ਯਸ੍ਯਾਭਵਾਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਦੇਵਸਂਸ੍ਤੁਤਸਤ੍ਪਦਃ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰੀਵਰ੍ਤਿ ਨ ਕਿਂਚਿਦਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਪਤੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤ੍ਵਮਾਗ੍ਰਹਾਤ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਾਂ ਦੋਹਦਂ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਪੁਰਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਵ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਨੋਹਰ
ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਪਿਆਰੇ ਸਵਾਮੀ।
ਚਿਰਂ ਜਾਤਂ ਮਯਾ ਸਤ੍ਯੋ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਦਿਕਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਨੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾ ਉਤ੍ਸੁਕਤਿ ਸੁਂਦਰੀਃ
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਆਦਿਕ ਉੱਚੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਹ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਨੇਕਸੁਖਮਾਸ੍ਥਿਤਾ । ਕृਤਘ੍ਨਾਹਂ ਕਦਾਪੀਹ ਤਾ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਮਾਨਸਾ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਅਨੇਕ ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਃਕੋਸ਼ਾਨ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯੇ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚੈਵ ਭਾਸ੍ਵਂਤਿ ਭੂषਾ ਅਪਿ ਸਮਰ੍ਪਯੇ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਤਪਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਰਤਨ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਮੇ ਤੋषਿਤਾਃ ਸਤ੍ਯੋ ਦਦਤ੍ਯਾਸ਼ੀਰ੍ਮਨੋਹਰਾਃ । ਏष ਮੇ ਦੋਹਦਃ ਕਾਂਤ ਪਰਿਪੂਰਯ ਮਾਨਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਨੋਹਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਥਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਜਗਾਦ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਨ੍ਯਾਸਿ ਜਾਨਕੀ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਸ੍ਤੁ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਤ੍ਵਮਾਗਮਿष੍ਯਸਿ ਮੇਂऽਤਿਕਮ੍
ਜਾਨਕੀ, ਤੂੰ ਧਨਵੰਤ ਹੈਂ। ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਤਪਸੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇਂਗੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵੀਂ।
ਇਤਿ ਰਾਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪ ਸਾ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਮ ਭਵਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਤਾਪਸੀਨਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤਪਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ।"
ਅਥ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਿ ਰਾਮੇਣ ਚਾਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਨਿਜਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਹ੍ਯਗਮਨਞ੍ਛਨੈਃ
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਾਸ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਭੇਜੇ; ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਰਾਮਕਥਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ । ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਗਤਵਂਤਸ੍ਤੁ ਧਨਾਢ੍ਯਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਮਹਤ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜਦ ਉਹ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਉਹ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੀਪਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਂ ਵਚਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਨੁषਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਰਾਃ ਸਮਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਯਸ਼ੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਚਰਾਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਜਲਦਾ ਦੀਵਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਚਨ ਵਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਬਾਲਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍षਿਤਾ । ਸ੍ਤਨਂ ਧਯਂਤਂ ਨਿਜਗੌ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸੁਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੂਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਬਚਨ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਿਬ ਪੁਤ੍ਰ ਯਥੇष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਮਮ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਵ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮਾਤ੍ਮਜ
ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸੁਹਣਾ ਦੂਧ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਪੀ ਲੈ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਲਾਲ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਤਤ੍ਪੁਰ੍ਯਾਃ ਪਤੀ ਰਾਮੋ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਭਃ । ਤਤ੍ਪੁਰੀਸ੍ਥਜਨਾਨਾਂ ਤੁ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵੈ ਜਨੁਃ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰਾਮ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਵੇਗਾ।
ਜਨ੍ਮਾਭਾਵਾਤ੍ਕਥਂ ਪਾਨਂ ਸ੍ਤਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਵਿ ਜਾਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਿਬ ਮੁਹੁਃ ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਹृਦਿ ਮਨ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੂਧ ਪੀਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਦੂਧ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈ।
ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਂ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਂਤਿ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਚ ਵਦਂਤਿ ਯੇ । ਤੇषਾਮਪਿ ਪਯਃਪਾਨਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਜਾਤੁਚਿਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੂਧ ਪੀਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਯਸ਼ਸੋऽਮृਤਮ੍ । ਹਰ੍षਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗੇਹਮਨ੍ਯਦ੍ਭਾਗ੍ਯਵਤੋ ਮਹਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਰਾਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਵਦਨ੍ਯਸ਼੍ਚਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਰਮਮਿਦਂ ਗृਹਮ੍ । ਮਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਯਸ਼ਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਰਾ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਚਿਨ੍ਨਿਜਂ ਕਾਂਤਂ ਪਰ੍ਯਂਕੋਪਰਿ ਸੁਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਾਂਬੂਲਂ ਚਰ੍ਵਤੀ ਦਤ੍ਤਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸੁਂਦਰੀ
ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂਬੂਲ ਚਬਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਂਕਣਸ੍ਵਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗਰੁਧੂਪਿਤਾ । ਕਾਂਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਲਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾ ਕਾਮਰੂਪਮਵੋਚਤ
ਕੰਗਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਕਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਸੁਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਨਾਥ ਤ੍ਵਂ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਭਾਸਿ ਯਾਦृਗ੍ਰਘੋਃ ਪਤਿਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਸੁਂਦਰਤਰਂ ਵਪੁਰ੍ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਸੁਕੋਮਲਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਰਮ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਪ੍ਰਾਂਤਂ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਮੋਹਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ । ਭੁਜੌ ਚ ਸਾਂਗਦੌ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਾਮ ਇਵਾਸਿ ਮੇ
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਾਂਤਾਯਾਃ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਉਵਾਚ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਪ੍ਰਾਂਤਂ ਨਰ੍ਤਯਨ੍ਕਾਮਸੁਂਦਰਃ
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਇਹ ਸੁਹਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਸ਼ृਣੁ ਕਾਂਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਤੁ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕਾਂਤੋ ਰਾਮ ਏਵ ਹਿ
ਸੁਣ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਸਾਧਵੀ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਹੀ ਰਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਂ ਕ੍ਵਾਹਂ ਮਂਦਭਾਗ੍ਯਃ ਕ੍ਵ ਰਾਮੋ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ । ਕ੍ਵ ਚਾਹਂ ਕੀਟਵਤ੍ਤੁਚ੍ਛਃ ਕ੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਪਰ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਕਿੱਥੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਤੱਛਾ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ।
ਖਦ੍ਯੋਤਃ ਕ੍ਵ ਨਭੋਰਤ੍ਨਂ ਸ਼ਲਭਃ ਕ੍ਵ ਨੁ ਪਾਮਰਃ । ਗਜਾਰਿਃ ਕ੍ਵ ਮृਗੇਂਦ੍ਰੋऽਸੌ ਸ਼ਸ਼ਕਃ ਕ੍ਵ ਨੁ ਮਂਦਧੀਃ
ਜੁਗਨੂ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਹੀਰਾ ਕਿੱਥੇ? ਪਤੰਗਾ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਾਥੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਸਿੰਘ ਕਿੱਥੇ? ਤੇ ਮੰਦੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਖਰਗੋਸ਼ ਕਿੱਥੇ?
ਕ੍ਵ ਚ ਸਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਦੇਵੀ ਕ੍ਵ ਰਥ੍ਯਾ ਜਲਮੁਤ੍ਪਥਮ੍ । ਕ੍ਵ ਮੇਰੁਃ ਸੁਰਸਂਵਾਸਃ ਕ੍ਵ ਗੁਂਜਾਪੁਂਜਕੋਲ੍ਪਕਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਸੜਕ ਦੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ? ਦੇਵਤੇਆਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਗੂੰਜਾ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਕਿੱਥੇ?
ਤਥਾਹਂ ਕ੍ਵ ਕ੍ਵ ਰਾਮੋऽਸੌ ਯਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾਂਗਨਾ । ਸ਼ਿਲੀਭੂਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਜ੍ਜਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੋਹਨਰੂਪਧृਕ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਕਿੱਥੇ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ?
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਪਰਿਰੇਭੇ ਨਿਜਂ ਪਤਿਮ੍ । ਜਾਤਕਾਮਾ ਹृਤਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਨਰ੍ਤਿਤ ਭ੍ਰੂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ, ਪਿਆਰ ਚੁਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੰਵੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਨਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।