ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਯੋਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਃ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਪੁਨਰੇਵਜਗਾਦੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਯੁਗਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ ਰਾਮਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤੇਤ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ । ਪਰਿਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ ਵਰਃ ਕੀਦृਗ੍ਰੂਪਧਰੋ ਨਰਃ
ਇਹ ਰਾਮ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਲਏਗਾ? ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ?
ਮਯਾ ਪृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਂਤੁ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਯੁष੍ਮਨ੍ਮਨੋਹਰਮ੍
ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੱਸੋ। ਫਿਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤੁ ਕਾਮੇਨ ਪੀਡਿਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ ਸ਼ੁਕੀ । ਜਾਨਕੀਂ ਹृਦਯੇ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਪਾਠ ਪੁਰਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਲੋਚ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮਾਦਾ ਤੋਤਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਧ੍ਵਜੋ ਧੀਮਾਨ੍ਰਾਜਾ ਪਂਕ੍ਤਿਰਥੋ ਬਲੀ । ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਰੀਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਂਤਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪੰਕਤਿਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਤ੍ਰਯਂ ਭਾਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਮੋਹਨਰੂਪਧृਕ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਤ੍ਯ ਚਾਤੁष੍ਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਬਲੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਣਗੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਗ੍ਰਜੋ ਰਾਮੋ ਭਰਤਸ੍ਤਦਨੁਸ੍ਮृਤਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਦਨੁ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਬਲੀ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਭਰਤ, ਫਿਰ ਸੋਭਾਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ।
ਰਘੁਨਾਥ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਤੇषਾਮਨਂਤਨਾਮਾਨਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਿਨਃ ਸਖਿ
ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਘੁਨਾਥ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇ ਅਨੇਕ ਨਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ।
ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ ਇਵ ਸ਼ੋਭਨਂ ਮੁਖਂ । ਪਂਕਜਾਭਨਯਨੇ ਸੁਦੀਰ੍ਘਕੇ । ਉਨ੍ਨਤਾ ਪृਥੁਮਨੋਹਰਾ ਨਸਾ । ਵਲ੍ਗੁਸਂਗਤ ਮਨੋਹਰੇ ਭ੍ਰੁਵੌ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੌਲ ਦੇ ਕੋਸੇ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹਨ। ਨੱਕ ਉੱਚੀ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ। ਭੰਵਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਨੁਲਂਬਿਤ ਮਨੋਹਰੌ ਭੁਜੌ । ਕਂਬੁਸ਼ੋਭਿਗਲਕੋऽਤਿਹ੍ਰਸ੍ਵਕਃ । ਸਤ੍ਕਪਾਟਤਲਵਿਸ੍ਤृਤਸ਼੍ਰਿਕਂ । ਵਕ੍ਸ਼ ਏਤਦਮਲਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਕਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਲੰਬਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਲ ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ। ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਹਕ ਮੋਢੇ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਧ ਹੈ।
ਸ਼ੋਭਨੋਰੁਕਟਿਸ਼ੋਭਯਾ ਯੁਤਂ । ਜਾਨੁਯੁਗ੍ਮਮਮਲਂ ਸ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਪਾਦਪਦ੍ਮਮਖਿਲੈਰ੍ਨਿਜੈਃ ਸਦਾ । ਸੇਵਿਤਂ ਰਘੁਪਤਿਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਗੋਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਘੁਪਤੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਰੂਪਧਰੋ ਰਾਮੋ ਮਯਾ ਕਿਂ ਤੁ ਸ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ । ਸ਼ਤਾਨਨੋਪਿ ਨੋ ਯਾਤਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਿਮੁ ਮਾਦृਸ਼ਾਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਦੋਂ ਸੌ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪੰਛੀ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਲਿਤਾ ਮਨੋਹਰਵਪੁਰ੍ਧਰਾ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮੁਮੋਹ ਭੁਵਿਕਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਾ ਨ ਮੋਹਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਭੀ ਭੁੱਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਮੋਹਨਰੂਪਧृਕ੍ । ਕਿਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ?
ਧਨ੍ਯਾ ਸਾ ਜਾਨਕੀਦੇਵੀ ਮਹਾਮੋਹਨਰੂਪਧृਕ੍ । ਰਂਸ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਸਹਿਤਾ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਮੁਦਾ
ਧੰਨ ਹੈ ਜਾਨਕੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਸਿ ਕਿਂ ਤੁ ਨਾਮਾਸਿ ਬਤ ਸੁਂਦਰਿ ਯਤ੍ਤੁ ਮਾਮ੍ । ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ ਵੈਦਗ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰਾਮਕੀਰ੍ਤਨਮਾਦਰਾਤ੍
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ? ਪਰ ਤੂੰ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਾਨਕੀ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋਰ੍ਯੁਗਮ੍ । ਉਵਾਚ ਜਨ੍ਮਲਲਿਤਂ ਸ਼ਂਸਂਤੀ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮੋਹਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜਾਨਕੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾਹਂ ਜਨਕਪੁਤ੍ਰਿਕਾ । ਸ ਰਾਮੋ ਮਾਂ ਯਦਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸੁਮਨੋਹਰਃ
ਜਾਨਕੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ। ਜਦੋਂ ਸੋਹਣੇ ਰਾਮ ਜੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।
ਤਦਾ ਵਾਂ ਮੋਚਯਾਮ੍ਯਦ੍ਧਾਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਲੋਭਿਤਾ । ਲਾਲਯਾਮਿ ਸੁਖੇਨਾਸ੍ਤਾਂ ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈ ਗਈ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਾਂਗੀ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵੇਪਤੁਰ੍ਭਯਤਾਂ ਗਤੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੌ ਜਾਨਕੀਮਿਤ੍ਯਵੋਚਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪੰਛੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਯਂ ਵੈ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਾਧ੍ਵਿ ਵਨਸ੍ਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਗੋਚਰਾਃ । ਪਰਿਭ੍ਰਮਾਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨੋ ਸੁਖਂ ਨੋ ਭਵੇਦ੍ਗृਹੇ
ਅਸੀਂ ਪੰਛੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।
ਅਂਤਰ੍ਵਤ੍ਨੀ ਸ੍ਵਕੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਸੂਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਥਾਨਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਹ੍ਯੁਦਿਤਂ ਵਚਃ
ਮੇਰੀ ਸਾਥਣ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇਗੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਸਾ ਤੁ ਨ ਮੁਮੋਚ ਸ਼ੁਕੀਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਦਾਪਤਿਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਨੀਤਵਦਨੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਾਦਾ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸੀਤੇ ਮੁਂਚ ਕਥਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਮੇ ਮਨੋਹਰੀਮ੍ । ਆਵਾਂ ਗਚ੍ਛਾਵ ਵਿਪਿਨੇ ਵਿਚਰਾਵਃ ਸੁਖਂ ਵਨੇ
ਸੀਤਾ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਲਈਏ।
ਅਂਤਰ੍ਵਤ੍ਨੀ ਤੁ ਵਰ੍ਤੇਤ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮ ਮਨੋਰਮਾ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸੂਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਰਹੇਗੀ। ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਿਜਗਾਦੇਮਂ ਸੁਖਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਮਤੇ । ਏਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਸੁਖਿਨੀਂ ਮਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੀ: 'ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਿਆ। ਮੈਂ ਇਸ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਾਂਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਤਾਮੂਚੇ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯੋਗਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯਦ੍ਵੈ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਥ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਪੰਛੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੀ ਹੈ।'
ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਸ ਵਾਕ੍ਯਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਾਲਾਨਮੁਨ੍ਮਦਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਗਲਪਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਯਂ ਚੇਦਤ੍ਰ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਕਰਿष੍ਯਾਮ ਨਗੋਪਰਿ । ਬਂਧਨਂ ਕਥਮਾਵਾਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੌਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨਾਹਂ ਜੀਵਾਮਿ ਸੁਂਦਰਿ । ਏਤਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸੀਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਂਚ ਮਨੋਹਰੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸੀਤੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮਨਮੋਹਣੀਏ।'