ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਗਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਤਾਵਦਨ੍ਯਸ਼੍ਚਰੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਯਸ਼ਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਲਿਆ।
ਕਾਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪਮਯੀਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚਂਦਨਂ ਸਹ ਚਂਦ੍ਰਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਾਯ ਕਾਮਾਰ੍ਹਂ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਪਤਿਮ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਚਾਂਦਨੀ ਦੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੇਜ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਰਸ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਤੇ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭੋਗਾਰ੍ਹੇ ਸ਼ਯਨਂ ਪੁष੍ਪਮਂਚਕੇ । ਚਂਦਨਾਦਿਕਲੇਪਂ ਚ ਤਥਾ ਭੋਗਮਨੇਕਧਾ
ਪਤੀ ਜੀ, ਇਸ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੋ।
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾ ਏਵ ਭੋਗਾਰ੍ਹਾ ਨ ਚ ਰਾਮਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਕृਪਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੁਪਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭੋਗੋ।
ਮਤ੍ਸਦृਸ਼ੀ ਕਾਮਿਨੀ ਤੇ ਚਂਦਨਂ ਤਾਪਹਾਰਕਮ੍ । ਪਰ੍ਯਂਕਃ ਪੁष੍ਪਰਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਕृਪਾਭਵਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕਾਮਿਨੀ, ਗਰਮੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਰਯੰਕ—ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਯੇ ਰਾਮਂ ਨ ਭਜਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾ ਜਠਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨ ਭਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਤ੍ਯੇਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੋਗਾਦਿ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਲਈ ਖੁਦ ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗ ਸਕਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਵੰਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤੀਂ ਮਹਿਲਾਂ ਹਰ੍षਿਤਃ ਪਤਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਥ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਰਾਮਕृਪਾਭਵਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਰਾਮਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤਸ਼੍ਚਰਃ । ਤਾਵਦਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਸ੍ਥਸ਼੍ਚਰੋऽਨ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਭਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੂਜੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਕਾਚਿਤ੍ਕਾਂਤੇਨ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਵੀਣਾਵਾਦਨਤਤ੍ਪਰਾ । ਕਾਂਤੇਨ ਰਾਮਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਗਾਯਮਾਨਾ ਪਤਿਂ ਜਗੌ
ਇੱਕ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਰਯੰਕ ਤੇ ਵਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਤਮਾ ਯੇषਾਂ ਪੁਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵ ਪਾਤਿ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
'ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਯੋ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮਦੁਃਸਾਧ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਸੁਲਭਂ ਨ ਤਤ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਯੋ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸੇਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਬਬਂਧ ਚ
'ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ।'
ਰਾਵਣਂ ਯੋ ਰਿਪੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾਂ ਸਂਭਜ੍ਯ ਵਾਨਰੈਃ । ਜਾਨਕੀਮਾਜਹਾਰਾਤ੍ਰ ਮਹਦਾਚਾਰਮਾਚਰਤ੍
'ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਜਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।'
ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਃ ਸੁਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਪਤਿਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕਾਰੇਮਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁਰੀਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮੁਗ੍ਧੇਨੇਦਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ । ਦਸ਼ਾਨਨਵਧਾਦੀਨਿ ਸਮੁਦ੍ਰ ਦਮਨਾਨਿ ਚ
'ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ—ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰਨਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਸੂਮਤਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।'
ਲੀਲਯਾਯੋऽਵਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਨ੍ । ਕਰੋਤਿ ਸਚ੍ਚਰਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਪਾਪਹਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਸੱਚੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਜਾਨੀਹਿ ਨਰਂ ਰਾਮਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਂਦਦਾਯਕਮ੍ । ਸृਜਤ੍ਯਵਤਿ ਹਂਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਲੀਲਾਤ੍ਤਮਾਨੁषਃ
ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਸਮਝੋ। ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮੁਖਪਂਕਜਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸੁਰਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕृਤੋ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਅਸ਼ृਣੋਦ੍ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੌਖ੍ਯਦਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਚਾਰੋ ਦ੍ਵਾਰਿਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਹੁਃ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਜਾਸੂਸ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਸੀ: 'ਜੋ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ...'
ਅਨ੍ਯੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯਂ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਹਰੇਰ੍ਯਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਰਾਮਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਾਸੂਸ, ਦੂਜੇ ਘਰ 'ਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਣ ਲਈ ਰੁਕਿਆ। ਉਥੇ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਭਦਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੁਣੀ।
ਖੇਲਂਤੀ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਸੁਮਨੋਹਰਾ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਨਰ੍ਤਯਂਤੀਵ ਕਂਕਣੇ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਸੇ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੰਗਣ ਨੱਚਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਜਿਤਂ ਮਯਾ ਕਾਂਤ ਜਵੇਨ ਸਰ੍ਵਂ । ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮੁ ਹਾਰਿਮਾਨਸਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਿਹਾਸਪੂਰ੍ਵਕਂ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਂਤਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ ਮੁਦਾ
ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ, ਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ? — ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਕਾਂਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਵਂਗਿ ਜਿਤਮੇਵ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ । ਰਾਮਂ ਮੇ ਸ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਾਜਯਃ
ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਗਈ; ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਦੇਵਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਦਿਤਿਜਾਨਜਯਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ਕਾਨਾਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨਮਾਕਰੋਤ੍ । ਤਾਵਜ੍ਜਯਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇऽਸੌ ਹਰ੍षਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਸੇ ਬਦਲੇ। ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਮ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮृਤਂ ਜਾਤਂ ਜਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨਵਯੌਵਨਾ । ਰਾਮਸ੍ਮਾਰੀ ਕਦਾਪ੍ਯੇਵ ਨ ਭਵੇਦ੍ਰਿਪੁਤੋ ਭਯੀ
'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਚ ਹੋ ਗਈ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਈ। ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੌ ਵਦਂਤੌ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਤ੍ਸੁਕੌ । ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਦृਢਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਤਤਸ਼੍ਚਾਰੋ ਗਤੋ ਗृਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਜਾਸੂਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪਂਚਮਹਾਚਾਰਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵੈ ਯਸ਼ਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਗੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਯਯੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਕਃ षष੍ਠਸ਼੍ਚਰਃ ਕਾਰੁਗੇਹਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹ । ਜਗਾਮ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸੌ ਯਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਛੇਵਾਂ ਜਾਸੂਸ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਰਜਕਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਭਾਰ੍ਯਾਮਨ੍ਯਗृਹੋषਿਤਾਮ੍ । ਪਦਾ ਸਂਤਾਡਯਾਮਾਸ ਧਿਕ੍ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਛੋਣਨੇਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਧੋਬੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ — ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਰਹੀ ਸੀ — ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਗृਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗੇਹਂ ਯਤ੍ਰੋषਿਤਾ ਦਿਨਮ੍ । ਨਾਹਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਭਵਤੀਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਵਚਨਲਂਘਿਨੀਮ੍
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਉਥੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਲੰਘਾਇਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਦੁਰਚਾਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।'