ਏਵਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਮਾਨੋ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਰੋ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਮਮ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤਨ੍ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਹਾਮਤੇ
'ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣ। ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ ਭਰਾ।'
ਵਂਸ਼ੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ਰਾਜਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਯਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਮਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰਦ੍ਯ ਕਲੁषਾ ਗਂਗਾਯਮੁਨਯਾ ਗਤਾ
'ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਪਰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮੈਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਵਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇ।'
ਯੇषਾਂ ਯਸ਼ੋ ਨृਣਾਂ ਭੂਮੌ ਤੇषਾਮੇਵ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍ । ਅਪਕੀਰ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ਤਾਨਾਂ ਤੁ ਜੀਵਿਤਂ ਮृਤਕੈਃ ਸਮਮ੍
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।'
ਯੇषਾਂ ਯਸ਼ੋ ਭਵੇਦ੍ਭੂਮੌ ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ । ਅਪਕੀਰ੍ਤ੍ਯੁਰਗੀ ਦष੍ਟਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਭੂਯਾਦਧੋਗਤਿਃ
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਚੰਗਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਦਾ ਸੱਪ ਡੱਸ ਲਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਕਲੁषਾ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਧੁਨੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਚੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਰਜਕੇਨ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
'ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ ਸੀ, ਮੈਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਧੋਬੀ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇऽਦ੍ਯ ਰਜਕ ਉਕ੍ਤਵਾਞ੍ਜਾਨਕੀਭਵਮ੍ । ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਤੋ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਅੱਜ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇਕ ਧੋਬੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਭਰਾ, ਹੁਣ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਕਿਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਹਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਿਮੇਨਾਂ ਜਾਨਕੀਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ । ਉਭਯੋਃ ਕਿਂ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਥ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਭਵਾਨ੍
ਕੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂ ਜਾਂ ਇਹ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ? ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਲਦ੍ਬਾष੍ਪੋ ਵੇਪਥੁ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਂਗਕਃ । ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਵਿਰਜੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਣਾਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੋਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਰਤੋ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਃ । ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਨਕੈ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਂਜ੍ਞਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਤ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰਾਮ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ।
ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਾਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਜਦ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਭਰਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕੋऽਯਂ ਵੈ ਰਜਕਃ ਕਿਂਤੁ ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਜਿਹ੍ਵਾਚ੍ਛੇਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਾਨਕੀਵਾਚ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਧੋਬੀ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀ ਕਿਹਾ? ਜਿਹੜਾ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਕੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਦਾ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਜਕਸ੍ਯ ਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚਾਰੇਣ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਰਤਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਧੋਬੀ ਨੇ ਕਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤਚਰ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਿਨਮ੍ । ਜਾਨਕੀਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਭੂਲ੍ਲਂਕਾਯਾਂ ਵੀਰਪੂਜਿਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਾਨਕੀ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਬ੍ਰਵੀਦਿਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਵ । ਕਥਂ ਸਾ ਰਜਕੋਕ੍ਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ਧਾਤਵ੍ਯਾ ਲੋਕਪੂਜਿਤਾ
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਖਿਆ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀ। ਜਿਹੜੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਧੋਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡੀ ਜਾ ਸਕਦੀ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਵਲੋਕਾਨ੍ਪੁਨਾਤਿ ਹਿ । ਸਾ ਕਥਂ ਰਜਕੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਕਲੁषਾਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਧੋਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੈਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ?'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਯਜ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਸੀਤਾਵਾਚ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਂਤਰ੍ਵਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸੁਭਾਗ੍ਯਯਾ
'ਇਸ ਲਈ, ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ।'
ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਹਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਵਯਂ ਹਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਮ੍
'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅੱਜ ਮਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੀਤਾ ਨ ਜੀਵੇਤ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਸੁਮਹੋਦਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸਾਕਂ ਭੁਨਕ੍ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
'ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪਤੀ ਵਤੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭੋਗੇ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਪੁਨਰੇਵ ਜਗਾਦੇਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਭਰਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਸਿ ਭ੍ਰਾਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍ । ਪਰਂ ਯਦ੍ਵਚ੍ਮ੍ਯਹਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
'ਭਰਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਕਰ।'
ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਨਾਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਲੋਕਪੂਜਿਤਾਮ੍ । ਲੋਕਾਪਵਾਦਾਦ੍ਭੀਤੋऽਹਂ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਸ੍ਵਾਂ ਤੁ ਜਾਨਕੀਮ੍
'ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰੇ ਸ਼ਿਤਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਕਰਵਾਲਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਂਧ੍ਯਥਵਾ ਜਾਯਾਂ ਜਾਨਕੀਂ ਮੁਂਚ ਵੈ ਵਨੇ
'ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰ ਲੈ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਜਾਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡ ਆ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਰਤੋऽਪਤਤ੍ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਸਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਦੇਹੇ ਕਂਪਯੁਕ੍ਤਃ ਸਬਾष੍ਪਕਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਉਵਾਚ। ਜਗਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਨਮ੍ । ਕਥਂ ਸਮਕਰੋਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਵਾਤਸਿਆਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨੇਕ ਦਿਲ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਾਨਕੀ ਜੀ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਤੇ ਉੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਮੇ ਮਨਸਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਾਮृਤਮ੍ । ਪਿਬਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਰੇਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਯਾ ਸਂਸृਤਿਕृਂ ਤਨਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾਵੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਬਾਕੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣਾ। ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੈਂ ਪੀ ਲਵਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਮਹਾਪੁਰ੍ਯਾਂ ਜਨਕੋ ਨਾਮ ਭੂਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣਾਰਾਧਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਕਰ੍षਤੋ ਭੂਮਿਂ ਸੀਤਯਾ ਦੀਰ੍ਘਮੁਖ੍ਯਯਾ । ਸੀਰਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਨਿਰਗਾਤ੍ਕੁਮਾਰੀ ਹ੍ਯਤਿਸੁਂਦਰੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਲ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੀਰਕੇਤੁਰ੍ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸੀਤਾ ਨਾਮਾਕਰੋਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਜਗਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹਲ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀਤਾ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਲਾਜ ਤੇ ਸੋਭਾ ਸੀ।
ਸੈਕਦੋਦ੍ਯਾਨਵਿਪਿਨੇ ਖੇਲਂਤੀ ਸੁਮਨੋਹਰਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਮਨਃਕਾਂਤਂ ਸ਼ੁਕਸ਼ੁਕ੍ਯੋਰ੍ਯੁਗਂ ਵਦਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ ਤੋਤਾ ਤੇ ਤੋਤੀ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।