ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਸ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ । ਯੂਯਂ ਬਲਂ ਨ ਜਾਨੀਥ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੌਂਡੀਰ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾ ਭੋਜਨਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਗृਹੇ ਗਤ੍ਵਾ ਭੁਂਜਂਤੁ ਜਨਨੀ ਹृਤਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਜਾਓ ਤੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇऽਭਵਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਂਤਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਲਵਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਂਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੂਰਤੋ ਬਹਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਲਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੂਰ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਤਿਕਰੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਆਯਾਤਾਸ੍ਤਂ ਹਯਂ ਬਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਦਾ ਲਵਮ੍
ਜਦ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰ ਆਏ, ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਬਬਂਧ ਕੋ ਹਯਮਹੋ ਰੁष੍ਟਃ ਕਸ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ । ਕੋ ਬਾਣਵ੍ਰਜਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਯਥਾਮ੍
ਕੌਣ ਨੇ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ? ਹਾਏ! ਕੌਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਦੁਖ ਸਹੇਗਾ?
ਤਦਾ ਲਵੋ ਜਗਾਦਾਸ਼ੁ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋऽਸ਼੍ਵ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਯੋ ਮੋਚਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰੁष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕੁਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਲਵ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਮੈਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਯਮਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਕਿਮੁ ਹ੍ਯਾਗਤੋऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਸੁਤੋषਿਤਃ
ਯਮraj ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇ? ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਬਾਲੋਯਮਿਤਿ ਤੇਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸਮਾਗਤਾ ਮੋਚਯਿਤੁਂ ਹਯਂ ਬਦ੍ਧਂ ਤੁ ਯੇ ਹਰੇਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈ।' ਜੋ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਆਏ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਵੈਮੋਚਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਸੇਵਕਾਨ੍ । ਕੋਦਂਡਂ ਕਰਯੋਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਨ੍ਸਮਮੂਮੁਚਤ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਜੋ ਘੋੜਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਆਏ ਸਨ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਛਿਨ੍ਨਬਾਹਵਃ ਸ਼ੋਕਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਗਤਾਃ । ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਜਗਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਵਾਤ੍ਸ੍ਵਭੁਜਕृਂਤਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਏ; ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਣ੍ਡੇ ਸ਼ੇषਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨਸਂਵਾਦੇ ਰਾਮਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਲਵੇਨ ਹਯਬਂਧਨਂਨਾਮ ਚਤੁਃਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਤਸਯਾਨ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਸਮੇਂ, ਲਵ ਵੱਲੋਂ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਚੌਂਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਏਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਥਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਲਵਸ੍ਯ ਬਲਿਨੋ ਮੁਨਿਃ । ਸਂਸ਼ਯਾਨਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਨ੍ਨਾਗਂ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਨਨਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਪੁਰਾ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾਮੇਕਾਕਿਨੀਂ ਵਨੇ । ਰਜਕਸ੍ਯ ਦੁਰੁਕ੍ਤ੍ਯਾਸੌ ਤਤ੍ਯਾਜ ਮਹਿ ਲੋਲੁਪਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਤਸਯਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਰਜਕ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਕਾਰਨ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਜਾਨਕ੍ਯਾਂ ਕ੍ਵ ਸੁਤੌ ਜਾਤੌ ਕ੍ਵ ਧਨੁਰ੍ਧਰਤਾਂ ਗਤੌ । ਕਥਂ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯੋ ਰਾਮਹਯਮਾਹਰਤ੍
ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬਣੇ? ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ, ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੇषੋ ਨਾਗੋ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਂ ਜਗਦੇ ਰਾਮਚਾਰਿਤ੍ਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੁਨੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਚਰਿਤਰ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਰਾਮੋ ਰਾਜ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਕਰੋਤ੍ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਖਂਡਂ ਸ੍ਵਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਥ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਸੀਤਾ ਦਧਾਰ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਾਸਾਃ ਪਂਚਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਯੀਵ ਪੁਰੁषਂ ਧਰਾ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਸਹੀ; ਉਹ ਦੇਵੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਰਾਮਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਵਿਦੇਹਜਾਮ੍ । ਕੀਦृਸ਼ੋ ਦੋਹਦਃ ਸਾਧ੍ਵਿ ਮਯਾ ਤੇ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਹਿ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸੁਧਾਰਮਣੀਏ, ਤੇਰੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਾਂ?'
ਰਹਸ੍ਯੇਵ ਤੁ ਸਾ ਪृष੍ਟਾ ਤ੍ਰਪਮਾਣਾ ਪਤਿਂ ਸਤੀ । ਲਜ੍ਜਾ ਗਦ੍ਗਦ ਵਾਗ੍ਰਾਮਂ ਨਿਜਗਾਦ ਵਚੋऽਮृਤਮ੍
ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਹਲਕੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਸੀਤੋਵਾਚ। ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਾਨਸੇ ਕਾਂਤ ਵਿषਯੋ ਹ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਭੋਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਭੋਗਾਂਗੀ। ਪਿਆਰੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਭਵਾਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਦੇਵਸਂਸ੍ਤੁਤਸਤ੍ਪਦਃ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰੀਵਰ੍ਤਿ ਨ ਕਿਂਚਿਦਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਪਤੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤ੍ਵਮਾਗ੍ਰਹਾਤ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਾਂ ਦੋਹਦਂ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਪੁਰਤਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਵ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਨੋਹਰ
ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਪਿਆਰੇ ਸਵਾਮੀ।
ਚਿਰਂ ਜਾਤਂ ਮਯਾ ਸਤ੍ਯੋ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਦਿਕਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਨੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾ ਉਤ੍ਸੁਕਤਿ ਸੁਂਦਰੀਃ
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਆਦਿਕ ਉੱਚੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਹ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਨੇਕਸੁਖਮਾਸ੍ਥਿਤਾ । ਕृਤਘ੍ਨਾਹਂ ਕਦਾਪੀਹ ਤਾ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਮਾਨਸਾ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਅਨੇਕ ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਃਕੋਸ਼ਾਨ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯੇ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚੈਵ ਭਾਸ੍ਵਂਤਿ ਭੂषਾ ਅਪਿ ਸਮਰ੍ਪਯੇ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਤਪਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਰਤਨ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਮੇ ਤੋषਿਤਾਃ ਸਤ੍ਯੋ ਦਦਤ੍ਯਾਸ਼ੀਰ੍ਮਨੋਹਰਾਃ । ਏष ਮੇ ਦੋਹਦਃ ਕਾਂਤ ਪਰਿਪੂਰਯ ਮਾਨਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਨੋਹਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਥਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਜਗਾਦ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਨ੍ਯਾਸਿ ਜਾਨਕੀ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਸ੍ਤੁ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਤ੍ਵਮਾਗਮਿष੍ਯਸਿ ਮੇਂऽਤਿਕਮ੍
ਜਾਨਕੀ, ਤੂੰ ਧਨਵੰਤ ਹੈਂ। ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਤਪਸੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇਂਗੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵੀਂ।
ਇਤਿ ਰਾਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪ ਸਾ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਮ ਭਵਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਤਾਪਸੀਨਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਸਵੇਰੇ ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤਪਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ।"
ਅਥ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਿ ਰਾਮੇਣ ਚਾਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਨਿਜਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਹ੍ਯਗਮਨਞ੍ਛਨੈਃ
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਾਸ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਭੇਜੇ; ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।