ਯੋ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮਦੁਃਸਾਧ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਸੁਲਭਂ ਨ ਤਤ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਯੋ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸੇਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਬਬਂਧ ਚ
'ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ।'
ਰਾਵਣਂ ਯੋ ਰਿਪੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾਂ ਸਂਭਜ੍ਯ ਵਾਨਰੈਃ । ਜਾਨਕੀਮਾਜਹਾਰਾਤ੍ਰ ਮਹਦਾਚਾਰਮਾਚਰਤ੍
'ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਜਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।'
ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਃ ਸੁਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਪਤਿਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕਾਰੇਮਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁਰੀਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮੁਗ੍ਧੇਨੇਦਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ । ਦਸ਼ਾਨਨਵਧਾਦੀਨਿ ਸਮੁਦ੍ਰ ਦਮਨਾਨਿ ਚ
'ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ—ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰਨਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਸੂਮਤਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।'
ਲੀਲਯਾਯੋऽਵਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਨ੍ । ਕਰੋਤਿ ਸਚ੍ਚਰਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਪਾਪਹਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਸੱਚੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਜਾਨੀਹਿ ਨਰਂ ਰਾਮਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਂਦਦਾਯਕਮ੍ । ਸृਜਤ੍ਯਵਤਿ ਹਂਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਲੀਲਾਤ੍ਤਮਾਨੁषਃ
ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਸਮਝੋ। ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮੁਖਪਂਕਜਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸੁਰਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕृਤੋ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਅਸ਼ृਣੋਦ੍ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੌਖ੍ਯਦਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਚਾਰੋ ਦ੍ਵਾਰਿਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਹੁਃ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਜਾਸੂਸ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਸੀ: 'ਜੋ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ...'
ਅਨ੍ਯੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯਂ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਹਰੇਰ੍ਯਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਰਾਮਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਾਸੂਸ, ਦੂਜੇ ਘਰ 'ਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਣ ਲਈ ਰੁਕਿਆ। ਉਥੇ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਭਦਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੁਣੀ।
ਖੇਲਂਤੀ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਸੁਮਨੋਹਰਾ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਨਰ੍ਤਯਂਤੀਵ ਕਂਕਣੇ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਸੇ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੰਗਣ ਨੱਚਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਜਿਤਂ ਮਯਾ ਕਾਂਤ ਜਵੇਨ ਸਰ੍ਵਂ । ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮੁ ਹਾਰਿਮਾਨਸਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਿਹਾਸਪੂਰ੍ਵਕਂ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਂਤਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ ਮੁਦਾ
ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ, ਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ? — ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਕਾਂਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਵਂਗਿ ਜਿਤਮੇਵ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ । ਰਾਮਂ ਮੇ ਸ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਾਜਯਃ
ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਗਈ; ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਦੇਵਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਦਿਤਿਜਾਨਜਯਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ਕਾਨਾਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨਮਾਕਰੋਤ੍ । ਤਾਵਜ੍ਜਯਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇऽਸੌ ਹਰ੍षਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਸੇ ਬਦਲੇ। ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਮ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮृਤਂ ਜਾਤਂ ਜਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨਵਯੌਵਨਾ । ਰਾਮਸ੍ਮਾਰੀ ਕਦਾਪ੍ਯੇਵ ਨ ਭਵੇਦ੍ਰਿਪੁਤੋ ਭਯੀ
'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਚ ਹੋ ਗਈ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਈ। ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੌ ਵਦਂਤੌ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਤ੍ਸੁਕੌ । ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਦृਢਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਤਤਸ਼੍ਚਾਰੋ ਗਤੋ ਗृਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਜਾਸੂਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪਂਚਮਹਾਚਾਰਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵੈ ਯਸ਼ਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਗੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਯਯੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਕਃ षष੍ਠਸ਼੍ਚਰਃ ਕਾਰੁਗੇਹਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹ । ਜਗਾਮ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸੌ ਯਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਛੇਵਾਂ ਜਾਸੂਸ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਰਜਕਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਭਾਰ੍ਯਾਮਨ੍ਯਗृਹੋषਿਤਾਮ੍ । ਪਦਾ ਸਂਤਾਡਯਾਮਾਸ ਧਿਕ੍ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਛੋਣਨੇਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਧੋਬੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ — ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਰਹੀ ਸੀ — ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਗृਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗੇਹਂ ਯਤ੍ਰੋषਿਤਾ ਦਿਨਮ੍ । ਨਾਹਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਭਵਤੀਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਵਚਨਲਂਘਿਨੀਮ੍
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਉਥੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਲੰਘਾਇਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਦੁਰਚਾਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।'
ਤਦਾਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾ ਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਗृਹਾਗਤਾਮ੍ । ਅਪਰਾਧੇਨ ਰਹਿਤਾਂ ਦੁष੍ਟਕਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ, ਜੋ ਘਰ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ।'
ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਰਜਕਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ । ਨਾਹਂ ਰਾਮਇਵ ਪ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯਨ੍ਯਗृਹੋषਿਤਾਮ੍
ਪਰ ਧੋਬੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵੇ।'
ਸ ਰਾਜਾ ਯਤ੍ਕਰੋਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨੀਤਿਮਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਹਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਨੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਰਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੀ ਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਪੁਨਃਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਨਾਹਂ ਰਾਮੋ ਮਹੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਯਃ ਪਰਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਸਂਸ੍ਥਾਂ ਜਾਨਕੀਂ ਵੈ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਪਰਾਏ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਬਚਾਇਆ, ਉਹ ਰਾਮ ਸੀ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚਾਰਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਖਡ੍ਗਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਰੇ ਤਂ ਹਂਤੁਂ ਵਿਦਧੇ ਮਨਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚਰ (ਜਾਸੂਸ) ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਰਾਮੋਕ੍ਤਂ ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਨ ਵਧ੍ਯਃ ਕੋਪਿ ਮੇ ਜਨਃ । ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰੋषਂ ਤੁ ਸਂਜਹਾਰ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਹੁਕਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ, 'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪਂਚਚਾਰਾ ਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਤੋ ਗਤਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਮੁਹੁਰੁਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਜ ਜਾਸੂਸ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੰਝੂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਵੈ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਮਿਲਿਤਾਸ੍ਤੁ ਸਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ੍ਵਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਾਮਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਪੂਜਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਅਸੀਂ ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।'
ਤੇ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮਮਂਤ੍ਰਯਨ੍ । ਨ ਵਾਚ੍ਯਂ ਰਘੁਨਾਥਾਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਜਨੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਹ ਗੱਲ ਰਘੁਨਾਥ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ। ਜੋ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ।'
ਇਤਿ ਸਂਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਗੇਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁषੁਪੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਪ੍ਰਾਤਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਮ ਇਤਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਸੁੱਤ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂਗੇ।