ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਾਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਜਦ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਭਰਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕੋऽਯਂ ਵੈ ਰਜਕਃ ਕਿਂਤੁ ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਜਿਹ੍ਵਾਚ੍ਛੇਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਾਨਕੀਵਾਚ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਧੋਬੀ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀ ਕਿਹਾ? ਜਿਹੜਾ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਕੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਦਾ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਜਕਸ੍ਯ ਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚਾਰੇਣ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਰਤਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਧੋਬੀ ਨੇ ਕਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤਚਰ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਿਨਮ੍ । ਜਾਨਕੀਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਭੂਲ੍ਲਂਕਾਯਾਂ ਵੀਰਪੂਜਿਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਾਨਕੀ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਬ੍ਰਵੀਦਿਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਵ । ਕਥਂ ਸਾ ਰਜਕੋਕ੍ਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ਧਾਤਵ੍ਯਾ ਲੋਕਪੂਜਿਤਾ
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਖਿਆ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀ। ਜਿਹੜੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਧੋਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡੀ ਜਾ ਸਕਦੀ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਵਲੋਕਾਨ੍ਪੁਨਾਤਿ ਹਿ । ਸਾ ਕਥਂ ਰਜਕੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਕਲੁषਾਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਧੋਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੈਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ?'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਯਜ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਸੀਤਾਵਾਚ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਂਤਰ੍ਵਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸੁਭਾਗ੍ਯਯਾ
'ਇਸ ਲਈ, ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ।'
ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਹਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਵਯਂ ਹਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਮ੍
'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅੱਜ ਮਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੀਤਾ ਨ ਜੀਵੇਤ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਸੁਮਹੋਦਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸਾਕਂ ਭੁਨਕ੍ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
'ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪਤੀ ਵਤੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭੋਗੇ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਪੁਨਰੇਵ ਜਗਾਦੇਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਭਰਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਸਿ ਭ੍ਰਾਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍ । ਪਰਂ ਯਦ੍ਵਚ੍ਮ੍ਯਹਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
'ਭਰਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਕਰ।'
ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਨਾਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਲੋਕਪੂਜਿਤਾਮ੍ । ਲੋਕਾਪਵਾਦਾਦ੍ਭੀਤੋऽਹਂ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਸ੍ਵਾਂ ਤੁ ਜਾਨਕੀਮ੍
'ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰੇ ਸ਼ਿਤਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਕਰਵਾਲਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਂਧ੍ਯਥਵਾ ਜਾਯਾਂ ਜਾਨਕੀਂ ਮੁਂਚ ਵੈ ਵਨੇ
'ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰ ਲੈ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਜਾਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡ ਆ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਰਤੋऽਪਤਤ੍ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਸਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਦੇਹੇ ਕਂਪਯੁਕ੍ਤਃ ਸਬਾष੍ਪਕਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਉਵਾਚ। ਜਗਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਨਮ੍ । ਕਥਂ ਸਮਕਰੋਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਵਾਤਸਿਆਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨੇਕ ਦਿਲ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਾਨਕੀ ਜੀ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਤੇ ਉੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਮੇ ਮਨਸਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਾਮृਤਮ੍ । ਪਿਬਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਰੇਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਯਾ ਸਂਸृਤਿਕृਂ ਤਨਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾਵੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਬਾਕੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣਾ। ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੈਂ ਪੀ ਲਵਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਮਹਾਪੁਰ੍ਯਾਂ ਜਨਕੋ ਨਾਮ ਭੂਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣਾਰਾਧਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਕਰ੍षਤੋ ਭੂਮਿਂ ਸੀਤਯਾ ਦੀਰ੍ਘਮੁਖ੍ਯਯਾ । ਸੀਰਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਨਿਰਗਾਤ੍ਕੁਮਾਰੀ ਹ੍ਯਤਿਸੁਂਦਰੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਲ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੀਰਕੇਤੁਰ੍ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸੀਤਾ ਨਾਮਾਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਜਗਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹਲ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀਤਾ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਲਾਜ ਤੇ ਸੋਭਾ ਸੀ।
ਸੈਕਦੋਦ੍ਯਾਨਵਿਪਿਨੇ ਖੇਲਂਤੀ ਸੁਮਨੋਹਰਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਮਨਃਕਾਂਤਂ ਸ਼ੁਕਸ਼ੁਕ੍ਯੋਰ੍ਯੁਗਂ ਵਦਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ ਤੋਤਾ ਤੇ ਤੋਤੀ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨਮਤ੍ਯਂਤਂ ਕਾਮਲੋਲੁਪਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸ਼ੁਭਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਮਮਾਣਂ ਤਦਾ ਯੁਗ੍ਮਂ ਨਭਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਵੇਗਤਃ । ਸਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਨਗੋਪਸ੍ਥੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚਕਾਰ ਤਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੋੜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਰਾਮੋ ਮਹੀਪਤਿਰ੍ਭੂਮੌ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਨੋਹਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਸੀਤੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹੇਲਿਕਾ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਨਾਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਰਾਜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ ਤਯਾ ਸਹ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੇਕਯੁਗ੍ਦਸ਼ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤੇ ਧੀਮਾਨ੍ਕਰ੍षਨ੍ਭੂਮਿਪਤੀਨ੍ਬਲੀ
ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਏਗਾ।
ਧਨ੍ਯਾ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ ਧਨ੍ਯੋऽਸੌ ਰਾਮਸਂਜ੍ਞਿਤਃ । ਯੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮਾਪਨ੍ਨੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਂਸ੍ਯਤੋ ਮੁਦਾ
ਸੋਹਣੀ ਜਾਨਕੀ ਮਾਤਾ ਧੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਮ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਣਗੇ।
ਇਤਿ ਸਂਭਾष੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਸ਼ੁਕਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਮੈਥਿਲੀ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਦਂ ਦੇਵਤਾਯੁਗ੍ਮਂ ਵਾਣੀਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਤੋਤਾ-ਤੋਤੀ ਕੋਈ ਆਮ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਮਦੀਯਾਸ੍ਤੁ ਕਥਾ ਰਮ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼ੁਕਯੋਰ੍ਯੁਗਮ੍ । ਏਤਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਤਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤੋਤਾ-ਤੋਤੀ ਉਹੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੁਹਰਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪੁੱਛ ਲਵਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਾ ਸ੍ਵੀਯਾਃ ਸਖੀਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗਾਦ ਹ । ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਸ਼ਨਕੈਰੇਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਯੁਗ੍ਮਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਤੋਤਾ-ਤੋਤੀ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੜ ਲਵੋ।'
ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ਗਿਰਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਯੁਗਂ ਵਰਮ੍ । ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰਿਦਂ ਸ੍ਵਸਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਉਸ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਤੋਤਾ-ਤੋਤੀ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਈਆਂ।
ਬਹੁਧਾ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਛਬ੍ਦਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਦਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ: