾਮਿ ਹਸਿष੍ਯਂਤਿ ਨृਪਾ ਭੁਵਿ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ? ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸਣਗੇ।
ਦੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਲਾਂਛਿਤਂ ਮਾਂ ਵੈ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਰੂਪਵਨ੍ਨਰਾਃ । ਮਨੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਪੁਰਾ ਭੂਪਾ ਜਾਤਾ ਜਾਤਾ ਗੁਣਾਧਿਕਾਃ
ਬਦਨਾਮੀ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ। ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਆਏ ਹਨ।
ਇਦਾਨੀਂ ਮਯਿ ਜਾਤੇ ਤੁ ਵਿਪਰੀਤਂ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ । ਇਤਿ ਸਂਭਾषਮਾਣਂ ਤਂ ਰਾਮਭਦ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ
ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮਭਦਰ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ—
ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਕਲ ਸ੍ਵਰਃ । ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਿषਾਦਂ ਮਾ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਂ ਤਵ ਮਤਿਰ੍ਹृਤਾ
ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਲਕ, ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਭਟਕ ਗਈ?'
ਸੀਤਾਮਨਿਂਦਿਤਾਂ ਕੋ ਨੁ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਭਵਾਨ੍ । ਆਕਾਰਯਾਮਿ ਰਜਕਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛਾਂਗਾ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾਨਿਂਦਿਤਾ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ । ਤਵ ਦੇਸ਼ੇ ਬਲਾਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਨ ਜਨੋऽਲ੍ਪਕਃ
ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਹੋਈ? ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪ੍ਰਤੀਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾਚਰ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ। ਇਸ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਨਾਨ੍ਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਾਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਮੇਤਾਂ ਮਾ ਤ੍ਯਜ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਜਾਨਕ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਧੀ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰੋ—ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ।
ਮਮੋਪਰਿ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਦੁਕ੍ਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਸ਼ੁ ਤਤ੍ । ਏਵਂ ਵਦਂਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੇ ਰਾਮਃ ਸ਼ੋਕੇਨ ਕਰ੍षਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਮੰਨੋ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਧਰ੍ਮਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਯਂਸ੍ਤ੍ਯਜਨੋਦ੍ਯਮਃ
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਤੁ ਮਾਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਤ੍ਯਜੈਨਾਮਨਿਂਦਿਤਾਮ੍ । ਲੋਕਾਪਵਾਦਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਵਿਪਾਪਿਨੀਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਾਂ? ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਯਸ਼ਃ ਕਾਰਣੇऽਹਂ ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮਪਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਲੋਕਵਾਦਾਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਯੋਗ ਸਰੀਰ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਂਗਲੀ ਚੁੱਕਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇ ਗृਹਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਸ੍ਵਯਸ਼ਃਕਾਰਣੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਕਿਮੁ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਫਿਰ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸੋਹਣਾ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੀ ਹਨ? ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਿਚ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ?
ਨ ਤਥਾ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨ ਕਲਤ੍ਰਂ ਨ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਯਥਾ ਮੇ ਵਿਮਲਾਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਵਲ੍ਲਭਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਨਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੀ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇੱਜ਼ਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਰਜਕੋ ਨੈਵ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਂਜਨਮ੍
ਹੁਣ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਰੱਜ ਜਾਣਗੇ।